Giannis Drosias: Οι κριτικές

  1. 17 σφαίρες για έναν άγγελο (1980) 2011-12-15 12:46:32
    Ενδιαφέρον Φωσκολικό δράμα, με σπουδαίο καστ! Αλλά μία ταινία που με δυσκολία καταφέρνει να αναπαραστήσει την εποχή στην οποία αναφέρεται. Ωστόσο είναι ταινία που λόγω και της πραγματικής ιστορίας που κρύβεται από πίσω είναι αρκετά δημοφιλής. Η αισθητική της εποχής που γυρίστηκε προσωπικά με ενοχλεί, καθώς και κάποιες υπερβολές στο σενάριο. Δεν μπορώ να πω ότι συμπαθώ ή αντιπαθώ αυτήν την ταινία. Δείτε την, χωρίς προκαταλήψεις, μπορεί και να τη βρείτε ενδιαφέρουσα...
  2. 20 γυναίκες κι εγώ! (1973) 2010-11-06 20:28:57
    Ταινία που μυρίζει "Ρετιρέ". Ο Δαλιανίδης εγκλωβισμένος στα χαρακτηριστικά και επιπλέον ασφυκτικά πλατώ που έχουν χρησιμοποιηθεί κατά κόρον, με ίδια σκηνικά, ίδια μουσική αλλά με διαφορετική, προς το χειρότερο αισθητική, παίρνει από το χέρι το ελληνικό σινεμά για να το οδηγήσει στο δρόμο της απαξίωσης. Και κάποιοι μπορεί να μιλήσουν για αυτήν την ταινία και να λένε "αχ τότε... μπλα μπλα... η χρυσή εποχή του κινηματογράφου". Ευτυχώς κάποιοι σώζονται και κάπου σώζουν αυτήν την ταινία. Στεφανίδου και Μεταξά απολαυστικές ειδικά η "Μετακθά", (δεν εθείθθη) και βέβαια ο Βουτσάς, φοβερός στη μεταμφίεσή του. Αλλά γενικά η ταινία... δεν...
  3. 28η Οκτωβρίου ώρα 5:30 (1971) 2010-10-27 01:02:38
    Σίγουρα μια από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες του είδους της. Με αρκετά δραματική έκβαση που την καθιστά λιγότερο κρραυγαλέα από άλλες πουδεν έχουν να επιδίξουν τίποτε άλλο από μία ερωτική ιστορία και πατριωτικές ηρωικές εξάρσεις. Πολύ καλοί και οι πρωταγωνιστές. Αλλά καθώς έχω χρόνια να τη δω αναρρωτιέμαι τη μορφή θα έχει ύστερα από την τηλεοπτική επεξεργασία στην οποία υποβάλλονται οι ταινίες που την εκμετάλλευσή τους έχει η Καραγιάννης-Καρατζόπουλος.
  4. 3 τρελλοί για δέσιμο (1969) 2010-10-24 11:13:05
    Ένα συνοθύλευμα από μοτίβα, χαρακτήρες και στόρυα (το στόρυ, τα στόρυα) που έχουν συρραφθεί σε ταινία. Όλοι οι ηθοποιοί υποδύονται έναν ρόλο που έχουν υποδυθεί στο παρελθόν και όλοι οι χαρακτήρες, επομένως, έχουν ξαναπαίξει σε άλλες ταινίες. Αυτό βέβαια δεν θα ισχύει αν έχουμε την πρώτη τανία όπου εμφανίζεται ο χαρακτήρας του Μανωλιού. Η αλήθεια είναι ότι λόγω των γνωστών χαρακτήρων μπορεί κάποιος να δει την ταινία και να περάσει η ώρα αρκετά ευχάριστα αλλά σίγουρα θα αρχίσει να αναλογίζεται και να δουλεύει στο μυαλό του μια δεύτερη ανάγνωση μόλις αυτή τελίώσει ξεκινώντας, εννοείται, από το εύλογο ερώτημα. Τί ήθελε να πει ο ποιητής βάζοντας στην ταινία αυτόν τον τίτλό;
  5. 4 μαύρα κουστούμια (2009) 2010-11-06 20:15:08
    Σπουδαία ταινία! Ο Ρένος Χαραλαμπίδης αποδεικνύεται σκηνοθέτης με χαρακτήρα. Η χρήση των εικόνων και των "προσωπικών του κλισέ" συντείνουν σε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα. Και σαν ηθοποιός με το χαρακτηριστικό του παίξιμο δείχνει συνέπεια προς το χαρακτήρα που καλείται να ερμηνεύσει. Το ίδιο κάνουν και οι συμπρωταγωνιστές του. Απίστευτη η σκηνή με τον Ζουγανέλη - Άμλετ. Τελικά το ελληνικό σινεμά μπορεί!
  6. 5.000 ψέμματα (1966) 2010-10-06 03:37:25
    Πολύ μεγάλη ταινία. Πρωτότυπο σενάριο, υπέροχες ερμηνείες. 'Ενας εκπληκτικός Γιώργος Κωνσταντίνου και μπρος και πίσω από τη μηχανή με το βλέμμα γυρισμένο προς την Εσπερία, χωρίς το βλέμμα αυτό να φθάνει πιο πέρα από την Ιταλία αρκετό όμως για να δώσει στην ταινία αυτή χαρακτήρα και τη βαρύτητα χάρη στην οποία αναγνωρίζεται η αξία της μέχρι και σήμερα. Και κάτι άλλο. Η ταινία είναι του 66' και υποψιάζομαι ότι στην σκηνή με το Δημήτρη Νικολαίδη ίσως και να υπάρχουν ψήγματα σάτιρας απευθυνόμενα όχι γενικά στο κλίμα της εποχής αλλά σε ένα συγκεκριμένο τραγουδοποιό που είχε καθιερωθεί τότε στις μουσικές σκηνές της Αθήνας και αυτή είναι η εποχη που κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο. Θεσσαλονικιός είναι.
  7. Bank bang (2008) 2011-10-30 00:15:12
    "-Δεν ήταν κακό ρε συ; Ε; -Καλό ρε συ αλλά μία μόνο καλή ατάκα σε όλη την ταινία;". Κρίνοντας από το γούστο και το χαρακτήρα των υποκειμένων που ξεστόμισαν τις παραπάνω φράσεις θα προσπαθήσω να τις αποκωδικοποιήσω στα μάτια σας. Είναι θέμα γούστου βέβαια μία ταινία να αρέσει ή όχι. Έτσι μπορώ να πω για αυτήν την ταινία, ξεκινώντας από τη δεύτερη φράση, ότι ναι μεν η ταινία είναι κωμωδία αλλά όχι σαν αυτές στις οποίες έχουμε εθιστεί σαν κοινό και για αυτόν το λόγο μπορεί να μην αρέσει σε κάποιους. Από την άλλη έχουμε ένα λίγο ή πολύ άρτιο κινηματογραφικό προϊόν που μπορεί να μην είναι Η ξεκαρρδιστική κωμωδία αλλά βλέπεται ευχάριστα σαν ταινία. Προσωπικά νομίζω ότι ο Χαραλαμπόπουλος σαν σεναριογράφος καταφέρνει να ισορροπήσει με τα πρότυπα που χρησιμοποιεί για κάποιους από τους χαρακτήρες του και δεν ξεπέφτει στο γελοίο, χρησιμοποιώντας τα ίσως για την όποια επίταση του κωμικού θα μπορούσε να επιτευχθεί σε μία ταινία που ακολουθεί τον συγκεκριμένο ρυθμό που ακολουθεί και αυτή. Και επιβεβαιώνομαι, κάπως, στον εαυτό μου, για αυτήν την τελευταία φράση καθώς ο τύπου Pulp Fiction και εν τέλει διεφθαρμένος αστυνομικός Σκιαδαρέσης πετάει το "Εγώ... Brokeback Mountain..."
  8. Beware of Greeks bearing guns / Φοβού τους Έλληνες (2000) 2011-05-18 14:08:21
    Πολύ καλή σαν ιδέα και στόρι με ενδιαφέρουσες παρουσίες στο καστ, αλλά όχι και τόσο καλή εκτέλεση, τόσο στην σκηνοοθεσία όσο και στις ερμηνείες. Πολυδιαφημισμένο όταν προβλήθηκε αλλά τελικά πολύ λίγο. Η παρουσία του Λαζόπουλου δεν ήταν αρκετή, οι ατάκες ήταν λίγες, ακόμα και τα "στερεοτυπικά" αστεία είναι πολύ λίγα για να δώσουν κάτι παραπάνω σε μια ταινία, που, και καλά, σατιρίζει εθνικές νοοτροπίες. Απλά μια καλή ταινία, που πας στο σινεμά και βγαίνοντας μετά την προβολή δεν κλαις τα λεφτά σου. Πολύ λίγη ταινία, δεν είναι το ελληνικό σινεμά που θέλω.
  9. Hitokiri (2007) 2010-11-18 11:43:33
    Παίρνοντας υπ'όψιν και κάποια στάνταρ κινηματογράφησης και τη γενική αίσθηση που βγαίνει από την ταινία μπορώ να τη βαθμολογήσω ως "καλή" (3). Με αντικείμενικά κριτήρια λοιπόν αυτή είναι η άποψή μου. Εντελώς υποκειμενικά ωστόσο και σύμφωνα με το προσωπικό μου γούστο, καθώς δεεν πολυενδιαφέρομαι για τα αντικειμενικά κριτήρια, έχουμε μια πολύ καλή ταινία. Και μόνο που έχουμε ένα απίστευτο σενάριο φτάνει. Κι αν συνυπολογίσουμε το μεράκι και τον προσωπικό κόπο των παιδιών να δουλέψουν με όσα μέσα διαθέτουν έχουμε μια πολύ καλή προσπάθεια. Είναι χαρακτηριστικό ότι όσο προχωράει η ταινία βελτιώνεται τεχνικά και σκηνοθετικά. Όσον αφορά τις ερμηνείες όλοι δίνουν τον καλό τους εαυτό. Υπάρχει και "2, the road to destiny" πολύ καλύτερο από το εξ αρχής. Ειλικρινά εύχομαι στα παιδιά ό,τι καλύτερο. Μακάρι αυτοί που έχουν στη διάθεσή τους ό,τι μέσο χρειάζονται να είχαν το μεράκι (ή το ταλέντο) να κάνουν κάτι ανάλογο. Έχουν την ειλικρινή μου συμπάθεια στην προσπάθειά τους. Το ελληνικό σινεμά τους χρειάζεται.
  10. Hitokiri II: Road to destiny (2009) 2010-11-22 00:44:15
    Πρέπει να το δείτε οπωσδήποτε. Μιά εξαιρετική για τα δεδομένα της ταινία. Σε αντίθεση με το πρώτο Hitokiri η ταινία κρατά έναν σταθερό ρυθμό από την αρχή τόσο ως παραγωγή όσο και τεχνικά-σκηνοθετικά. Ένα απίστευτο σενάριο που προκαλεί το θαυμασμό, ακόμα και με την χρήση κάποιων κλισέ που ωστόσο χρησιμοποιούνται πόλυ εύστοχα. Μεγαλύτερη όμως εντύπωση προκαλεί η διδασκαλία και ερμηνεία των ρόλων κάτι που αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη του ταλέντου αυτών των παιδιών. Υπάρχουν και εμφανίσεις έκπληξη, όπως τα ενσταντανέ του Κώστα Μίγγα και του Άρη Καπλανίδη δίπλα βέβαια στη χαρακτηριστική εμφάνιση του Γιάννη Ρουμπούλια. Τέλος να ξαναδηλώσω την προσωπική μου συμπάθεια προς την προσπάθεια των παιδιών και να ξαναπώ ότι το ελληνικό σινεμά τους χρειάζεται.
  11. I ❤ Karditsa [I love Karditsa] (2010) 2010-10-06 02:16:19
    Το ο,τι γράφω πρώτος κάτι για αυτήν την ταινία με χαροποιεί ιδιαίτερα. Όχι για την πρωτιά αλλά επειδή μάλλον οι cinεργοί δε θεώρησαν την ταινία άξια λόγου. Και με το δίκιο τους γιατί δεν είναι! Προσωπικά την είδα με δυσκολία. Η σύνδεση των σκηνών ήταν ανύπαρκτη, η εμμονή στις γκριμάτσες αδιάφορη, οι χαρακτήρες υπήρχαν αλλά... Δεν είμαι προκατειλημένος ούτε απέναντι στο καστ, λόγω της παρουσίας ενός ηχηρού αλλά αμφιλεγόμενου για την υποκριτική του δεινότητα ονόματος, ούτε απέναντι στον κύριο Μαρκίδη. Αλλά όπως και να το κάνουμε υπήρξαν και άλλες ταινίες για να περάσει η ώρα αλλά σαν αυτή (πφφ!) σίγουρα καμιά.
  12. James Δοντ - επιχείρησις ρωσομπλιέτ (2007) 2011-12-24 18:23:43
    Ήταν το 2007 όταν παρακολουθώντας μία εκπομπή για το σινεμά μου γεννήθηκε το ενδιαφέρον για τις ελληνικές μικρού προπολογισμού ταινίες, ειδικότερα λόγω δύο ταινιών, του "Πανίσχυρου Μεγιστάνα των Νίντζα" και του "Τζέημς Δοντ". Και εδώ πρέπει να σταθώ στη δεύτερη ταινία. Ο "Τζέημς Δοντ" αποτελεί κι αυτός με τη σειρά του τρανή απόδειξη ότι αν έχεις κέφι, διάθεση για δημιουργία και μεράκι μπορείς να καταφέρεις τα πάντα. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι η OtiNaNai Productions ήδη από τον Τζέημς Δοντ, 4 χρόνια δηλαδή πριν τον Σούπερ Δημήτριο , είχε θέσει ήδη τον πήχυ πολύ ψηλά και για τον εαυτό της αλλά και γενικά για την εγχώρια παραγωγή. Το έχω ξαναπεί και το ξαναλέω: αν τα παιδιά αυτά είχαν τα οικονομικά μέσα που έχουν οι "κανονικές παραγωγές" θα έκαναν δουλειές με τις οποίες θα παραμιλούσαν οι πάντες. Προσωπικά λατρεύω την ταινία αυτή και συγκεκριμένες σκηνές όπως αυτή της δεξίωσης ή το φινάλε ούτε που θυμάμαι πόσες φορές τις έχω δει. Οι ερμηνείες με πρώτη αυτή του Παπαποστόλου, όσο και των Πούγγουρα, Βαϊνά (πολύ γέλιο στο διάλογο Πούγγουρωφ - Τζόρτζιο) είναι πολύ καλές. Την παράσταση βέβαια κλέβει ο Πάρης Παπαδόπουλος στη σύντομή του εμφάνιση και τρεις λέξεις "Σκότωσες το αντέρφια μου". Τέλος πάντων, η ταινία αυτή αποτελεί για εμένα ορόσημο για την ελληνική παραγωγή, μεγάλη στιγμή της ελληνικής κωμωδίας καθώς και πηγή έμπνευσης σε συνδυασμό με τα λόγια του Γιώργου Παπαιωάννου: κάνε σινεμά όπως μπορείς, με αυτά που έχεις...
  13. Kame Koummando (2012) 2012-11-09 16:43:35
    Ταινία χαμηλού προϋπολογισμού, αλλά αρκετά καλοφτιαγμένη και τεχνικά και ως προς την κινηματογράφηση. Θα μπορούσε να είναι καθαρά cult αλλά περισσότερο μοιάζει κουραστικά υπαρξιακή σε κάποια σημεία και αυτό είναι το μεγάλο της μειονέκτημα. Σε κάποια σημεία χρησιμοποιούνται σαν ιντερμέδια κάποια απαράδεκτα μουσικά χιπ χοπ θέματα που σε βγάζουν από τα ρούχα σου. Ο Φώτης Αρμένης αξιοπρεπέστατος στο ρόλο του, πολύ καλός, παρόλο που δεν τον αναγνωρίσανε κάποιοι από το κοινό. Προσωπικά η ταινία μπορώ να πω ότι εν τέλει μου άρεσε. Και δεν μπορώ να δεχτώ ότι η ταινία μπορεί να αβαντάρει την αυτοδικία, άλλωστε και ο ίδιος ο δημιουργός δηλώνει ότι δε θέλει να προκαλέσει τον κόσμο να στραφεί εναντίον συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων. Για εμένα το σημαντικότερο ερώτημα είναι το εξής. Αν η έμπνευση του κυρίου Δαμιανάκη να παρουσιάσει έναν Loser ήρωα προήλθε από τις ταινίες του Hollywood τύπου "Εξολοθρευτής" κλπ και απλά ενσωμάτωσε την ιστορία του ήρωα μέσα στο σκηνικό κρίσης ή ήθελε να πραγματευτεί από την αρχή ένα θέμα σχετικό με την κρίση και έβαλε τον συγκεκριμένο χαρακτήρα να αντιμετωπίσει το σκηνικό αυτό.
  14. No budget story (1997) 2010-11-13 18:12:29
    Πρωτοποριακή για τα δεδομένα της καθώς παρέκαμψε τεχνικές και οικονομικές δυσκολίες χρησιμοποιώντας βίντεο και όχι φιλμ. Με μία υπόνοια ότι βασίστηκε σε ανεξάρτητο ανατολικοευρωπαικό φιλμ ως προς το στόρι. Παρ'όλα αυτά πρέπει να επαινεθεί η επιμονή και η προσπάθεια του Χαραλαμπίδη καθώς και το ιδιότυπο στυλ του, που κάποιοι βιάζονται και προβαίνουν σε άστοχους αξιολογικούς χαρακτηρισμούς. Πρώτη ταινία μεγάλου μήκους, πρώτη εμφάνιση των κλισέ του στην οθόνη. Πολύ καλή προσπάθεια και ένα βραβείο β ανδρικού στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το Γιώργο Βουλτζάτη.
  15. Safe sex (1999) 2011-03-25 19:25:30
    Μια ταινία που όταν βγήκα από την αίθουσα προβολής είχα την ωραία αίσθηση ότι πέρασα καλά. Κάποιους μήνες μετά έτυχε να δω την ταινία του Altmann "Snapshots" (Αποσπάσματα). Καθώς οι ομοιότητες ήταν κραυγαλέες μου ήταν αρκετό να ξενερώσω απίστευτα με το Safe sex και να υποβιβαστεί στην υπόληψή μου, το ίδιο και οι δημιουργοί του. Τελικά το δημιουργικό δίδυμο έχει πρόβλημα με τη σύλληψη μιας πρωτότυπης ιδέας, τουλάχιστον στο σινεμά και την τηλεόραση, για το θέατρο δεν ξέρω. Πλειάδα Ηθοποιών σε ρόλους καθημερινών ανθρώπων, καταστάσεις που περιέχουν υπερβολή αλλά σε κάποιες περιπτώσεις έχουν πάρει έμπνευση ακόμα και από την επικαιρότητα. Το λεξιλόγιο ανταποκρίνεται στο θέμα της ταινίας και οι ηθοποιοί του καστ βάζουν όλοι τη δική τους πινελιά και συμβάλλουν και αυτοί στον εισπρακτικό θρίαμβο της ταινίας.
  16. The Blair kitch project (2002) 2011-11-22 12:20:12
    Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Τραγικά καμένη ταινία! Μη φανταστείτε ότι θα δείτε μία συνεπή παραγωγή άλλωστε ένα μεγάλο κενό μέχρι να ολοκληρωθούν τα γυρίσματα και τα ράστα του Μπάμπη είναι χαρακτηριστικό του γεγονότος αυτού. Υπάρχουν σκηνές που δεν εξυπηρετούν κανένα σενάριο. Παρόλα αυτά υπάρχει μια ιστορία που εξελίσσεται και η περιπλάνηση και οι συναντήσεις των ηρώων είναι ασφαλώς μέρος της αφήγησης, εν είδει εγκιβωτισμών. Το μοτίβο των ονείρων και το τέλος της ταινίας είναι ότι πιο χαρακτηριστικό μπορεί να επιδειχτεί. Εκτός βέβαια από το χιούμορ, την ευρηματικότητα και το ταλέντο των παιδιών που είναι αδιάμφισβήτητο, με τελική επιβεβαίωση τον "Σούπερ Δημήτριο"
  17. Αγάπη και αίμα (1968) 2010-11-06 22:01:17
    Ξεκινώντας δηλώνω ότι είχα την εντύπωση ότι την ταινία αυτή έχει σκηνοθετήσει ο Ντίνος Δημόπουλος. Αλλά ό,τι μου ήρθε στο μυαλό να γράψω δεν αλλάζει επειδή είναι εν τέλει σε σκηνοθεσία Φώσκολου. Αλήθεια ή ψέμα, δεν έχει σημασία. Ο Τσιφλικάς είναι τσιφλικάς. Στο "χώμα βάφτηκε κόκκινο" έρχεται και πίνει το αίμα του κολλίγα. Στην παρούσα ταινία πρέπει να αντισταθεί στον αντίπαλο ραντσέρη, μπαρδόν, γαιοκτήμονα εννοούσα. Θα πω όμως το εξής. Ανεξάρτητα από τη θεματολογία της δε θυμάμαι πολλές ελληνικές ταινίες να κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού τους όπως αυτή. Και η παρουσία και υποκριτική συνέπεια των συντελεστών της της δίνουν έναν αέρα και ένα στοιχείο, αν όχι ποιότητας, βελτιωτικό. Για να μην το κουράζω άλλο θέλω να πω ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι κακή ταινία.
  18. Ακαδημία Πλάτωνος (2009) 2012-02-26 01:09:41
    Δυσκολεύομαι να βρω λόγια για να μιλήσω για αυτήν την ταινία επειδή δε θέλω να φανώ υπερβολικός. Μου άρεσε πάρα πολύ. Σκηνοθεσία και σενάριο με ένα ιδιαίτερο δέσιμο μεταξύ τους και ωραία κάδρα, παρ'όλη την κάπως άχρωμη κινηματογράφηση (υποψιάζομαι χρήση ψηφιακής καταγραφής και όχι φιλμ). Λίγο ή πολύ μιλάμε για μία πολιτική ταινία, που ωστόσο πετυχαίνει, ενώ έχει ένα ξεκάθαρο θέμα, να πραγματευτεί με αυτό μέσα από μία καθημερινότητα και όχι με θεωρητικές τοποθετήσεις, που συχνά έχουμε συναντήσει ως εμβόλιμες σε άλλες παρόμοιες ταινίες (έχω υπ'όψιν μου τουλάχιστον 4 παραδείγματα). Άξιος ο Αντώνης Καφετζόπουλος για οποιαδήποτε διάκριση και υποψηφιότητα απέσπασε για την ερμηνεία του. Ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί!
  19. Άλλος... για το εκατομμύριο! (1964) 2010-10-08 00:07:02
    Ταινία αντιπροσωπευτικό δείγμα της ματιάς και της θεματολογίας των ταινιών του Λάσκου (το χρήμα και στην έλλειψή του και στην προσπάθεια εύκολης απόκτησής του) Ταινία καλύτερη και πιο δουλεμένη και τεχνικά από κάποιες άλλες. Υπέροχος Μίμης Φωτόπουλος. Για μένα όμως την παράσταση από όλη την ταινία την κλέβει το κυνηγητό του Αριστείδη με τον Κοκό (Γιώργος Κάππης, Γιάννης Γκιωνάκης) και η εξόφληση ενός χρέους με συνοπτικές διαδικασίες. Η αγαπημένη παρέμβαση-παράβαση του σκηνοθέτη στο τέλος χαριτωμένη. Πολύ ωραίο να εμφανίζονται μαζί στην οθόνη δύο συνεργάτες που δούλεψαν τόσο πολύ μαζί. Ίσως στη λογική αυτή θα έπρεπε να εμφανίζεται και ο άλλος μεγάλος πρωταγωνιστής του Λάσκου, ο Νίκος Σταυρίδης.
  20. Αν έχεις τύχη... (1964) 2010-10-05 12:26:59
    Καλή ταινία, πολύ πάνω του μετριού, πολύ καλή. Απλή ροή, απλή πλοκή παρά την αστυνομική της υπόθεση. Είναι χαρακτηριστικό της καθώς και παρόμοιων παραγωγών να εμμφανίζουν στοιχεία νεορρεαλιστικά και δεν είναι υπερβολή αυτό που λέω. Και υπάρχει ένα καστ που από τον Παπαμιχαήλ μέχρι τον κομπάρσο που παίζει τον βιολιστή στη δεξίωση του Καρυάδη στέκεται στο ύψος του. Και τέλος θέλω να ανφέρω ότι στην ταινία αυτή υπάρχει μια από τις πιο χαριτωμένες σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου. Η Σούλη Σαμπάχ τραγουδάει "τα άπλυτα και τα πλυμένα" και δίπλα της σε ρόλο έκπληξη ο σύντροφός της Δημήτρης Νικολαίδης!
  21. Άνθρωπος για όλες τις δουλειές.. (1966) 2011-06-10 12:03:23
    Το φαινόμενο Γιώργος Κωνσταντίνου. Ο άνθρωπος με τις χαρακτηριστικότερες παρουσίες στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, είτε σαν πρωταγωνιστής είτε σε μικρότερους ρόλους. Άλλη μια ταινία όπου δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας. Η παρουσία του, η φυσική του παρουσία κάνει απόλυτα πιστευτό έναν κάπως "τραβηγμένο" ρόλο. Φιλότιμη η προσπάθεια της παραγωγής και εν τέλει ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα. Πρωτότυπη ταινία για τα ελληνικά δεδομένα.
  22. Απόντες (1996) 2012-11-02 11:34:14
    Πόσο μεγάλη ταινία! Απίστευτη ταινία! Μια απλή καταγραφή ανθρώπινων σχέσεων, συμπεριφορών και συνηθειών των ανθρώπων. Απεικόνιση μιας καθημερινότητας και όχι δραματικών περιστατικών. Η φιλία, η κοινωνική συμπεριφορά, η πολιτική συμπεριφορά, οι ανθρώπινες αδυναμίες, η ανθρώπινη ιδιοτροπία, όλα αυτά απεικονίζονται εξαιρετικά σε αυτό το αριστούργημα του Νίκου Γραμματικού. Μπορώ να πω ότι λάτρεψα την ταινία αυτή και ότι την κατατάσσω πολύ ψηλά στη συνείδησή μου! Το τέλος, της ως προς τη συγκίνηση που προσφέρει, είναι νομίζω μαζί με το τέλος της "Γλυκιάς Συμμορίας" δύο από τις πιο συγκινητικές αλλά και επιδραστικές στιγμές του ελληνικού σινεμά. Εξαιρετικό σενάριο, ευφυές θα έλεγα, με συμμετοχή σε αυτό του σκηνοθέτη αλλά και του Νίκου Παναγιωτόπουλου, εξαιρετικές ερμηνείες, υπέροχα "κάδρα" της Σαλαμίνας είτε με τους πρωταγωνιστές μέσα είτε όχι. Άραγε έτσι είμαστε; Η ζωή κάνει κύκλους; Ξεκινάμε από την ίδια αφετηρία και καταλήγουμε σε διαφορετικούς τερματισμούς; Δεν ξέρω. Θα το ανακαλύψω όμως; Θα καταλάβω ότι κάνω κάτι λάθος ή σωστά; Ή η ζωή μου δε θα ορίζεται από εμένα αλλά από το περιβάλλον και τις συνθήκες. Ζωή και φιλία. "Απόντες" και "Γλυκιά συμμορία"!
  23. Ας περιμένουν οι γυναίκες! (1998) 2011-05-21 16:03:39
    Από παλιότερες συζητήσεις με φίλους, που από διαφορετική ιδεολογική σκοπιά ο καθένας μου μου μιλούσαν με τα καλύτερα λόγια για αυτήν ταινία και αφού πλέον την είδα, επιτέλους, κι εγώ θα μπορούσα με σχετική ευκολία να την κατατάξω στις 10 καλύτερες ελληνικές ταινίες που έχω δει. Η αντισυμβατική παράθεση των λεγομένων των πρωταγωνιστών σαν "κάτι άσχετο" δίνει τους δίνει μέσα στα συμφραζόμενα της ταινίας υπόσταση ατάκας. Η κινηματογραφική γραφή είναι συμπαθητική αλλά και με τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ταινίας του νέου ελληνικού κινηματογράφου. Όσο για τους 3 πρωταγωνιστές είναι εξαιρετικοί στην απόδοση των χαρακτήρων. Η ταινία αυτή μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα για όποιον έχει αμφιβολίες για την υποκριτική δεινότητα των Μπουλά-Ζουγανέλη. Μαζί τους και ο "δύσκαμπτος" αλλά εντελώς μέσα στο πετσί του ρόλου Αργύρης Μπακιρτζής. Μια ακόμα ταινία που ήθελα χρόνια να δω και δε με απογοήτευσε αλλά με ενθουσίασε!
  24. Αυστηρώς κατάλληλο (2008) 2011-05-03 15:34:35
    Συμπαθητική ταινία του γνωστού δίδυμου. Συμπαθητικό σενάριο, συμπαθητικές ερμηνείες. Μερικές ατάκες σπάνε κόκαλα ("Τζούλη! Πάρ'τονε"). Αλλά είναι η χοντράδα που τις κάνει αστείες. Το χιούμορ της ταινίας είναι λίγο εύκολο, τα περισσότερα αστεία βγαίνουν από χοντροκομμένες σκηνές. Οι δημιουργοί προσπαθούν να βάλουν στο στόχαστρο τους εαυτούς τους ως δημιουργούς, με αναφορές στο Safe sex, χωρίς βέβαια να προσπαθούν να ξεφύγουν από αυτό που κοροιδεύουν. Και βέβαια δε λείπουν από την ταινία άλλα δύο χαρακτηριστικά των Ρέππα-Παπαθανασίου. Η άσκοπη βωμολοχία, που εν μέρει δικαιολογείται από το θέμα, και η έλλειψη πρωτότυπης ιδέας. Αν λάβουμε υπ'όψιν και το καστ των ηθοποιών, που οι περισσότεροι ανήκουν στη συνομοταξία "Δεν είχα ποτέ πρόβλημα να βρω δουλειά, γιατί είμαι φιλικά προσκείμενος και αποδεκτός από την dream team" πρόκειται για προιόν άμεσα αναγνωρίσιμο. Κάτι που απλά βλέπεται και τίποτα παραπάνω.
  25. Αυτή η νύχτα μένει (1999) 2010-10-21 02:39:05
    Αριστούργημα! Μια βουτιά στα βαθιά τόσο για τον αδαή από τη νύχτα θεατή όσο και για τους πρωταγωνιστές της ταινίας. Κουρής και Μαξίμου εκπληκτικοί. Όνειρα που ματαιώνονται ή εκπληρώνονται. Μία ζωή που ανοίγεται μπροστά και μία στην οποία δεν μπορείς να πάρεις μέρος. Σαν το αεροπλάνο που περνάει από πάνω σου αλλά δεν είσαι μέσα και ούτε θα το πιλοτάρεις ποτέ σου. Αν πάρεις το πηδάλιο θα πέσει. Έτσι παραμένεις στη γη, παρέχει ασφάλεια.
  26. Αχ! Αυτή η γυναίκα μου (1967) 2011-12-26 00:58:20
    Η ταινία αυτή είναι για μένα ένα ενοχλητικό κατασκεύασμα, ξεπεσμένο στην ευτέλεια και τον σεξισμό. Καθίσταται με τον τρόπο που αποδίδεται ανάξιο αναφοράς ως χαρακτηριστικό της καριέρας κάποιων από τους συντελεστές του (Βουγιουκλάκη, Παπαμιχαήλ, Σκαλενάκη), παρ'όλο που είναι χαρακτηριστικότατο για την καριέρα κάποιων άλλων από αυτούς (Νοταρά, Μιχαλόπολος, Κωνσταντάρου). Δεν ξέρω σε ποιον πρέπει να αποδοθούν ευθύνες για αυτό το "πράγμα". Δε θέλω να αρχίσω να καταδικάζω κύριε Πρόεδρε (... εεε, αγαπητοί εν Χριστώ cinεργοί ήθελα να πω) αλλά κάτι δε μου πάει καλά σε αυτήν την ταινία. Εκτός βέβαια από αυτήν τη σαχλαμάρα με τα ηχητικά εφφέ, και το μέτριο επίπεδο παραγωγής ίσως να είναι το ότι ο κεντρικός γυναικείος χαρακτήρας παίζει το παιχνίδι του τσιφορικού πονηρού ύφους τόσο κραυγαλέα σεξιστικά, τόσο ως ερμηνεία όσο και ως παρουσία (πχ με κάποιες, ο Θεός να τις κάνει, χορογραφίες) που με ενοχλεί. Στη συνείδησή μου η ταινία αυτή σώζεται για κάποια από τα αστεία της και λόγω Νοταρά-Μιχαλόπουλου.
  27. Βαλκανιζατέr (1996) 2010-10-07 23:20:52
    Καλή ταινία, όχι τέλεια, με ένα χιούμορ ανάλογο της εποχής της και των χαρακτήρων της, που μπορεί βέβαια να τονώσει το τοπικιστικό ή οπαδικό πνεύμα κάποιων, αλλά ταυτόχρονα λειτουργεί τονωτικά για τους σκοπούς της ταινίας, την κατάδειξη κυρίως ομοιοτήτων και διαφορών. Την εξιστόρηση του ταξιδιού δύο αδερφικών φίλων μπορω να το αντιληφθώ μόνο ως μοτίβο που απλά λειτουργεί ως τέχνασμα. Δεν είναι η φιλία το κέντρο της ταινίας. Για μένα είναι μια ταινία για να παρακολουθήσεις χαρακτήρες ή συμπεριφορές κοινωνιών και μεμονωμένων ανθρώπων, έτσι την αντιλαμβάνομαι δεν έκατσα ποτέ να ψάξω να βρω το "νόημα". Θυμάμαι κάπου είχα ακούσει μια φίλη ότι αυτό προσπαθούσε να βρει από την αρχή. Και τελικά δεν της άρεσε η ταινία γιατί δεν το βρήκε. Που'ν'το που'ν'το...
  28. Βίβα Ρένα (1967) 2010-11-09 16:09:49
    Η παρουσία δύο μεγάλων του ελληνικού κινματογράφου κατάφερε να κάνει την ταινία μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Μια ταινία που ό,τι τρυκ χρησιμοποιεί πέφτει στο κενό. Ταινία που δυσκολεύεσαι να δεις πάνω από μία φορά. Είναι μια ταινία που το βάρος της πέφτει στους ώμους της Βλαχοπούλου σαν όνομα.Δηλαδή η Βλαχοπούλου δεν παίρνει την ταινία επάνω της με την ερμηνεία της, της ανατίθεται ο άχαρος ρόλος να τραβήξει το βαρύ κουπί. Ο Κωνσταντάρας ούτε έχει βοήθεια από το σενάριο ούτε πολυασχολείται. Τέλος η σκηνοθεσία του Καραγιάννη σε συνδυασμό με την παραγωγή δίνει ένα ευτλές και πρόχειρο κατασκεύασμα. Ακόμα και κάποιες καλές σκηνές στο τέλος χαλάνε υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του "Θεός σ'χωρέσ'τον" Καραγιάννη. (Και πετιέται ο Αυλωνίτης και λέει¨"προπαντός Θεός σχωρέσ'τον")
  29. Βοήθεια ο Βέγγος φανερός πράκτωρ 000 (1967) 2010-10-21 12:00:59
    Κορυφαία κωμωδία! Κι αν το καλοσκεφτεί κανείς στη διεθνή πρωτοπορία όσον αφορά τις ταινίες παρωδίας. Οι σεναριογράφοι δίνουν ο καθένας τη δική του χαρακτηριστική πινελιά. Ζανίνο, εξάδερφοι Χριστοφορίδη, Νικολαίδης, Φέρμας, Παπαδόπουλος, η θεά Ρία Δελούτση ποιον να πρωτοαναφέρει κανείς; Φοβερές κωμικές σκηνές, εκτός από αυτήν με τον τουρτοπόλεμο, εννοείται μόνο ο τουρτοπόλεμος, όχι ολόκληρη η σκηνή του ζαχαροπλαστείου με την παρουσία του μεγάλου Γιάννη Σπαρίδη να ψεκάζει.
  30. Γάμος αλά... ελληνικά (1964) 2010-10-27 02:23:33
    Καταπληκτικό σενάριο, καλή σκηνοθεσία, αν και για τα stop motion animation που παρεμβάλλονται δεν έχω και την καλύτερη άποψη, δίνουν όμως κάτι στην ταινία και τα δέχομαι. Κωνσταντίνου άψογος όπως και σε όλες τις ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που εμφανίστηκε, εξαιρετική και η Ξένια Καλογεροπούλου. Φοβερές σκηνές με Στεφανίδου-Διαμαντίδου. Και βέβαια η σκηνή του μπάνιου με τον Χάρρυ Κλυν. Πολύ καλή ταινία.
  31. Γαμπρός απ’ το Λονδίνο (1967) 2011-11-21 11:59:16
    Πραγματικά καλή ταινία! Ανήκει σε μια σειρά ταινιών που έγιναν μάλλον λόγω εμπορικού ανταγωνισμού, αλλά ευτύχησε να είναι μια παραγωγή του Φίνου, οπότε δεν μπορεί κάποιος να πει ότι ξεπέφτει στην ευτέλεια. Αντίθετα σενάριο σκηνοθεσία και ερμηνείες είναι σε κάποιο "Α" επίπεδο και μας δίνουν μια ταινία, μια καλή κωμωδία, με πολύ καλές στιγμές. Και το στόρι και οι ερμηνείες, κατά τη γνώμη μου, μπορούν να πείσουν τον θεατή. Από εκεί και πέρα το ταμπεραμέντο Βουτσά-Παπαγιαννόπουλου κάνει κουμάντο μέσα στην ταινία καθώς και η χαρακτηριστικότατη εμφάνιση του Αντώνη Παπαδόπουλου. τ
  32. Για ποιον χτυπά η... κουδούνα (1968) 2010-10-21 02:17:55
    Σκηνοθέτης ο Λάσκος. Ενδιαφέρον, δεν το θυμόμουνα. Ένας εκ των πρώτων ρόλων στην Μπεάτα. Τι πρωτότυπο! Πολύ ευχάριστη ταινία και τίποτα άλλο. Φτιαγμένη πολύ εύκολα, αλλά με Βουτσά και Παπαγιαννόπουλο σε ρεσιτάλ κωμωδίας. Ο Χρήστος Δοξαράς κάνει και πάλι τη μύτη του στόχο για το Βουτσά, η γλυκύτατη κατατρομαγμένη Σιμόνη Ξυνοπούλου και η Νόρα Βαλσάμη... να ανακαλύπτει ξαφνικά ότι είναι ερωτευμένη. Πες αλεύρι...
  33. Για την τιμή και για τον έρωτα (1969) 2010-11-12 10:56:32
    Μια ταινία που τα έχει όλα, έρωτα, δράμα, αγωνία, περιπέτεια. Τουρλού τουρλού. Αλλά αν εξαιρέσουμε κάποιες υπερβολές στο σενάριο και στις ερμηνείες, το δευτερό προσωπικά το θεωρώ σκηνοθετικό ατόπημα, το απότέλεσμα βγαίνει αρκετά συμπαθητικό και για τον απλό θεατή και για κάποιον με απαιτήσεις, που έχει όμως τη διάθεση να αφήσει κατά μέρους τις προκαταλήψεις για το είδος και τους συντελεστές.
  34. Γιαγιά διώξε τους δαίμονες (2011) 2011-03-25 18:08:09
    Τα παιδιά από το Κιλκίς τα κατάφεραν μια χαρά! Ένα θρίλερ με πολλά στοιχεία κωμωδίας που βλέπεται άνετα. Το θέμα είναι ότι για εμένα που περίμενα να βγει on line, αν και θα μπορούσα να είχα πάει στη μία από τις δύο προβολές του στο Κιλκίς, ξεπέρασε τις προσδοκίες μου σαν παραγωγή. Έχουμε μια άρτια και ολοκληρωμένη δουλειά όσον αφορά ήχο, εικόνα, εφφέ, μουσική, μακιγιάζ που φανερώνει το μεράκι και την αφοσίωση στην προσπάθεια. Η αλήθεια είναι ότι η ταινία φαίνεται λίγο συνοπτική σαν παρουσίαση μιας ιστορίας, γεμάτη κλισέ αλλά το ίδιο δεν είναι όλες οι ταινίες του είδους; Από την άλλη δεν είναι και πολύ εύκολο να κάνεις μια ταινία με σχεδόν μηδαμινά μέσα και πολλοί επαγγελματίες του χώρου δε νομίζω να κάνουν καλύτερες ταινίες από αυτή. Επίσης η θεματολογία είναι πολύ πρωτότυπη για τα ελληνικά δεδομένα. Όλοι ξέρουμε πόσο λίγοι έχουν δοκιμάσει τις δυνάμεις τους σε τέτοιες ταινίες στον ελληνικό χώρο. Θεωρώ ότι τα παιδιά είναι άξια συγχαρητηρίων για την προσπάθειά τους και ελπίζω να δούμε κάποια στιγμή τη δουλειά τους και στις αίθουσες!
  35. Γκαρσονιέρα για δέκα (1981) 2010-10-04 01:40:22
    Μιλάμε για μια ταινία που παρά το γεγονός ότι αντιπροσωπεύει "επάξια" την εποχή της κάπου κάπου αποπνέει ένα άρωμα παλαιότερων εποχών του ελληνικού κινηματογράφου. Μου δίνει την αίσθηση μεταφοράς θεατρικού σεναρίου στη μεγάλη οθόνη. Δε θυμάμαι ούτε εχω τη διάθεση αυτή την στιγμή να ανακαλέσω στη μνήμη μου κάτι τέτοιο. Όσον αφορά το θέμα της καλύτερης σκηνής της ταινίας που απασχόλησε τους cinεργούς θα συμφωνήσω με τον Angelo για την περιγραφή και τη "βοήθεια" του Χρόνη στην αστυνομία. Αν και πιστεύω ότι και η σκηνή του στριπτίζ ειδικά με το τραγούδι που ακούγεται "τα σπάει".
  36. Γλυκιά συμμορία (1983) 2011-06-13 00:41:40
    Πρέπει να είμαστε περήφανοι που από το ελληνικό σινεμά πέρασε ένας δημιουργός σαν τον Νίκο Νικολαίδη. Στη συγκεκριμένη ταινία βλέπουμε για μια ακόμα φορά την απλότητα με την οποία αφηγείται και γράφει κινηματογραφικά, αβίαστα. Πόσο έξυπνα και χωρίς συμβολισμούς επιλέγει να κάνει το πολιτικό του σχόλιο, με μια ατάκα ή με μια σκηνή, χωρίς να προσπαθεί να κρύψει νοήματα αλλά χύμα! Κατά πρόσωπο! Οι αντιήρωες που επιλέγει δημιουργούν το σύμπαν όπου καταδεικνύονται οι σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους και με την εξουσία. Τόσο διαφορετική ταινία από αυτές που συνήθως γίνονται στην Ελλάδα. Και μια ιστορία. Κάποτε σε μια συζήτηση στην οποία ήμουν ωσεί συμμετέχων (δεν κρυφάκουγα, απλά άκουγα και δε μίλαγα) μιλούσαμε για τη "Γλυκιά Συμμορία" και λέει κάποιος ότι πλησίασε έναν από τους πρωταγωνιστές όταν τον είχε πετύχει σε ένα καράβι και του είπε ότι ένιωσε να αλλάζει η ζωή του με την ταινία αυτή. Ο ηθοποιός του απάντησε: Δεν μπορείς να φανταστείς πόσους ανθρώπους έχω συναντήσει στη ζωή μου και μου έχουν πει το ίδιο πράγμα.
  37. Γοργόνες και μάγκες (1968) 2011-10-30 01:55:24
    Η ταινία αυτή μπορώ να πω ότι γενικά μου αρέσει. Έχει μερικές καλές ατάκες, ωραία μουσική και τραγούδια (με ναυαρχίδα το "Άνοιξε πέτρα"). Έχει αξιοπρεπείς ερμηνείες αλλά και ιδιαίτερες παρουσίες, όπως αυτή του Χρόνη Εξαρχάκου αλλά κυρίως του Γιάννη Βογιατζή που μπορεί πανάξια να αναγορευθεί σε νο2 "κλέφτη παράστασης" του ελληνικού κινηματογράφου, πίσω βέβαια από τον Παντελή Ζερβό (και μπροστά από τον Εξαρχάκο του οποίου και "κλέβει το πορτοφόλι" σε αυτήν την ταινία, σύμφωνα και με την αθλητική αργκό). Αλλά υπάρχουν κάποιες πολύ κρύες σκηνές, όπως λέμε κρύα αστεία και επιπλέον κάποιες φορές νομίζω ότι αυτή η ταινία δε δείχνει τίποτα. Οι χαρακτήρες είναι ευδιάκριτοι, αλλά το στόρι μου φαίνεται πολύ λίγο, ή πολύ μικρό, αν θέλετε. Ταινία που μου αρέσει μεν, δεν έχω όμως πάντα όρεξη να δω.
  38. Δεκαπενταύγουστος (2001) 2010-11-11 12:49:14
    Θα μπορούσατε να αντιληφθείτε την ταινία αυτή σαν μια αιρετική ματιά της ταινίας «Το θαύμα της Μεγαλόχαρης»; Δύσκολη ταινία, δεν είναι ταινία για διασκέδαση. «Δι' ελέους και φόβου περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν» όπως λέει και ο ορισμός της τραγωδίας. Δυνατές και σκληρές σκηνές και δυνατές ερμηνείες (Καστάνη, Μουτούση, Μπρούσκου). Ισορροπία ανάμεσα στην ποιητική εικόνα και την πρόκληση, κλασική προσωπική τεχνική του Γιάνναρη. Πολύ καλή ταινία.
  39. Διπλοπεννιές (1966) 2010-10-12 03:18:32
    Ταινία που μετείχε σε διεθνές φεστιβάλ, νομίζω στο Βερολίνο. Αν υπήρχε ο ΕΟΤ τότε θα ήταν μέγα λάθος αν δεν είχε χρησιμοποιηθέι στο πλαίσιο μιας τουριστικής καμπάνιας. Γιατί ως ταινία που απευθύνθηκε σε διεθνές κοινό μόνο ως τουριστική μπορεί να χαρακτηριστεί. Είναι η εποχή που πουλούσαμε bouzouki, syrtaki, mousaka, που έπρεπε να παρουσιάζουμε τους εαυτούς μας σαν απόγονους του Ζορμπά. Παρ'όλα αυτά η ταινία ενδείκνυται για εσωτερική κατανάλωση και ως προς το χιούμορ και ως προς τα στερεότυπα που ίσως να γίνονται δύσκολα αντιληπτά από τον ξένο. Άτάκες και σκηνές χαρακτηριστικές, φοβερή μουσική και τραγούδια.
  40. Δις διευθυντής (1964) 2010-10-22 02:33:15
    Για κάποιο λόγο, τότε, όταν μεταδιδόταν παράλληλα με κάποια άλλλη ελληνική ταινία πάντα βλέπαμε την άλλη. Μπορώ λόγω γεγονότων να θυμάμαι με μια σχετική βεβαιότητα την ακριβή ημερομηνία που είδα πρώτη φορά την ταινία αυτή. Η πρώτη μου αντίδραση διαύπώθηκε εν είδει απορίας. Γιατί δεν την είχα ξαναδεί. Υπέροχο στόρι, άψογες ερμηνείες. Ατάκες η μια πίσω από την άλλη. "Θα μου το πει η μητέρα σου, ξέρω πόσο με συμπαθεί" και "υπερβολές του κίτρινου τύπου", αντιδράσεις απόλυτα σχετικές με το χαρακτήρα των ηρώων. Και μια από τις πιο "άκυρες" ατάκες του ελληνικού κινηματογράφου ¨τι έγινε ρε παιδιά, γιατί πιανόσαστε;" Αθάνατε Παπαγιαννόπουλε.
  41. Έκλεψα τη γυναίκα μου (1964) 2011-03-07 15:37:32
    Πρέπει να είναι η πιο καλτ ελληνική ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Με τη Σιμόνη Κυριακίδου, την παρουσία του Σταύρου Παράβα και τη φωνή του Γιώργου Βελέντζα να έχουν μια πολύ συμπαθητική παρουσία αλλά χωρίς αυτό να είναι αρκετό γιατί η ταινία είναι επιεικώς κάκιστη. Παρ'όλα αυτά η παρουσία της "νήσου των Αζορών" και του "If I had a hammer", με τη χαρακτηριστική χορογραφία, στο σάουντρακ της ταινίας την καθιστά συμπαθή σε πολύ κόσμο.
  42. Έλα στο θείο... (1950) 2010-10-05 12:50:25
    Ταινία φαινόμενο. Μια ολόκληρη εποχή που ζωντανεύει στην οθόνη με τις καλύτερες προθέσεις. Το μόνο σημείο που βρίσκω την ταινία να χωλαίνει είναι κάποια πλάνα του εσωτερικού της οικίας Γιορέ, λίγο πλατιά, σύνηθες σε ταινίες του Τσιφόρου. Κατά τα άλλα ταινία διαμάντι, τεχνικά άριστη για τα ελληνικά δεδομένα της εποχής. Τα στερεότυπα, όπως αυτό του μπακάλη, αναπαριστάνονται τέλεια. Μεγάλη αρετή όμως της ταινίας αυτής, όπως και άλλων ελληνικών κωμωδιών και του Τσιφόρου και άλλων, είναι ότι διασώζεται το λαικό χιούμορ της εποχής σε φράσεις και σκηνές που σαν κώδικες ήταν γνωστοί στο κοινό από παλιότερα μέσα από το λαικό θέατρο και τα μπουλούκια. Και είναι ένας από τους λόγους που τελικά το είδος αυτό αγαπήθηκε και κυριάρχησε εν τέλει στον ελληνικό κινηματογράφο. Ερμηνείες και ατάκες αξέχαστες!
  43. Ένα αστείο κορίτσι (1970) 2010-10-25 01:21:53
    Η χειρότερη ταινία της Βουγιουκλάκη. Με διαφορά όμως. Σκηνές σαν κακέκτυπα των σκηνών του "Πάρτι" με τον Πήτερ Σέλλερς, μούφα υπόθεση και γενικά ένα άνευρο και αδύναμο πράγμα που εξελίσσεται σε ένα δυνατό βασανιστήριο για το θεατή. Συμπαθητικότατες φιγούρες ο Νίκος Τσούκας και ο μεγάλος Σωτήρης Μουστάκας.
  44. Ένα ασύλληπτο κορόιδο (1969) 2012-07-11 11:43:10
    Αυτό που μου αρέσει σε αυτήν την ταινία είναι ένας ιδιαίτερος αέρας που τη διαπνέει. Είναι νομίζω ο αέρας που έφερνε ο Θανάσης Βέγγος στην ελληνική κωμωδία! Είναι το μαγικό χέρι του Θανάση Βέγγου που έντυνε μία φάρσα με μία κάποια αισθητική. Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις να αξιοποιήσεις ουσιαστικά τα στοιχεία που χρησιμοποιείς για να "γεμίσεις" μια δημιουργία που περιστρέφεται γύρω από εσένα. Και ο Θανάσης Βέγγος το κατάφερε μια χαρά αυτό είτε με τον τρόπο που χρησιμοποίησε τους δεύτερους ρόλους είτε και με τη μουσική που χρησιμοποίησε. Πολύ καλή ταινία!
  45. Ένα έξυπνο έξυπνο... μούτρο (1965) 2010-10-07 22:18:07
    Καταπληκτική κωμωδία, υπέροχη ταινία. Ο Κώστας Βουτσάς σε μια ερμηνεία που τον φέρνει στο ίδιο ύψος με τους γίγαντες Αυλωνίτη και Ρίζο. Όταν ήμασταν παιδιά επιτυχία θεωρούσαμε να πετάμε την μπάλα ο ένας στον άλλον χωρίς να πέσει κάτω. Στην ταινία αυτή το παιχνίδι παίζεται με τρεις. Και δεν πέφτει τίποτα κάτω. Λατρεμένη και υπέροχη Νανά Σκιαδά και εκπληκτική εμφάνιση "κατά τον ρουν των γεγονότων" από την Αντιγόνη Κουκούλη και βέβαια τον μεγάλο Αθηνόδωρο Προύσαλη. Αν διάλεγα 10 αγαπημένες ατάκες ή σκηνές από τον ελληνικό κινηματογράφο από αυτήν την ταινία σίγουρα θα υπήρχαν παραπάνω από μία.
  46. Ένας απένταρος λεφτάς (1967) 2014-01-13 17:35:06
    Παραλλαγή στο ίδιο θέμα με Γκιωνάκη και Τζανετάκο σε παρόμοιους ρόλους τους οποίους κατείχαν κατά την ίδια αντιστοιχία και σε άλλες ταινίες. Βέβαια είναι επιεικώς ψιλοαπαράδεκτη και βγαλμένη από το σωρό. Για κάποιο λόγο βέβαια, που δεν είναι άλλος από τους πρωταγωνιστές τους, ταινίες σαν και αυτή παραμένουν δημοφιλείς. Εμφανίζονται για αυτές και κάποια σχόλια του τύπου "τέτοιες ταινίες δεν ξαναβγαίνουν" και κάτι τέτοια φαιδρά. Θέλω να πιστεύω ότι απλά κάποιοι εσκεμμένα υπερβάλλουν και ότι δεν είναι αυτή η πραγματική τους άποψη για τις ταινίες του είδους. Εδώ έχουμε μια νευρόσπαστη αλλά ασπόνδυλη σκηνοθεσία, έναν κλασικό, για να μην πω τυποποιημένο, Γκιωνάκη, έναν κλασικό και λίγο γλυκανάλατο Τζανετάκο και έναν απαράδεκτο ρόλο για τον Περικλή Χριστοφορίδη, δεν είναι ο Χριστοφορίδης απαράδεκτος, η επιλογή του ρόλου και του "πολλά βαρύ" χαρακτήρα, όμως, είναι. Τις θηλυκές παρουσίες τις αφήνω ασχολίαστες, το ύφος τους στα πλάνα του σκηνοθέτη τα λένε όλα. Θα ήθελα να χαρακτηρίσω την ταινία "κακή" αλλά δε θα το κάνω.
  47. Ένας άφραγκος Ωνάσης (1969) 2011-10-30 02:14:10
    Μπορώ και χαρακτηρίζω αυτήν την ταινία ως μέτρια μόνο και μόνο γιατί περιέχει μία από τις πιο απροσδόκητες ατάκες στο ελληνικό σινεμά. Ο Βουτσάς "Αχ οι Μπολσεβίκοι! Φέρτε μου έναν μπολσεβίκο να τον σκίσω! (και δίνοντας ένα χιλιάρικο στο γκαρσόν) Φέρε μου έναν Μπολσεβίκο". Γενικά η ταινία είναι φτιαγμένη στο πόδι. Με πλάνα που έχουν γυριστεί με τη λογική "να τελειώνουμε" και με απαράδεκτη επεξεργασία ως προς τον ήχο, δεν εννοώ την ποιότητά του αλλά την κακή χρήση του, έχουμε σήμερα στα χέρια μας μια ταινία "του συρμού".
  48. Ένας μάγκας στα σαλόνια (1969) 2011-03-15 12:30:48
    Η παρουσία της μουσικής και των τραγουδιών του λατρεμένου μου Δήμου Μούτση στην ταινία με έχουν κάνει να της δείχνω κάποια συμπάθεια, κυρίως για την σκηνή της "Ρήνας". Κατά τα άλλα την κατατάσσω στη μακρά αλυσίδα ταινιών που από μόνες τους φέρουν, έτσι κι αλλιώς ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, είναι ταινίες του Καραγιάννη, δηλαδή αποτελούν μια κατηγορία από μόνες τους. Παρά την συμπάθειά μου για κάποια από τα πρόσωπα της ταινίας δεν μπορώ να βρω παραπάνω στοιχεία που θα με κάνουν να συμπαθήσω αυτήν την ταινία.
  49. Ένας νομοταγής πολίτης (1974) 2010-10-08 01:13:37
    Με διαφορά η καλύτερη ταινία με πρωταγωνιστή τον Σωτήρη Μουστάκα και η δεύτερη καλύτερη ερμηνεία του μετά το ρόλο του στον "Ζορμπά". Πολύ καλή ταινία, μια γροθιά στο στομάχι. Πολύ καλή δουλειά από τον Ερρίκο Θαλασσινό, δυνατό σενάριο. Είναι βέβαια πολύ Φίνος Φιλμς (που θα έλεγε και ο Theo) αλλά η συμμετοχή στο καστ ενός σπουδαίου κωμικού ηθοποιού όπως ο Μουστάκας είναι καθοριστική για να επιτευχθεί η στηλίτευση των μικροαστικών πεποιθήσεων μέσα από μια ταινία έστω και με τόσο πολύ Φίνο. Ο εγκλωβισμός ενός καλού ανθρώπου και αστείου για το θέατή θυμίζει έντονα και θεωρώ ότι κοντράρει στα ίσια τον "Δράκο" του Κούνδουρου, τουλάχιστον ως προς την αίσθηση που δημιουργεί. Υπερβολή ή όχι; Δεν ξέρω, αλλά και τις δύο ταινίες τις είδα πρώτη φορά σε πολύ μικρή ηλικία και με την ίδια προσμονή λόγω των πρωταγωνιστών τους για άφθονο γέλιο (τι να κάνω; μικρός ήμουν) και μου αφήσαν στο τέλος την ίδια ακριβώς αίσθηση. Χαίρομαι πάντως που τόσα χρόνια και από διάφορους ιδεολογικούς κύκλους δεν έχω συναντήσει κάποιον που είδε την ταινία και δεν του άρεσε.
  50. Ένας τρελός τρελός αεροπειρατής (1973) 2013-02-20 16:52:04
    Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι κρατώ άδικα αρνητική στάση απέναντι σε κάποια πρόσωπα του ελληνικού κινηματογράφου. Ένα από αυτά είναι ο Κώστας Καραγιάννης. Αλλά έρχονται κάποιες ταινίες σαν και αυτή να με απαλλάξουν από όποιες και όσες τύψεις μπορεί να έχω. Είναι χαρακτηριστικότατη περίπτωση ταινίας (μία από τις πολλές) που κρατάει ένα σχετικά καλό επίπεδο παραγωγής αλλά ενώ έχει ένα καλούτσικό σενάριο ο σκηνοθέτης το προσαρμόζει σε μία προσωπική μανιέρα, για να τη φέρει στα μέτρα "της μόδας" και "του συρμού". Αν τις παραπάνω γραμμές τις αντιγράψω και σε κάποια άλλη κριτκή για ταινία του Καραγιάννη, της ίδιας εποχής, θα ταιριάζουν απόλυτα. Ευτυχώς που το καστ της ταινίας κρατάει την ταινία σε ένα κάποιο επίπεδο. Υπάρχουν βέβαια και κάποιες κωμικές στιγμές και ατάκες αλλά πέραν τούτου ουδέν!
  51. Επικίνδυνες μαγειρικές (2010) 2011-04-24 20:55:57
    Έτυχε να δω αυτήν την ταινία με μοναδικό κίνητρο την παρουσία των Μαρκουλάκη και Χωραφά. Ομολογώ ότι μπερδεύτηκα από τους σκοππούς του σκηνοθέτη. Πραγματικά δεν ξέρω ποιες ήταν οι προθέσεις του κυρίου Τσελεμέγκου κατά τη δημιουργία της, πάντως για μένα με μία φράση αυτή η ταινία μπορεί να χαρακτηριστεί "για γέλια". Κρίμα γιατί η προσπάθεια που καταβάλλουν οι συντελεστές για το αντίθετο φαίνεται να είναι μεγάλη, αλλά το τελικό αποτέλεσμα φαίνεται τόσο τραβηγμένο από τα μαλλιά που μόνο γελοίο μπορεί να χαρακτηριστεί. Μια από τις καλύτερες "ακούσια" κωμωδίες που έχω δει!
  52. Εταιρία θαυμάτων (1962) 2011-12-05 17:12:00
    Καλή ελληνική κωμωδία με συγκεκριμένη αισθητική, που προκύπτει από το χαμηλό κόστος παραγωγής, αλλά και πάρα πολλές καλές στιγμές. Οι κωμικές επιδόσεις των πρωταγωνιστών προκαλούν πολύ καλές εντυπώσεις. Αξιοπρεπής ταινία με το όνομα του Στέφανου Στρατηγού στην σκηνοθεσία να αποτελεί για μένα έκπληξη. Πάντως πολύ μου αρέσει η ταινία αυτή. Δεν έχω λόγια να την περιγράψω παραπάνω. "Αβαβάο παπαπάο"
  53. Ευριδίκη ΒΑ 2Ο37 (1975) 2011-09-19 21:27:07
    Κάποιες σκηνές γεμάτες ποίηση, η χρήση δυνατών εικόνων και η αναμονή ενός τέλους, που τελικά δεν έρχεται (ευτυχώς, κατά την άποψή μου) με κάνουν να πω ότι η ταινία μου άρεσε. Εκτός από αυτό μου θύμιζε έντονα σε κάποια σημεία τα "Κουρέλια", κυρίως όμως το "Singapore Sling". Χωρίς κάποια διάθεση να κάνω τον έξυπνο επιβεβαιώθηκε στη συνείδησή μου το ότι κάτα κάποιο τρόπο ο σκηνοθέτης αποδίδει σε μια ταινία του με διαφορετικό τρόπο κάτι που έχει ειπωθεί σε κάποια άλλη, κάτι που είχε δηλώσει και ο ίδιος νομίζω.
  54. Ζήσε σαν μπάτσος ψόφα σαν σκύλος (2010) 2010-10-06 18:05:16
    Θέλω να δώσω τα συγχαρητήριά μου στους δημιουργούς της ταινίας. Μόλις είδα την ταινία και είμαι ενθουσιασμένος ειδικά με το τέλος. Πολύ καλό no budget movie που όπως όλες οι καλές παρόμοιες ταινίες θα ήταν πολύ καλύτερη αν είχε περισσότερα μέσα στη διάθεσή της. Και όλοι οι συντελεστές στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων για να αποδώσουν κάτι που για εμένα είναι αξιοπρεπές. Δεν μπορώ να μείνω και να ασχοληθώ για το αν η ταινία είχε ή δεν είχε καλό ήχο ή φωτισμό ή οτιδήποτε άλλο. Ή αν χρησιμοποιεί κλισέ. Τα κλισέ επιβάλλονται σε τέτοιες ταινίες και οι ταινίες αυτές πρέπει παράλληλα να αποτελούν σχόλιο των αντίστοιχων "κανονικών" παραγωγών. Ο χώρος της ανεξάρτητης παραγωγής τα πάει καλά και μπορώ να συνδέσω νομίζω την ύπαρξη της chainfree με το γεγονός αυτό. Είμαστε εν αναμονή και για άλλες δουλειές.
  55. Η αγάπη μας (1968) 2011-01-28 18:15:55
    Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες για αυτήν την ταινία, ακούραστα, ακατάπαυστα, να γράφω κατεβατά ολόκληρα για να πω όσο πιο περιγραφικά και γλαφυρά μπορώ πόσο αντιπαθώ (σιχαίνομαι είναι βέβαια η σωστή λέξη) αυτό το κατασκεύασμα που θέλει να λέγεται ταινία. Μου έρχεται μια βαριά κουβέντα την οποία και θα ξεστομίσω. Είναι χειρότερη και από "το πιο λαμπρό αστέρι". Το κακό είναι ότι στην ταινία αυτή που εκμεταλλεύεται με τον πιο αισχρό τρόπο την προσωπική ιστορία των πρωταγωνιστών της, σε επίπεδο, θα λέγαμε σήμερα reality, δεν υπάρχει ούτε ένα τουλάχιστον θετικό στοιχείο. Έχουν υπάρξει στο παρελθον ταινίες και ταινίες, για τις οποίες μπορείς με καλή θέληση να βρεις έστω ένα καλό στοιχείο. Προσωπικά αδυνατώ να το κάνω αυτό στη συγκεκριμένη. Αν η ταινία αυτή ήταν ο ρόλος της Χέλμη δε θα σκόνταφτε, εγώ θα της έβαζα τρικλοποδιά!
  56. Η βίλα των οργίων (1964) 2010-10-27 00:52:42
    Ταινία με αρκετά τολμηρό περιεχόμενο για την εποχή της. Τέτοια την καθιστούν όχι μόνο το θέμα της μοιχείας το μοτίβο ενός εξώγαμου. Κατά κάποιο τρόπο η ταινία είναι γεμάτη από χαρακτήρες αντιήρωες. Ένας εύπορος και μεσήλιξ χωρίς ηθικούς φραγμούς, μία μικροαπατεώνισσα και επιπλέον άγαμη μητέρα(φανταστείτε το τι σήμαινε για εκείνη την εποχή) και ένα ζευγάρι που σκηνοθετεί έναν εκβιασμό νομίζω ότι μου δίνουν το δικαίωμα να υποστηρίξω κάτι τέτοιο. Ταινία καλογυρισμένη, με καλές ερμηνείες και με πλήθος από ατάκες για τις οποίες όλοι τη θυμόμαστε. Και όλοι θα τις θυμόμαστε μην το κάνω αμέρικαν μπαρ.
  57. Η γυναίκα μου τρελάθηκε (1966) 2010-11-12 12:02:50
    Δυό μεγάλοι πρωταγωνιστές. Ένα σενάριο χαρακτηριστικό των δημιουργών του. Μια καλή, απλή σκηνοθεσία. Χαρακτηριστική συμβολή των δεύτερων ρόλων σε παρουσία και ατάκες. Αυτά θεωρώ ότι είναι τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της ταινίας. Έχει τύχει λόγω της συμβολής των συγκεκριμένων σεναριογράφων να πηγαίνει το μυαλό μου στο πως θα μπορούσε να είναι η ταινία αυτή με άλλο καστ, σκηνοθέτη, παραγωγό, έχοντας υπ'όψιν άλλες ταινίες. Και πάντα καταλήγω στο συμπέρασμα ότι έχουμε ένα λίγο ή πολύ ιδανικό αποτέλεσμα. Οι ρόλοι φαντάζουν καθημερινοί άνθρωποι, οι ερμηνείες δεν περιέχουν υπερβολή και παρ'όλο που βρισκόμαστε στο πλαίσιο της φάρσας τίποτα δεν αποτυπώνεται με χοντράδες. Ταινία που μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί αντιπροσωπευτικό δείγμα της καριέρας όλων των συντελεστών της. Σα να λέμε ότι η συμμετοχή τους σε αυτή είναι μεγάλο ατού στο βιογραφικό τους.
  58. Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων (1999) 2010-11-11 09:46:59
    Από τις κορυφαίες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Πραγματικά μια όαση στα ελληνικά κινηματογραφικά πράγματα. Είναι σπουδαίο να μπορεί κάποιος να δημιουργήσει τέτοιες ταινίες που διηγούνται ιστορίες με τον πιο απλό τρόπο. Για να γίνει μια καλή ταινία δε χρειάζεται ούτε εξεζητημένο σενάριο, ούτε μοτίβα και κλισέ για να προσελκύσουμε το κοινό, ούτε ηθοποιούς κράχτες. Κι όποιος δεν το πιστεύει ας δει την ταινία αυτή για να καταλάβει τι εννοώ.
  59. Η θεία από το Σικάγο (1957) 2010-10-21 01:51:53
    Μια ταινία σταθμός για την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Η Αλίκη αρνήθηκε το ρόλο της μικρής κόρης του Μακρή και κοντραρίστηκε για πρώτη φορά με το Φίνο. Ευτυχώς χωρίς ολέθρια αποτελέσματα. Αν είχε παίξει θα ήταν η μοναδική της εμφάνιση με την Τζένη Καρέζη. Του Δημήτρη απλά θα του ερχόταν παραλίγο ένα κανάτι στο κεφάλι. Στην ουσία τώρα. Στη χρυσή αυτή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου υπάρχουν ταινίες αξεπέραστες, που από κάθε άποψη είναι πολύ καλύτερες από αυτές που ακολούθησαν. Αν ψάξουμε να βρούμε κοινούς παρονομαστές υπάρχουν πολλοί. Κατ'αρχήν ο Φίνος. Έπειτα ο κυρ Αλέκος ο Σακελάριος. Τέλος οι πρωταγωνιστές, εν προκειμένω οι Βασιλειάδου-Μακρής. Στην ταινία αυτή βλέπουμε μια περίτεχνη κόντρα τους, όχι άμεση και παρ'ολίγον βίαιη όπως στην "Κυρά μας τη μαμή", αλλά σαν τη σύγκρουση δύο κόσμων που ο ένας τελικά υποκύπτει στωικά στον άλλον. Παρουσίαση της τάσης για εκμοντερνισμό χωρίς κραυγαλέες αναφορές στις μόδες της εποχής όπως σε ταινίες ου βγήκαν καμια δεκαριά χρόνια αργότερα. Οι χαρακτήρες- ρόλοι απλοί. Δωρικός του Μακρή, εν τέλει συγκαταβατικός, μόνο που νάμιζε ότι θα μπορούσε να είναι το ίδιο αποτελεσματικός ως προς το τέχνασμα του κανατιού. Εκκεντρικός της Βασιλειάδου που παρ'όλα τα καινουρια που προσκομίζει παραμένει η καπάτσα Ελληνίδα (το αίμα νερό δε γίνεται). Καλοφτιαγμένες σκηνές και καλές ερμηνείες από όλο το καστ. Μια εμφάνιση έκπληξη από το Βαγγέλη Σειληνό σε "βρεφική ηλικία" και στο τέλος την παράσταση κλέβει και πάλι ο Παντελής Ζερβός. Και κάτι άλλο, αλλά πως το λέτε εσείς εδώ γιατί ξέχασα πώς το λέμε εμείς εκεί.
  60. Η κόμησσα της φάμπρικας (1969) 2010-10-07 22:38:04
    Ταινία έκπληξη για μένα όταν την πρωτοείδα, σε τηλεοπτική της μετάδοση εννοείται. Απίστευτοι χαρακτήρες, ειδικά το συνώνυμο τρίο των ξαδέρφων Δελημάνη και η μάνα-θεία-εργατομητέρα Μαρίκα Κρεβατά. Γυρισμένη σε καιρούς δύσκολους και με διάσπαρτο τον πολιτικό σχολιασμό που κατάφερε να επιβιώσει από τη λογοκρισία της εποχής. Το σενάριό της γενικότερα βοηθάει την ταινία να κρατηθεί σε κάποιο επίπεδο χωρίς να στηρίζεται μόνο στο κωμικό στοιχείο που προκύπτει από το ποιόν της οικογένειας Δελημάνη. Γενικά αρκετά καλή ταινία,
  61. Η κόρη μου η σοσιαλίστρια (1966) 2010-11-15 01:30:01
    Νομίζω ότι αυτή η ταινία, η "Μανταλένα" και οι "Διπλοπενιές" έχουν τις καλύτερες σκηνές με Βουγιουκλάκη και Παπαμιχαήλ στο ίδιο πλάνο, σκηνές στις οποίες είναι ταιριαστοί και ερμηνευτικά άψογοι. Χαρακτηριστικότατες οι σκηνές με το Χρόνη Εξαρχάκο ή χωρίς στον σταθμό χωροφυλακής. Φοβερές οι ατάκες του Σακελάριου. Μία ταινία κατά την οποία έχει τύχει να φάμε, τρία άτομα, μια κατσαρόλα μακαρόνια, ένα πακέτο με 40% περισσότερο προιόν (Άσχετο σχετικό. Άλλοι γιατί γράφουν πόσο έκλαψαν με την τάδε σκηνή της δείνα ταινίας) Πολύ γέλιο και η στιχομυθία γύρω από ένα μούσι και ένα σουβλάκι. Και φυσικά ο Νικήτας Πλατής, το μπουγέλο στον Παπαμιχαήλ, πετροπόλεμοι, ο Σωτήρης και η Αγλαία.
  62. Η κυρά μας η μαμμή (1958) 2010-10-05 01:50:05
    Δεν ξέρω τι εννοείτε εσείς όταν μιλάτε για τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Προσωπικά διαχωρίζω τη θέση μου και δε δέχομαι το τέλος της περιόδου αυτής να συμπίπτει με την εμπορική του αποτυχία, εκεί γύρω στις αρχές του '70. Δε θέλω να μιλήσω για ερμηνείες, θα επαναλάβω κι εγώ πάνω κάτω τα ίδια με τους προηγούμενους. Θα πω το εξής όμως. Έχουμε μια ταινία της δεκαετίας του 50' που δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα με τις ταινίες της δεκαετίας που ακολούθησε. Δυνατό σενάριο και ως προς το στόρι και ως προς τους διαλόγους, άρτια παραγωγή και σκηνοθεσία που με κάποια πλάνα τοποθετεί εντελώς φυσικά τα πρόσωπα μέσα στο χώρο και την υπόθεση. Για μένα ταινίες σαν αυτή, τη "Λατέρνα" και κάποιες άλλες της ίδιας εποχής αποτελούν ορόσημα και πρώτα σ'αυτές θα πρέπει να αναφερόμαστε μιλώντας για τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου και όχι στις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες του 60'. Τελικά θα υποκύψω στον πειρασμό να αναφερθώ στο σημείο που χωλαίνει η ταινία, τις σκηνές μεταξύ του νεαρού ζευγαριού, κάτι μου ξινίζει όταν τις βλέπω παρ'ό,τι Παπαμιχαήλ και Καλογεροπούλου είναι εξαιρετικοί στις άλλες σκηνές. Και μιά ατάκα : - Πατριώτη, έτσι θα είναι ο δρόμος;, - Όχι, παραπάν' χαλάει!
  63. Η Λίζα και η άλλη (1961) 2010-10-25 01:38:13
    Καλή ταινία καλογυρισμένη και με την Αλίκη σε μια εν τέλει αξιοπρεπή ερμηνεία. Εκπληκτική βέβαια στο "Σύννεφο έφερε βροχή". Πολύ καλές ερμηνείες από όλο το επιτελείο των ηθοποιών. Την παράσταση κλέβει βέβαια ο Θανάσης Βέγγος. Νιώθω όμως ότι πρέπει να σταθώ σε κάτι. Είναι ταινία όπου η προσπάθεια να "πουλήσουμε στον κόσμο Αλίκη" δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς της ταινίας, δεν είναι λειτουργική στο πλαίσιο της ταινίας παρά μόνο αν στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας εντάσσεται και ο διπλός ρόλος. Γιατί κατά τα άλλα το ξεπατίκωμα ολόκληρης σκηνής από ταινία με την Τζέην Μάνσφιλντ (είναι η σκηνή του μπάνιου) δε νομίζω να έχει κανέναν άλλο σκοπό παρά να θεωρηθεί η Βουγιουκλάκη στην εγχώρια αγορά σύμβολο του σεξ. Πέρα από όλα αυτά η ταινία μ'αρέσει και πολύ μάλιστα.
  64. Η Λίζα και όλοι οι άλλοι (2002) 2010-11-06 21:09:06
    Δε με πειράζει που είναι μια ταινία που φαίνεται γυρισμένη στο πόδι, ο Περράκης θα μπορούσε αν ήθελε να της δώσει διαφορετική αισθητική. Αλλά ομολογώ ότι όλη αυτή η ιδεολογία "Cosmopolitan" με ενοχλεί. Κι αυτό μου φτάνει για να μην έχω θετική άποψη για την ταινία.
  65. Η νεράιδα και το παληκάρι (1969) 2010-10-12 02:03:02
    Παραλλαγή του Ρωμαίου και της Ιουλιέττας που εκμεταλλεύεται το θέμα της κρητικής βεντέτας. Κάποιες σκηνές που όσο αμήχανα αισθάνεται κάποιος σαν θεατής άλλο τόσο αμήχανα πιθανολογώ ότι θα ένοιωθε και ο ηθοποιός που παίζει, όπως πχ ο Παπαμιχαήλ στην σκηνή με την αποκάλυψη της φάρσας της αυτοκτονίας του ζευγαριού. Κάποιες αστείες σκηνές κυρίως με τον Καλογήρου σώζουν την παρτίδα. Η ταινία, τεχνικά καλοφτιαγμένη βλέπεται ευχάριστα αλλά μέχρι εκεί. Και μια απορία. Από τότε που κατάλαβα αναρρωτιέμαι πώς παρακάμφθηκε η λογοκρίσια της εποχής και μπήκε η σκηνή με τη Βουγιουκλάκη να καπνίζει ναργιλέ (από τον καλό).
  66. Η προεδρίνα (1972) 2011-10-30 17:39:21
    Κάκιστη ταινία. Ένα σενάριο στο οποίο ο αντρικός πρωταγωνιστικός ρόλος πρέπει να ήταν γραμμένος για το Νίκο Ρίζο αλλά αυτός δεν ήταν διαθέσιμος. Έτσι το ρόλο του Αθανάσιου Μπίγκου, από το κατάστημα του οποίου η ταμπέλα έχει χρησιμοποιηθεί και σε άλλη ταινία, τον υποδύεται ο συμπαθέστατος, κατά τα άλλα, Ανδρέας Τσάκωνας. Γνωστή μούρη και συμπαθής καρατερίστας αλλά πολύ λίγος για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Προσωπικά αγνοώ την τύχη του εδώ και ενάμισυ περίπου χρόνο, αν και τον έβλεπα (σε κακό χάλι) ανά διαστήματα στην περιοχή της Σοφούλη, στη Θεσσαλονίκη, όπου εργάζομαι. Η καφέ αρκούδα της Πίνδου είναι υπό εξαφάνιση ενώ αυτή η ταινία έχει σωθεί από τα δόντια του χρόνου. Η αρχειακή της αξία θα είναι να αποτελέσει παράδειγμα προς αποφυγή.
  67. Η σωφερίνα (1964) 2011-04-24 11:55:30
    Σε σενάριο του Γιώργου Ρούσσου, σκηνοθεσία Αλέκου Σακελάριου. Χιλιοπαιγμένο, χιλιοιδωμένο. Ακόμα μια ταινία που η τεχνική της επεξεργασία την έχει βελτιώσει σαν εικόνα αλλά στο πλαίσιο της επεξεργασίας αυτής έχουν μπεί "τσοντα" ειδικά στους τίτλους κομμάτια της σύγχρονής μας εποχής κάτι που αν δεν είναι εκνευριστικό είναι τουλάχιστον αντιαισθητικό. Προσωπικά πάντως δεν μπορώ να βλέπω στους τίτλους μιας ταινίας του '60 παρκαρισμένο ένα Lada Niva, και να διέρχονται αυτοκίνητα παραγωγής της δεκαετίας ως το 2000 περίπου. Αρκετά με αυτό. Κατά τα άλλα η ταινία γίνεται συμπαθητική μάλλον λόγω της σκηνής του δικαστηρίου, με τους Λαμπροπούλου, Πάντζα, Αυλωνίτη, Κοντού, Κωνσταντίνου να κλέβουν την παράσταση από τους πρωταγωνιστές. Ταινία με τις πιο άκυρες μουσικο χορευτικές σκηνές της Αλίκης και μια εμφάνιση έκπληξη του Χατζηχρήστου, μάλλον σαν ανταλλαγή για την εμφάνιση της Αλίκης στη διασκευή της "Σάντα Τσικίτα". ("Ο παράς και ο φουκαράς" νομίζω).
  68. Η φτώχεια θέλει καλοπέραση (1958) 2011-10-23 20:38:37
    Την ταινία αυτήν την έχω δει αποσπασματικά ακριβώς γιατί μου φαίνεται σαν ένα αντιαισθητικό κατασκεύασμα. Τρανταχτά ονόματα της εποχής συμμετέχουν γνωστότερα ή λιγότερο γνωστά, όπως οι βεντέτες της εποχής Καίτη Μπελίντα και Μάγια Μελάγια. Δύο δυναμίτες που, κατά τη γνώμη μου είναι από τους παράγοντες που τινάζουν την ταινία στον αέρα. Λίγο το σενάριο, λίγο η σκηνοθεσία δεν επιτρέπουν ούτε στους πρωταγωνιστές να σωθούν.
  69. Η φωτογραφία (1986) 2011-05-23 16:16:07
    Ταινία που ασχολείται με τους στόχους που μπορεί να βάλει ο άνθρωπος στη ζωή του, τους σκοπούς που μπορεί κάποιος να υπηρετήσει παρά τη θέλησή του. Η ταινία είναι λίγο κακή τεχνικά, όσον αφορά το σπικάζ κυρίως αλλά έχει μια ροή και μια εξέλιξη, ένα ενδιαφέρον για την έκβαση της ιστορίας που την κάνει να ξεχωρίζει, κατά την άποψή μου, από τις ταινίες "που οδηγήσαν μια γενιά στα πιο βαθιά χασμουρητά." Ο μακαρίτης ο Χρίστος Τσάγκας και ο μεγάλος Άρης Ρέτσος σε ρεσιτάλ ερμηνείας. Θα ήθελα να σταθώ λίγο ακόμα στο σενάριο γιατί δεν μπορεί να παραμείνει απαρατήρητη η ουσιώδης πολιτική χροιά που δίνει ο Παπατάκης στην ταινία, που τη συνδέει άρρηκτα με φαινόμενα της ανθρώπινης συμπεριφοράς και δεν τη χρησιμοποιεί σαν αυτόσκοπό όπως συμβαίνει με πλείστα όσα άλλα παραδείγματα.
  70. Η χαραυγή της νίκης (1971) 2011-12-06 18:20:58
    Μπορώ να πω ότι σε γενικές γραμμές είναι καλή ταινία. Βέβαια η αίσθηση που είχα όταν την είδα για πρώτη, και μοναδική μέχρι σήμερα που την ξαναείδα, φορά πριν από πολλά πολλά πολλά πολλά χρόνια ήταν πολύ διαφορετική. Ο ενθουσιασμός και η νοσταλγία έδωσαν τη θέση τους στην κριτική στάση, αν η ταινία ήταν χειρότερη θα είχα προσθέσει και την απογοήτευση. Δε λέω ότι γενικά δε μου άρεσε αλλά μερικά σημεία προς το τέλος σε κάποιες σκηνές με ανταλλαγές πυρών ήταν λίγο ενοχλητικές για το γούστο μου, όσο και εντυπωσιακές. Θα μπορούσα να αναφέρω παραδείγματα, η γενική αίσθηση πάντως είναι ότι αν δεν υπήρχαν κάτι κοτσάνες που γυρίστηκαν και μπήκαν στην ταινία αυτή θα ήταν πολύ καλύτερη.
  71. Η Χιονάτη και τα 7 γεροντοπαλλήκαρα (1960) 2010-11-15 01:02:40
    Ταινία χωρίς νόημα, ταινία για την ταινία, για την εμπορική εκμετάλλευση του αστεριού που άκουγε στο όνομα Τζένη Καρέζη. Η Καρέζη σε χαρακτηριστικό ρόλο ενζενί, ένα ρόλο που γράφτηκε επάνω της. Μία ταινία που δημιουργήθηκε για να δώσει μία μεγάλη εμπορική επιτυχία στην πρωταγωνίστρια. Μια επιτυχία που ωστόσο στηρίχθηκε στην παρουσία κυρίως 7 απίστευτων τύπων, των συμπρωταγωνιστών της, 7 γιγάντων της ελληνικής κωμωδίας. Ταινία που δικαιολογεί απόλυτα τον ισχυρισμό κάποιων από εμάς ότι η επιτυχία των ταινιών της εποχής εκείνης στηρίζεται κυρίως στην υποκριτική δεινότητα των πρωταγωνιστών τους. Είναι πάρα πολλά τα παραδείγματα ταινιών που ενώ ξέρουμε ότι στην ουσία δεν αξίζουν πολλά πράγματα τις λατρεύουμε.
  72. Η ωραία των Αθηνών (1954) 2011-03-17 16:53:43
    Άλλη μια ταινία που με τα τεκταινόμενά της αναπαριστά εικόνες και συγκεκριμένες συμπεριφορές μιας άλλης εποχής. Καταπληκτικές ερμηνείες και τρελές ατάκες. Ο ανάγλυφος τρόπος που είναι φτιαγμένοι οι χαρακτήρες εντυπωσιάζει, δίνοντας αντιπροσωπευτικά δείγματα ανθρώπων της εποχής. Και βέβαια εντυπωσιακή παραγωγή για την έποχή της και ως προς την κινηματογράφηση και ως προς τα σκηνικά. Καλή σκηνοθεσία του Τσιφόρου,ακόμα καλύτερες οι ατάκες του!
  73. Ήταν όλοι τους... κορόιδα! (1964) 2011-04-25 10:12:07
    Μια κωμωδία για όλη την οικογένεια. Απλή, με εύκολο χιούμορ, χαρακτηριστικές σκηνές και βασισμένη σε εύκολα αναγνωρίσιμα στερεότυπα και μοτίβα σχετικά με τη ζωή του χωριού. Με ένα καστ με πασίγνωστους άρρενες ηθοποιους και άγνωστες, τουλάχιστον προς εμένα, γυναικείες παρουσίες (εξαιρούνται βέβαια Βασιλιάδου και Μπόζου). Πρόκειται πάντως για ταινία που παρ'όλη τη χαλαρή δομή της εξελίσσεται πολύ ομαλά προς το τέλος και βλέπεται ευχάριστα χάρη στην ευτράπελη ατμόσφαιρα και τις γεμάτες ταμπεραμέντο ερμηνείες με κορυφαίες βέβαια του Αυλωνίτη, του "γίγαντα" Φέρμη ("μάνα μου, Σουλτάνα μου!") και της Γεωργίας Βασιλειάδου. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές παίζει στην τηλεόραση και το βλέπω για μία ακόμη φορά.
  74. Θανάση πάρε τ’ όπλο σου (1972) 2010-11-06 19:58:27
    Κάποιες από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες έχουν σα θέμα τους την καταπίεση του ατόμου από τον περίγυρο του, τον οικογενειακό, τον κοινωνικό ή και τα δύο. Ο κεντρικός ήρωας μπορεί να οδηγηθεί στο τέλος σε παρεκκλίνουσες συμπεριφορές, παράνοια ή βία. Με αυτήν τη θεματολογία και αυτήν την εξέλιξη ο Κατσουρίδης ενορχηστρώνει αυτό το αριστούργημα με πρώτο βιολί το Θανάση Βέγγο. Ευτυχώς μπορούμε να μιλάμε για αριστούργημα γιατί υπάρχουν άλλες περιπτώσεις που στην προσπάθειά του να υπηρετήσει τον κωμικό μύθο του Βέγγου ολίσθησε προς τη σαχλαμάρα. Αυτή η ταινία πάντως τα έχει όλα. Καλή σκηνοθεσία και σενάριο και εκπληκτικές ερμηνείες. Κάπου φαίνεται ένα γελάκι που παγώνει όμως κατ'ευθείαν, πχ σε κάποιες σκηνές με τον Α. Παπαδόπουλο. Ταινία γροθιά στο στομάχι! Μόνο με το "Δράκο" και το "Νομοταγή πολίτη" μπορώ να τη συγκρίνω.
  75. Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (1955) 2010-09-23 00:05:44
    Ο μεγάλος Γιώργος Τζαβέλλας! Το εύρημα της λίρας είναι ιδιοφυές. Η πένα και η ματιά του Τζαβέλλα το φέρνουν σ'αυτό το επίπεδο, ώστε να μη μοιάζει με ένα φθηνό τέχνασμα, καθώς μεταξύ δίνει χαρακτηριστικότατες ατάκες στους ήρωες. "η Λίρα στην οποία ορκιστήκαμε την αγάπη μας ήταν κάλπικη". Προσωπικά μάλλον λόγω προσωπικών βιωμάτων αγαπημένη μου ίστορία είναι αυτή με τον Μακρή. Ή επειδή ακόμα και σιωπηλός και με τα μάτια στη λίρα ο μέγιστος Ορέστης Μακρής συγκλονίζει; Έχω δει την ταινία αμέτρητες φορές. Κάποτε στην σκηνή αυτή θα καταφέρω να συγκρατήσω τα δάκρυά μου.
  76. Καθ’ ομοίωσιν (2010) 2010-12-03 18:02:06
    Μια δημιουργία της Chainfree του ανεξάρτητου δίκτυου κινηματογραφιστών. Άλλο ένα εκπληκτικό σενάριο! Πολύ καλή σκηνοθεσία από τον Τζουβελέκη! Υπάρχουν κάποιοι που παίρνουμε μια κάμερα και παίζουμε. Και υπάρχουν και αυτοί που παίρνουν πολύ σοβαρά αυτό που κάνουν. Η σημαντική διαφορά της ταινίας αυτής από άλλες ερασιτεχνικές ταινίες είναι η εμμονή στην σκηνοθεσία και ειδικά στην απόδοση των χαρακτήρων, ή μάλλον στις ερμηνείες. Αξιοπρόσεκτη η προσπάθεια να αντιμετωπιστούν συγκεκριμένα τεχνικά προβλήματα, άλλο ένα δείγμα για το πόσο σοβαρή είναι η προσπάθεια των παιδιών. Γενικά μια πάρα πολύ καλή ταινία που σε καθηλώνει με το ενδιαφέρον της ιστορίας της. Και όπως σχολίασα και κάπου αλλού και να μην αρέσει σε κάποιους τουλάχιστον είναι κάτι διαφορετικό από την κάθε ελληνική πατάτα που κυκλοφορεί.
  77. Κακός, ψυχρός και ανάποδος (1969) 2011-06-08 11:37:34
    Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους κωμικούς! Υπήρξε ίσως ο πρώτος Έλληνας σταρ (αν υπάρχει τέτοιο πράγμα). Αλλά είχε γυρίσει τόσες πολλές σαχλαμάρες! Και αυτή είναι μία. Ένα υποτυπώδες στόρι από κάποιο παράλληλο σύμπαν όπου ο πρωταγωνιστής έχει δίδυμο αδερφό, δύο τρία ηχηρά΄ονόματα και πάμε. Μοιάζει σαν κωμικό αντίστοιχο κάτι απαράδεκτων μελό όπου υπάρχει μια ανούσια παρέλαση ονομάτων. Μια ταινία που προσπάθησαν να κάνουν πιασάρικη αλλά απέτυχαν χρησιμοποιώντας στοιχεία από την πραγματική ζωή του πρωταγωνιστή. Αλλά είναι πολύ σπαστικό, όπως και σε άλλες ταινίες του ίδιου ηθοποιού να βλέπεις όλη η υπόθεση να αποτελεί δορυφόρο του χαρακτήρα ή κάποιων στοιχείων της καριέρας ή της υποκριτικής δεινότητας του Χ"χρήστου. Μια ταινία παρακμής.
  78. Καλημέρα Αθήνα (1959) 2012-08-19 13:29:33
    Τι ωραία ταινία. Στην αρχή νόμιζα ότι δεν την είχα ξαναδεί αλλά όταν ξεκίνησα να τη βλέπω θυμήθηκα και παρακάτω σκηνές και με έπιασε μια γλυκιά νοσταλγία για την παιδική μου ηλικία όταν δηλαδή την είχα πρωτοδεί (στην τηλεόραση εννοείται). Στο ξεκίνημα και με την παρουσία Ηλιόπουλου-Οικονομίδη την κάνει και μοιάζει σα μια παραλλαγή του "Χαρούμενο ξεκίνημα". Το ίδιο χαρούμενο και ευχάριστο κλίμα διατηρείται σε όλη την ταινία. Μετά μπαίνει και το στόρι της ταινίας και προκαλείται ενδιαφέρον το οποίο συντηρείται ως το τέλος είτε λόγω της κωμικής δραστηριότητας του Ηλιόπουλου, κυρίως, είτε λόγω της περιέργειας για την έκβαση του love story μεταξύ Κούρκουλου-Καλογεροπούλου. Δε θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι πρόκειται για κάποιο αριστούργημα αλλά θεωρώ ότι είναι μια πολύ καλή στιγμή του ελληνικού κινηματογράφου, ένα αξιοπρεπέστατο κινηματογραφικό αποτέλεσμα που βλέπεται ευχάριστα.
  79. Καλώς ήλθε το δολλάριο (1967) 2010-12-28 00:20:54
    Μπήκα να διαβάσω την κριτική μου για την ταινία αυτή και διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει. Απαράδεκτο! (Απαράδεκτος, Ω!, εγώ που δεν την εισήγαγα εν τέλει). Μία ταινία που λίγο πολύ λειτούργησε ως πείραμα, εξ'ου και η απουσία ηχηρών ονομάτων που θα δικαιολογούνταν βέβαια ως παρουσίες λογω της πρωτοποριακής για τα ελληνικά δεδομένα ταινίας. Και όμως, όσοι κλήθηκαν "να βγάλουν το φίδι από την τρύπα", οι ηθοποιοί δηλαδή, στάθηκαν στο ύψος και με τους υπόλοιπους συντελεστές δίνουν ένα πολύ καλό αποτέλεσμα. Πολύ καλή για τα ελληνικά δεδομένα παραγωγή, τεχνικά και σκηνοθετικά καλή ταινία. Αλλά μεγάλη αρετή της ταινίας αυτής είναι οι ερμηνείες και οι ηθοποιοί της. Οι ήσσονες κατά την εποχή τους αλλά κυρίως κατά τη δική μας εποχή μορφές με το αστείρέυτο όμως ταλέντο. Με το Γιώργο Κωνσταντίνου να πρωτοστατεί με ρεσιτάλ ερμηνείας, όπως και σε όλες του τις τότε κινηματογραφικές παρουσίες, το ταλέντο των ανθρώπων αυτών ξετυλίγεται για να δώσει σε μας απίστευτες σκηνές. Προσωπικά αγαπημένη ταινία. RIP Σωτήρη Μουστάκα. Κύριε Αρνί. Και ο Μουστάκας απάντησε: "Μπεεεεεεεεεεεε!!!!"
  80. Καπετάν φάντης μπαστούνι (1968) 2010-10-21 02:01:36
    Το πιασάρικο δίδυμο ο ώριμος και η ωραία σε νέες περιπέτειες. Απλά μια καλή ταινία για τα δεδομένα της εποχής της. Αρκετά ακριβή παραγωγή για τα δεδομένα της Κ.Κ. Υπάρχουν πάντως σκηνές και ατάκες που αξίζουν, ιδίως οι κρύες. Εννοώ αυτές που έχουν σχέση με ένα ψυγείο όπως αυτή με την Καββαδία και το Νικολαίδη και το αλησμόνητο "Κατεψυγμένο μου, έλα Χριστέ και Παναγιά". Ταινία στην οποία δε χάνεις το ενδιαφέρον σου παρά το προδιαγεγραμμένο τέλος της.
  81. Κάτι κουρασμένα παληκάρια (1967) 2010-10-20 12:12:46
    Ταινία από την ποία απ'ό,τι φαίνεται προήλθε ο χαρακτήρας του Δόγκανου. Προσωπικά η αγαπημένη μου ταινία με τον Κωνσταντάρα. Ταινία που τα έχει όλα, σενάριο, ατάκες, σκηνοθεσία, καλή παραγωγή.Ο Κωνσταντάρας απλά απίθανος σε όλες τις σκηνές. Και οι ατάκες με μνήμη απίθανες. Και φυσικά όπως όλος ο κόσμος θα σταθώ κι εγώ στο "Χούφτωστη, χούφτωστη", συμπληρώνοντας όμως "... με συνδέεται σας παρακαλώ με τη χούφτα.."
  82. Κάτι να καίη (1963) 2011-04-24 14:10:48
    Μια ταινία "Φσσστ μπόινγκ"! Ένα καταπληκτικό μιούζικαλ που για κάποιους από εμάς παρουσιάζει έντονο τοπικιστικό ενδιαφέρον λόγω Θεσσαλονίκης και Έκθεσης. Ηλιόπουλος και Βλαχοπούλου σε μια ακόμα συνεργασία "χρυσάφι". Καλή παραγωγή όσον αφορά σκηνικά κλπ. Το σημείο όμως που θα ήθελα να σταθώ σε αυτήν την ταινία είναι το εξής: εγώ ανήκω σε μια γενιά που γνώρισε τις ταινίες αυτές από το γυαλί και όχι από το πανί και με την απαραίτητη τηλεοπτική επεξεργασία. Κάποια στιγμή, σε κρατικό κανάλι μεταδόθηκε η ταινία κατά τρόπο cinemascope. Όσες φορές κι αν την είχα δει μέχρι τότε, και ήταν πολλές, ήταν σα να την έβλεπα πρώτη φορά! Ένα υπέροχο αισθητικό αποτέλεσμα, ένα ολοκληρωμένο κάδρο. Ομολογώ ότι μέχρι εκείνη την στιγμή υποψιαζόμουν ότι οι διογκωμένες, για να καλυφθεί όλη η οθόνη, μορφές, αφαιρούσαν από το αισθητικό αποτέλεσμα της ταινίας. Από εκείνη την στιγμή και μετά ήμουν σίγουρος. Επίσης από εκείνη την στιγμή και μετά ανέβηκε στη συνείδησή μου ο Γιάνης Δαλιανίδης σαν σκηνοθέτης. Η ταινία γενικά είναι πάρα πολύ καλή. Και μακάρι να μπορούσαμε να δούμε και τις άλλες τις ταινίες της εποχής με τον ίδιο τρόπο για να έχουμε όλοι μας την τύχη να δούμε κατά κάποιον τρόπο αυτό που προβλήθηκε στις σκοτεινές αίθουσες.
  83. Κοινωνία ώρα μηδέν (1966) 2011-09-25 14:34:25
    Χωρίς να είναι κάτι ιδιαίτερο η ταινία ξεχωρίζει για τα ελληνικά δεδομένα. Συνταγή Φώσκολου γαρ, σε μια εποχή που οι ιδέες του φάνταζαν πρωτότυπες και πρωτοιδωμένες, το πρόσφατο τηλεοπτικό παρελθον και ο βίος και η πολιτεία του δημιουργού μας κάνει να θεωρούμε το σενάριο μία από τα ίδια. Κακά τα ψέμματα, στην εποχή του μελό οι μοναδικές κοινωνικές δραματικές ταινίες που σώζονται είναι αυτές όπου συμμετέχει η τριάδα ΦωΦιΚου. (Φώσκολος-Φίνος-Κούρκουλος)
  84. Κόκκινα φανάρια (1963) 2010-10-21 11:03:43
    Η δεύτερη καλύτερη δραματική ελληνική ταινία της εποχής της. Άξια η υποψηφιότητα για Όσκαρ. Κάθε στιγμή, κάθε βλέμμα, κάθε πλάνο αυτής της ταινίας αξίζει. Ο μεγάλος Βασίλης Γεωργιάδης ενορχηστρώνει μαγικά το έργο. Και όλες οι ερμηνείες η μία καλύτερη από την άλλη, από το πάθος που κάνει το μάτι του Φούντα να γυαλίσει μέχρι το λάγνο βλέμμα και την αποκάλυψη της Ανουσάκη όλοι είναι εξαιρετικοί.
  85. Κοντσέρτο για πολυβόλα (1967) 2011-12-25 01:30:02
    Μια ταινία σε σενάριο Φώσκολου π.Α.Π. (προ Άγνωστου Πόλεμου). Είναι ο πιο πρόχειρος χαρακτηρισμός που μου ήρθε για να εκφράσω την σχετική βεβαιότητά μου ότι η ανακύκλωση θεμάτων, μοτίβων και ιστοριών για την τηλεόραση είχε αρχίσει ήδη από τότε και όχι κατά την φωσκολική καταιγίδα των 90's. Και αυτό στο οποίο θέλω να καταλήξω είναι ότι πιθανόν για τον μέσο θεατή τα σενάρια του Φώσκολου να είχαν κάποια πρωτοτυπία τότε. Βέβαια και αυτή η ιστορία τραβηγμένη από τα μαλλιά είναι, αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση. Μην ξεχνάτε ότι πάμε και βλέπουμε στο πανί ιστορίες για κάποιον που μόνος του σώθηκε από έναν ολόκληρο πλανήτη, πετάει και φοράει και το εσώρουχο πάνω από το παντελόνι του. Σχετικά με αυτήν την ταινία μπορώ να πω ότι μπορεί να είναι η καλύτερη ελληνική ταινία του είδους της. Με ξενίζει λίγο η σκηνή με το ασανσέρ αλλά γιατί να μην υπάρχουν ασανσέρ σε κρατικούς φορείς το 40; Πολύ καλές ερμηνείες, η παρουσία του Δημόπουλου πίσω από την κάμερα δίνει ένα πού καλό αποτέλεσμα και καλή φωτογραφία. Πολύ ταιριαστοί Καρέζη και Καζάκος. Νομίζω ότι η ταινία αυτή ήταν και ο τόπος γνωριμίας τους. Γιατί να μην το δείτε;
  86. Κορίτσια στον ήλιο (1968) 2010-11-11 02:08:07
    Από τον μεγάλο Βασίλη Γεωργιάδη! Ταινία εξαιρετική, με ένα πολύ αξιόλογο σενάριο για τα ελληνικά δεδομένα. Τη θυμόμαστε όλοι λόγω μίας και μόνο ατάκας της, όπως άλλωστε και κάποιες άλλες ταινίες. Πάρα πολύ καλή ταινία. Κάπου όμως χωλαίνει αλλιώς θα μπορούσε να θεωρηθεί ακόμη και αριστούργημα. Ίσως γιατί φαίνεται όλιγον τουριστική. Τελικά το αποτέλεσμα διαψεύδει κάτι τέτοιο (έτσι κι αλλιώς είναι λίγο αντιτουριστική η εικόνα οι βοσκοί να κυνηγάνε τις τουρίστριες). Το ξαναλέω, εξαιρετική ταινία.
  87. Κορόιδο γαμπρέ (1962) 2010-10-06 03:12:18
    Μέσα μου ξέρω ότι δεν είναι κάποια σπουδαία ταινία. Αλλά την λατρεύω! Οι φοβερές ερμηνείες και οι ατάκες του Τσιφόρου την κατατάσσουν πολύ ψηλά στην εκτίμησή μου. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η εγχώρια επιτυχία του ελληνικού κινηματογράφου τότε στηρίχθηκε στους ηθοποιούς του και στο λαικό χιούμορ που με επιτυχία διέσωζαν μέσα από τις ταινίες ο Τσιφόρος και οι υπόλοιποι συγγραφείς της εποχής.
  88. Κυνόδοντας (2009) 2011-04-25 18:10:10
    Ομολογώ ότι παρά την πρόθεσή μου να δώ την ταινία αυτή μετά την βράβευσή της στις Κάννες κατάφερα να τη δω μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητας για Όσκαρ. Μπορώ να πω ότι μου άρεσε πάρα πολύ. Όλη αυτή η επιβολή ψευδούς λογικής, η χαλιναγώγηση και χειραγώγηση των ενστίκτων, η δημιουργία ενός ολόκληρου κόσμου μέσα στον κόσμο με συνεπήρε. Όσον αφορά τις αντιδράσεις ως προς την ταινία δεν τις καταλαβαίνω καθώς αν σκεφτούμε τις πάμπολλες περιπτώσεις εγκλεισμού και οικογενειακής βίας μπορούμε να θεωρήσουμε ότι πρόκειται για μια ακρότατη περίπτωση, που όμως δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Τέλος θα ήθελα να αναφέρω ότι θα έδινα στην ταινία αυτή πολύ μεγαλύτερη αξία αν δε μάθαινα στην πορεία ότι προκειται, λίγο ή πολύ, για διασκευή παλαιότερης μεξικάνικης παραγωγής.
  89. Κυριακάτικοι ήρωες / Οι άσσοι του γηπέδου (1956) 2010-11-13 00:36:32
    Πραγματικό γεγονός η υπόθεση της ταινίας; Αυτό καθιστά ακόμα πιο δραματικό το περιεχόμενό της καθώς ασχολείται με την επιβίωση των ποδοσφαιριστών της εποχής εκτός από το φιλότιμό τους και την προσπάθειά τους για καταξίωση. Πολύ καλή ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη για τα δεδομένα του επιπέδου στο οποίο βρισκόταν γενικά το σινεμά της εποχής. Και την κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα η παρουσία του θρυλικού Μουράτη και των άλλων ποδοσφαιριστών της εποχής. Με ενδιαφέρον παρακολούθησα κι εγώ το έγχρωμο συμπλήρωμα της ταινίας, με το Γιώργο Καμπανέλλη, και δυστυχώς απογοητεύτηκα γιατί θα ήταν σπουδαίο να υπήρχαν αποτυπωμένα μερικά πλάνα του λίγα χρόνια πριν το θάνατό του.
  90. Λόλα (1964) 2010-09-23 00:32:07
    Ζήτω το ελληνικόν φιλμ νουάρ! Η καλύτερη ταινία στο είδος της που δεν μπορεί να ξεφυγει ούτε σαν ταινία ούτε ο θεατής της από την τραγική της ατμόσφαιρα. Μία ιστορία που έκτυλίσσεται ομαλά και φυσιολογικά ως το τέλος της. Υπήρξαν αρκετά καλές παρόμοιες ταινίες (κοινός παρονομαστής όλων ο Νίκος Κούρκουλος) αλλά ένα στοιχείο κάνει την ταινία να ξεχωρίζει, η απουσία υπερβολών.
  91. Λούφα και παραλλαγή (1984) 2010-10-22 02:51:47
    Μέσα στη νύχτα του 80 και τα πιο βαθιά χασμουρητά που λέει και ο Σαββόπουλος η ταινία αυτή απέδειξε ότι ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί να κάνει κάτι που να είναι τοσο δημοφιλές χωρίς να ξεπέσει στην ευτέλεια. Ταινία που πιστέψτε με είναι εξίσου αγαπητή από διαφορετικής ιδεολογικής προέλευσης κοινό. Και πρέπει να αποτελεί παράδειγμα για σημερινές γιούχου παραγωγές. Το μεράκι του Περράκη μακάρι να μόρούσε να τον καταστήσει έναν σύγχρονο Φίνο.
  92. Μάθε παιδί μου γράμματα (1981) 2011-01-30 12:18:13
    Μια ταινία που φέρει τα χρώματα της 10ετίας του 80. Και ως προς την κινηματογράφηση και ως προς τα φαινόμενα της εποχής που αναπαριστά και βέβαια πιο έντονο από όλα φέρει το χρώμα ή αν θέλετε, τον αέρα της "Αλλαγής". Από μία σειρά ταινιών με βάση το θέμα των πολιτικών αντιθέσεων αυτού του τόπου. Θα μπορούσε να είναι μια ταινία του σωρού όπως πολλές άλλες παρόμοιές της που δεν έχουν τίποτα άλλο να επιδείξουν εκτός από τη δημοκρατική τους σημαία. Η ταινία αυτή όμως έχει πολλά παραπάνω στοιχεία που την κάνουν αξιοπρόσεκτη. Κυριότερο στοιχείο της το χιούμορ, με το οποίο στηλιτεύει το πολιτικό σύστημα, τον τρόπο ζωής και το συντηρητισμό της εποχής. Προερχόμενος από συντηρητικό περιβάλλον και ζώντας την παιδική μου ηλικία μέσα στο '80 είμαι σε θέση να αναγνωρίσω πολλά από τα φαινόμενα που κριτικάρει η ταινία. Αυτό που με εντυπωσιάζει πάντως είναι ότι εν τέλει η ιδέα που επικρατεί είναι η ανάγκη επικράτησης του σωστού επί του λάθους, της νομιμοφροσύνης επί της αδικίας. Και αυτό έχει σημασία. Αλλά κάποιος πρέπει να σου μάθει να φέρεσαι έτσι και από εκεί και πέρα είναι θέμα προσωπικής ευθύνης. Και μην ξεχνάμε: "6 χρόνια στο Δημοτικό, 6 χρόνια στο Γυμνάσιο...". Μάνα, γιατί με σπούδασες;
  93. Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (1960) 2011-10-30 01:16:44
    Κι χρατς! Έχουμε μία από τις πιο αγαπημένες ελληνικές κωμωδίες. Καταπληκτικοί οι δύο πρωταγωνιστές! Με χαροποιεί ιδιαίτερα όταν βλέπω τον Χατζηχρήστο στις ταινίες του Φίνου, αναμφίβολα είναι οι καλύτερές του. Αξιοπρεπέστατη ταινία και σαν σενάριο-σκηνοθεσία αλλά και σαν παραγωγή. Φοβάται ο Γιάννης το θεριό... αλλά αυτή είναι μια άλλη ταινία.
  94. Μανταλένα (1960) 2010-10-12 02:28:00
    Εξαιρετική παραγωγή, προσεγμένες ερμηνείες-αποδόσεις χαρακτήρων από όλους τους συμμετέχοντες ανεξαιρέτως. Ο Παντελής Ζερβός κλέβει την παράσταση για άλλη μια φορά και μαζί του στη συμμορία Βέγγος, Δαμασιώτης, Στεφανίδου. Η αφήγηση της ιστορίας φαίνεται κάπου κάπου να διακόπτεται λόγω του κενού μεταξύ των σκηνών, κάποια μαύρα καρέ του φιλμ είναι υπεύθυνα. Αρχικά ήθελα να το αναφέρω σαν μειονέκτημα. Το καλοσκέφτηκα όμως και τελικά πιστεύω ότι το κενό αυτό υποβοηθά στην παρατακτική σύνδεση των σκηνών, στην παράθεση όχι διαδοχικών αλλά χαρακτηριστικών περιστατικών στη ζωή των ηρώων. Είναι ένας τρόπος να επισημανθεί και τεχνικά η απουσία ή αποφυγή της (μελό) φλυαρίας πέραν του αναγκαίου. Γενικά λατρεμένη ταινία που πάντα βρίσκει κάποιος τον λόγο να την δει ξανά και ξανά.
  95. Μια ζωή την έχουμε! (1958) 2010-11-11 10:03:38
    Αριστούργημα! Μέσα στις ταινίες που δίνουν νόημα στη φράση "χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου". Ευφυέστατο σενάριο από τον Γιώργο Τζαβέλλα, άψογες ερμηνείες από όλο το καστ. Σκηνοθεσία και παραγωγή άψογη, εξαιρετικά γυρίσματα, η τελευταία σκηνή στο λιμάνι τέλεια. Κι ένα γλυκό τέλος. Ο Αυλωνίτης κλέβει την παράσταση με ένα ρόλο καταλύτη και επιβραδυντή μαζί στην αφήγηση της ιστορίας (και με την τρελή ατάκα " - Και βούτηξες τα λεφτά! - Τα βούτηξα! - Δόξα σοι ο Θεός!) Ταινία που όσο είσαι μικρός και ανίδεος, ή όσο ήμουν μικρός και ανίδεος είχα ανάμεικτα συναισθήματα. Και έρχεται μια μέρα που καταλαβαίνεις τι δυσκολευόσουν να εκτιμήσεις τόσα χρόνια λόγω παιδιάστικων νοοτροπιών.
  96. Μια Ιταλίδα απ’ τη Κυψέλη (1968) 2010-10-08 01:47:55
    Αρκετά καλή ταινία. Γεμάτη από το χιούμορ των Τσιφόρου Βασιλειάδη, με διαφορτικό όμως καστ από το θίασο της θεατρικής παράστασης όπως και πολλές άλλες για λόγους εννοείται εμπορικούς. Είναι οι ίδιοι εμπορικοί λόγοι που υπαγόρευσαν τα κουρστικά μουσικά ιντερμέδια της ταινίας, ειδικά η σκηνή του στριπτιζ. Δεν είμαι τρελός να μη θέλω αν βλέπω την ποδάρα της Κοντού αλλά η σκηνή είναι κουραστική, πως να το κάνουμε. Την παράσταση πάντως κλέβουν ο Δημήτρης Νικολαίδης και ο Αθηνόδωρος Προύσαλης. Τρελές ατάκες... λα σουσουρελά, λασουσουρελά ή - Μήπως είστε από την Αφρική; - Όχι,από τη Νέα Σμύρνη. Κατάστημα το παλουκάκι. Πολύ γέλιο!
  97. Μια τρελλή τρελλή οικογένεια (1965) 2011-10-31 10:56:07
    Κωμωδία με συγκεκριμένο ύφος, φαντάζει λίγο άχρωμη αλλά μάλλον αυτό είναι κάτι σκόπιμο. Υποδειγματική σκηνοθεσία από τον Δημόπουλο που προσωπικά μου φαίνεται ιδιοφυής ο τρόπος που παρουσιάζει τόσο αλλοπρόσαλλες καταστάσεις μέσα σε μία τόσο, ηθελημένα, κρύα ατμόσφαιρα. Η ίδια αίσθηση μου δημιουργείται όταν βλέπω και το "Ένας Ιππότης για τη Βασούλα". Ρεσιτάλ ερμηνείας από όλο το καστ, αλλά κάπου νομίζω ότι ο Δημήτρης Καλλιβωκάς κλέβει την παράσταση. Μοναδική παραφωνία για μένα τα χορευτικά στο βενετσιάνικο σκηνικό, ειδικά αυτό του φινάλε, που μοιάζει ξεπατικωμένο από το "Ένας Αμερικανός στο Παρίσι".
  98. Μια φορά και ένα... μωρό (2011) 2011-11-21 10:12:52
    Ένα πολύ συμπαθητικό road movie! Μια ωραία τρυφερή ιστορία! Μια καλή παραγωγή! Ένας πολύ καλός λόγος για να πει κάποιος ότι ο Νίκος Ζαπατίνας είναι από τους καλύτερους Έλληνες σκηνοθέτες! Την ταινία αυτή φοβόμουν πάρα πολύ να τη δω, το κακό προηγούμενο του Ζαπατίνα με το "Φιλί της Ζωής" συντελούσε σε αυτό. Αλλά τελικά δεν το μετάνοιωσα που την είδα. Μου φαίνεται άρτια ταινία με μεγάλη συνέπεια στα τεχνικά της χαρακτηριστικά, για τα ελληνικά δεδομένα. Οι ερμηνείες των συντελεστών είναι παραπάνω από ικανοποιητικές, άλλωστε μιλάμε για μια ταινία με τη συμμετοχή δύο κορυφαίων Ελλήνων ηθοποιών (του Φιλιππίδη και του Μπουλά). Η διήγηση της ιστορίας είναι ομαλή και οι διάφορες εξάρσεις δεν αφήνουν το θεατή να βαρεθεί από τις περιπλανήσεις των πρωταγωνιστών. Κι ένα πολύ καλό και δεν ξέρω κατά πόσο προβλέψιμο ή όχι τέλος. Τέλος!
  99. Μιας πεντάρας νειάτα (1967) 2011-12-25 23:14:18
    Ιδιαίτερα συμπαθητική ταινία! Αυτό επιτείνεται και από την ταυτόχρονη παρουσία στην ταινία αυτή Ληναίου και Φωτίου! Καλή κινηματογραφική μεταφορά του γνωστού έργου των Γιαλαμά-Πρετεντέρη. Μια ταινία που την παρακολουθείς ευχάριστα. Ταινία που τελικά αποπνέει μια αισιοδοξία χωρίς υπερβολές και ιδιαίτερη προσπάθεια.
  100. Μικροί και μεγάλοι εν δράσει... (1963) 2011-06-11 03:23:18
    Δεν μπορώ να ξέρω ποιο ήταν το πρωταγωνιστικό δίδυμο στη θεατρική παράσταση που μεταφέρθηκε στο πανί για να μας δώσει αυτήν την ταινία. Χαίρομαι όμώς που το στόρι είναι τέτοιο που δεν επιτρέπει να εμφανιστεί ένα πιο "πιασάρικο" ζευγάρι όπως σε κάποιες άλλες περιπτώσεις που έχω στο μυαλό μου. Αν και θα ήταν ενδιαφέρον να βλέπαμε πώς θα μπορούσαν να πλασάρουν τον Γιώργο Πάντζα σαν υιο της Μάρως Κοντού πχ. Εκτός του απίστευτου διδύμου Κωνσταντάρα-Αρώνη και του μεγάλου Αυλωνίτη συμπαθέστατο και το υπόλοιπο καστ. Καλές ερμηνείες, ικανοποιητική για τα ελληνικά δεδομένα παραγωγή. Μερικές απίστευτες και ξεκαρδιστικές ατάκες και σκηνές. Η παρουσία της Νέζερ συντελεί σ'αυτό. Χαρακτηριστικό επίσης είναι το ότι διατηρούνται στοιχεία της ελληνικής φάρσας, πλευρές ενός λαικού χιούμορ που ζει ακόμα και σήμερα σε έργα κάποιων μεγάλων συγγραφέων, εν προκειμένω των Γιαλαμά-Πρετεντέρη.
  101. Μονά... ζυγά δικά μου... (1979) 2011-04-11 17:22:21
    Μια αθλιότητα την οποία χάρη στη Δημοτική Τηλεόραση Θεσσαλονίκης που την προβάλλει συχνά πυκνα και σε μια χαριτωμένη αναπαράσταση-διασκευή που έκαναν πρόσφατα κάποιοι φίλοι δεν μπορώ να τη σβήσω από τη μνήμη μου! Από την πρώτη φορά που την είδα, χωρίς βέβαια να έχω την αισθητική που έχω σήμερα, την αντιπάθησα και τη βρήκα ενοχλητικότατη για τις αισθήσεις μου. Προσωπικά θεωρώ ότι η ταινία έχει μόνο οπερατέρ και ηθοποιούς με το υπόλοιπο crew (σκηνοθέτη, φωτιστή, ηχολήπτη) να τελούν μάλλον εν αδεία ή να απεργούν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Μόνο θετικό στοιχείο που διακρίνω είναι η ειλικρινής διάθεση φάρσας που έχουν ο σεναριογράφος και οι ηθοποιοί. Δεν αρκούν όμως μόνο οι καλές προθέσεις...
  102. Μπετόβεν και μπουζούκι (1965) 2011-12-11 15:49:07
    Ένα εύκολο θέμα με μια εύκολη αντιμετώπιση. Πολύ έξυπνη η χρήση του μοτίβου της ενασχόλησης με το επικερδές και της απαξίωσης του παρωχημένoυ. Γιατί μόνο σα μοτίβο μπορεί να χρησιμοποιηθεί το θέμα της μουσικής σε μια ιστορία όπου και πάλι ο πολύς λόγος γίνεται για το χρήμα στην αφθονία και την έλλειψή του. Ο εκπρόσωπος της "καλής μουσικής" τελεί εν ενδεία, ενώ τον λαικό μουσικό τον περιμένει "γερό κονόμι". Η ταινία είναι συμπαθητική, χωρίς να είναι, βέβαια, κάτι ιδιαίτερο. Οι ερμηνείες των Σταυρίδη-Φωτόπουλου είναι χαρακτηριστικές αλλά ακόμα πιο χαρακτηριστικές είναι οι εμφανίσεις των Παράβα, Μουστάκα, Γκιωνάκη. Μεγάλη στιγμή η κινηματογραφική εμφάνιση του τραγουδιού "Καράβια αλήτες" του Μ. Λοίζου στην ταινία αυτή. Απλά μια συμπαθητική ταινία. Ξαναβλέπεται όμως.
  103. Μπορούμε και κάτω απ’ τα θρανία (1985) 2010-11-11 01:52:55
    Ευτυχώς για την ίδια την ταινία είναι ένα κακό "και καλά" teenage movie. Δυστυχώς για εμάς και το ελληνικό σινεμά δεν είναι η χειρότερη ταινία του είδους της.
  104. Να ζήσουν τα φτωχόπαιδα (1959) 2011-06-09 02:11:03
    Χαρακτηριστικό δείγμα της ενασχόλησης του Λάσκου με το αγαπημένο του θέμα "πλούσιοι και φτωχοί". Πολύ στερεοτυπικοί και αναγνωρίσιμοι "εύκολοι" χαρακτήρες. Επίσης ιστορική για την προσέλευση του κοινού ταινία. Ίσως η καλύτερη ταινία του Λάσκου που κινείται σε αυτό το μοτίβο. Όλες οι ερμηνείες είναι αξιοπρεπέστατες, αν και την παράσταση κλέβει ο Φέρμας. Ταινία από αυτές που όπως πολύ χαρακτηριστικά σχολίασε κάποιος πρέπει να βρίσκονται κάπου στα πίσω ράφια της ΕΡΤ και δεν μεταδίδονται πλέον.
  105. Να πεθερός, να μάλαμα! (1959) 2011-06-09 11:02:25
    Νομίζω ότι είναι μια πολύ καλή ταινία, αλλά δυστυχώς όχι και τόσο δημοφιλής. Η παρουσία Ηλιόπουλου-Διαμαντόπουλου αποτελεί βέβαια πόλο έλξης. Σαν παραγωγή ανήκει στις ταινίες που κινείται σε λίγο διαφρετικό κλίμα όσον αφορά την κινηματογράφηση, τον ήχο, την σκηνογραφία, που ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα δείχνει ένα μεράκι και μια φιλότιμη προσπάθεια από τους συντελεστές. Ερμηνείες που καθιστούν την ταινία ως πειστική καταγραφή μιας πλευράς των αστικών ηθών. Αν την ανακαλύψετε δείτε την, να είστε σίγουροι ότι θα την ξαναδείτε.
  106. Νήsos 2 Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού (2011) 2012-08-17 16:44:50
    Να ξεκινήσω από τους τίτλους της ταινίας και την έκπληξή μου της αντικατάστασης του Δήμα. Ταινία που είναι αρκετά ικανοποιητική σαν παραγωγή αλλά με κάποια σημεία που το τεχνικό κομμάτι δε βοηθά το αισθητικό αποτέλεσμα. Δεν μπορώ να πω ότι έχουμε μεγάλες επιδόσεις όσον αφορά τις ερμηνείες ωστόσο όλο το καστ έχει μία τουλάχιστον καλή στιγμή όσον αφορά την υποκριτική ή κάποια ατάκα, με εξαίρεση όμως, κατά τη γνώμη μου την κυρία Καστάνη. Ο χρόνος διάρκειας της ταινίας μοιράζεται δυσανάλογα μεταξύ της παρουσίασης των εξελίξεων στη ζωή των χαρακτήρων και του θέματος του θησαυρού, με το πρώτο μέρος να κερδίζει τη μερίδα του λέοντος. Το θέμα του θησαυρού είναι λίγο παραγκωνισμένο από το θέμα των σχέσεων των ηρώων. Αυτό είναι θεμιτό, αλλά χωρίς ανατροπές και ένταση η ταινία μοιάζει σχεδόν ολόκληρη με το χλιαρό και ανιαρό δεύτερο μέρος μιας θεατρικής παράστασης που προσπαθεί να μην κάνει άλλο "κοιλιά" και κάνει άλματα προς το τέλος. Αλλά μιλάμε για ελληνικό σινεμά, θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερα.
  107. Νυμφίος ανύμφευτος (1967) 2011-12-11 16:12:07
    Μία ταινία που πατάει στα στερεότυπα. Μόνο που δεν ξέρω αν η ταινία γράφτηκε πάνω στους πρωταγωνιστές της ή όχι. Το στερεότυπο του ήσυχου και λίγο αγαθού τύπου που υποδύεται ο Γκιωνάκης και αυτό το στιλάκι της "μάγκισσας" που λάνσαρε η Φόνσου για τη μισή της περίπου καριέρα κυριαρχούν. Κάποια χαριτωμένα ενσταντανέ με τον μεγάλο Γιώργο Κάππη και η παρουσία του Κώστα Κακκαβά συμπληρώνουν το κάδρο. Πραγματικά η ταινία αυτή δε μοιάζει να έχει κάτι παραπάνω να επιδείξει.
  108. Νύχτα γάμου (1967) 2010-10-06 11:44:17
    Ένα από τα πιο πρωτότυπα σενάρια του ελληνικού κινηματογράφου. Μια ιστορία με αρχή μέση και τέλος. Οι υπερβολές και οι εξάρσεις απουσιάζουν από το σενάριο όχι όμως και μία χαρτωμένη ένταση σε κάποιες από τις σκηνές της ταινίας. Μία απίστευτη τετράδα πρωταγωνιστών που δεν υστερεί σε τίποτα ό ένας του άλλου. Και από κοντά το παίξιμο των συμπρωταγωνιστών. Ειδικά της μεγάλης Μαίρης Μεταξά. Η μόνη άσχημη αίσθηση που έχω είναι από τη χρήση κάποιων ενσταντανέ,πχ κάποια πλάνα του αείμνηστου Τσιτσόπουλου, που προσωπικά με ξενίζουν και ποιός ξέρει ποια ανάγκη υπαγόρευσε τη χρήση τους. Πολύ καλή ταινία.
  109. Ξύπνα Βασίλη (1969) 2011-12-25 15:20:37
    Ένα μεγάλο έργο σε μια πολύ καλή κινηματογραφική μεταφορά. Οι χαρακτήρες αποδίδονται πειστικότατα, ακόμα και στις μεγάλες τους εξάρσεις, όπως πχ οι εξάρσεις ποιητικού οίστρου του μεγάλου ποιητή Τιμολέοντος Φανφάρα. Σαν ταινία έχει μια χαρακτηριστική δαλιανιδική ατμόσφαιρα. Υπάρχει κάτι κρύο στην ατμόσφαιρα κατά το πήγαινε-έλα των συντελεστών μεταξύ των σκηνών του έργου. Οι ερμηνείες όμως είναι κορυφαίες. Εξαιρετική κοινωνικοπολιτική σάτιρα, εν έτει 1969 παρακαλώ (ποιός ξέρει τί έκοψε ή όχι η λογοκρισία). Τα στερεότυπα που εμφανίζονται είναι χαρακτηριστικά και βγάζουν πολύ γέλιο και η δραματική ανατροπή είναι ουσιαστικότατη και δίνει το πάτημα για κωμικές καταστάσεις και στο δεύτερο μισό της ταινίας. Γενικά πολύ καλή ταινία. Χαρακτηριστική ταινία της Φίνος Φιλμ για εκείνη την εποχή.
  110. Ξύπνα κορόιδο... (1969) 2011-06-09 11:20:29
    Εκπρόσωπος μιας μακριάς σειράς ταινιών με θέμα την έφεση μιας μερίδας του πληθυσμού στην κομπίνα. Μια λίγο σαχλή αναπαράσταση της αιώνιας αντιπαράθεσης του καλού με το κακό. Πολλά συμπαθητικά σημεία, σχεδόν ισάριθμα ωστόσο με τα πιο ανούσια (είναι το πιο ακίνδυνο που μπορώ να πω) κομμάτια του έργου. Η συμμετοχή των Ανουσάκη και Δελούτση είναι ένα κίνητρο για να παρακολουθήσει ο αντρικός πληθυσμός την ταινία. Και για το τέλος μια παρατήρηση. Υπάρχουν πολλές ταινίες με το ίδιο θέμα. Πάντα ο άντρας είναι το θύμα και μία γυναίκα τον σώζει. Όπως και να'χει τέλος πάντων το συγκεκριμένο στόρι, η κομπίνα, αποτελούσε πετυχημένη συνταγή και θα τολμούσα να συνδέσω τη θεματολογία αυτή με συγκεκριμένους δημιουργούς.
  111. Ο άγνωστος εκείνης της νύχτας (1972) 2010-11-12 23:35:37
    Η παρουσία των Poll στην ταινία προσωπικά δε μπορεί να μου αλλάξει τη γνώμη. Ταινία από κακή εώς μέτρια. Το σενάριο τραβηγμένο καθώς αποτελεί εξεζητημένη παραλλαγή του ίδιου θέματος. Συμπαθής η παρουσία της Φόνσου σε έναν από τους πιο αντιπαθητικούς ρόλους του ελληνικού σινεμά. Και μια ακόμα εμφάνιση του μεγάλου Λυκούργου Καλλέργη σε μια δουλειά πολύ κατώτερη της καλλιτεχνικής του αξίας.
  112. Ο αδελφός Άννα (1963) 2011-10-23 20:19:23
    Ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες εραστές και μαέστρους της κινηματογραφικής μηχανής ενορχηστρώνει αυτήν την ταινία, ο Γρηγόρης Γρηγορίου. Μια ταινία που δεν ξεφεύγει από τα στάνταρ της ελληνικής παραγωγής, αλλά με πολύ καλές στιγμές ως προς την κινηματογράφηση αλλά και ως προς τις ερμηνείες. Εννοείται ότι ως προς τις ερμηνείες πρέπει να σταθούμε σε αυτήν του "ευγενώς προσφερθέντα" Μάνου Κατράκη. Κι από κοντά οι ερμηνείες των Φυσσούν και Καλογεροπούλου. Από τις λίγες διαφορετικές ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.
  113. Ο αδελφός μου κι εγώ (1997) 2011-10-30 03:20:20
    Όταν βγήκε αυτή η ταινία ήμουν 18, είχα ανακαλύψει τους Animals, διάβαζα Orwell και Σαρτρ και θαύμαζα το νεολαιίστικό κίνημα και τον Μάη του 68. Πάνω κάτω ότι με επηρρέαζε εμφανίζεται σαν μοτίβο σε αυτήν την ταινία. Χάνει λίγο σαν παραγωγή αλλά έχει το σενάριο την σκηνοθεσία και τις ατάκες που χρειάζονται για να πείς ότι είναι μια καλή ταινία. Επίσης ατού η παρουσία Ζούνη και Αλικάκη και για όσους ξέρουν Δαρίβα και Μπαχ-Σπυρόπουλου.
  114. Ο αδελφός μου ο τρελλάρας / Ο αδελφός μου ο λόρδος (1966) 2010-09-23 01:02:29
    Είναι κάποιες ταινίες που όταν είσαι παιδί σ'αρέσουν και όταν μεγαλώνεις και τις ξαναβλέπεις λες "Κάλά αυτό το πράγμα μ'άρεζε;" "Ο αδερφός μου ο λόρδος" δεν ανήκει σ'αυτήν την κατηγορία. Δεν είναι το αριστούργημα κι έχει κιόλας και την αισθητική ταινίας του συρμού με τις εύκολες χορογραφίες και τις πιασάρικες αναφορές στη μελό περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής της. Αλλά το ταμπεραμέντο του Πάντζα αναδεικνύει τόσες αστείες σκηνές, που, τι να πω, αν κάποιος δε γελάσει με την σκηνή της ηλεκτροπληξίας ή με το "αχ το Παρίσι τι μου θυμίζει... ότι δεν έχω πάει" μάλλον θα κρατηθεί για να μην σκάσει τουλάχιστον ένα μικρό γελάκι. Θα κρατηθεί αλλά θα το κανεί.
  115. Ο αισιόδοξος (1973) 2010-11-09 12:33:46
    Κορυφαία ταινία του είδους της! Από τις καλύτερες που υπήρξαν ποτέ στην κατηγορία της. Σπουδαία παραγωγή για τα δεδομένα των δημιουργών της. Ταινία που βάσισε την επιτυχία της στην προβολή φαινομένων της μόδας της εποχής της, του lifestyle και μια προσπάθεια να κλέψει κάτι από την επιτυχία της τηλεόρασης χρησιμοποιώντας ένα αγαπημένο τηλεοπτικό πρόσωπο. Το ταμπεραμέντο των πρωταγωνιστών και κάποιες αστείες σκηνές την καθιστούν καλύτερη από κάποιες άλλες, ακόμα και με το ίδιο καστ, αλλά δεν μπορούν να την καταστήσουν κάτι ιδιαίτερο. Κι έρχεται η τελική σκηνή με τον ρυζοπόλεμο, όπως λέμε τουρτοπόλεμο, και το εντελώς "άκυρο" τέλος της ταινία για να δεχτεί ο θεατής το τελειωτικό χτύπημα. Αφήνω για το τέλος την αναφορά μου για την απαράδεκτη τηλεοπτική μεταφορά της, όπως σχεδόν όλων των ταινιών που είναι υπό εκμετάλλευση από την Καραγιάννης.
  116. Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα! (1972) 2011-12-11 16:41:15
    Ένας αχταρμάς από παλαιότερα στόρι ταινιών του ίδιου πρωταγωνιστή σε ένα έγχρωμο περιτύλιγμα. Βαρετή εξέλιξη για το μισό της ταινίας, κλασικά κουραστικά μουσικά παραγεμίσματα του μεγάλου μουσουργού Δημήτρη, υιού Λάμπρου και πάρ'τε ταινία. Προσωπικά νομίζω ότι μόνο κάποιοι από τους δεύτερους ρόλους , όπως ο μικρός, η Αλίκη Ζωγράφου, ο Σταύρος Ξενίδης και ο Γιώργος Τζιφός σώζονται από όλο το καστ, ούτε καν ο Γιάννης Γκιωνάκης. Κάθε φορ΄΄α που το πετυχαίνω ή το θυμάμαι μου έρχεται στο μυαλό εντελώς παιδιάστικη, σπαστική και αντιαισθητική σκηνή με την κινούμενη καρέκλα. (Πφφφ!)
  117. Ο άνθρωπος ρολόι (1972) 2010-10-06 03:18:40
    Μία από τις μοντέρνες ταινίες της εποχής της. Ταινία που λάνσαρε μόδες. Ταινία lifestyle. Πάντως πολύ καλύτερη από κάποιες παρόμοιες που έχουν όμως όλες τους παρονομαστή την παρουσία του Σταυρίδη. Και από κοντά ο Αντώνης Παπαδόπουλος να πίνει "...στην υγειά του μακαρίτη." Μου αρέσει δε λέω αλλά...
  118. Ο ασυμβίβαστος (1979) 2010-10-07 23:48:29
    Είδα την ταινία αυτή σε προβολή. ενθουσιασμός, το όνομα του Παύλου στην οθόνη, συγκίνηση χειροκροτήματα. Λίγο μετά τους τίτλους μπλόκαρε η μηχανή και κάηκε ένα καρέ. Εντυπωσιακό θέαμα και μάλιστα θα ήταν το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της βραδιάς αν δεν υπήρχε η εμφάνιση του Παύλου και μια ερμηνεία που συντηρεί το μύθο του και βέβαια από κοντά η ερμηνεία του μεγάλου Σταύρου Ξενίδη. Ο Ξενίδης ειδικά υποκρινόμενος διαφορετικά στερεότυπα χαρακτήρων της δικής του γενιάς είναι ό,τι πιο αξιοπρόσεκτο έχει να επιδείξει η ταινία μαζί με το σάουντρακ. Κατα τα άλλα χαρακτηριστικό δείγμα της εποχής της και πολύ Γκρέκα φιλμς για τα δικά μου γούστα η ταινία παραμένει αδύναμη και στην ολοκλήρωση της αφήγησής της και μετά βίας μπορεί να χαρακτηριστεί έστω καλτ κι αυτό μόνο και μόνο λόγω της παρουσίας του Σιδηρόπουλου.
  119. Ο ατσίδας (1962) 2011-06-10 11:50:42
    "Είμαστε μια πολύ ωραία παρέα είμαστε." Πολύ συμπαθητική ταινία του Δαλιανίδη, απολαυστική, διασκεδαστική, ευχάριστη. Αλλά κάπου κάτι δε μου κολλάει. Ενώ είναι πολύ ομαλή στην εξέλιξη της ιστορίας προς το τέλος κάπου μου μοιάζει σα να γίνονται άλματα, και εν τέλει η ταινία να διεκπεραιώνεται και τέλος. Παρ'όλα αυτά έχουμε μια ταινία από τις πλέον αγαπημένες στον πολύ κόσμο. Χαρακτηριστικές σκηνές πχ με τον αείμνηστο Θανάση Βέγγο στο θρυλικό ρόλο του "Θρασύβουλα". Επίσης άλλη μια ταινία με τοπικιστικό ενδιαφέρον για τον συντάκτη αυτών των γραμμών. Πρέπει κάποια στιγμή να κάνω μια έρευνα να βρω το σπίτι της οικογένειας Κουρούζου ή έστω το σημείο που βρισκόταν. Τέλος λατρεμένη η σκηνή με Ηλιόπουλο vs Μανόλη Χιώτη. Εντάξει, μια ταινία που μου αρέσει πολύ.
  120. Ο αχόρταγος (1967) 2010-10-06 01:59:01
    Έξοχα πλασμένοι χαρακτήρες, καταγραφή ηθών που σπάει κόκκαλα, μεγάλη ερμηνεία από τον Γιάννη Γκιωνάκη, που αν δεν κάνω λάθος ο Ψαθάς έγραψε το έργο πάνω του αλλά μία από τις χειρότερες κινηματογραφικές μεταφορές θεατρικού έργου που έχω δει. Σαν ταινία δεν μπορεί να σταθεί ισάξια ούτε του έργου του Ψαθά, ούτε του μεγέθους του Γιάννη Γκιωνάκη. Πιστεύω ότι ούτε το έργο ούτε η ερμηνεία μπορούν να κάνουν την ταινία αυτή καλή. Κι αυτή ήταν νομίζω ότι ήταν η πρώτη μου αρνητική κριτική. Πάμε για άλλα..
  121. Ο γίγας της Κυψέλης (1969) 2010-11-11 10:24:54
    Απαπά, τι μου θυμίσατε. Κάτι απογεύματα στις αρχές του 90 που η ιδιωτική τηλεόραση και πιο συγκεκριμένα ένα μεγάλο κανάλι είχε πάρει σβάρνα όλη αυτήν την ποικιλία ταινιών που ως κοινό παρονομαστή έχουν το ότι ο Ρίζος σνομπάρει για κάποιο λόγο την Στυλιανοπούλου και τελικά αυτή γίνεται διάσημη κι αυτός καταλαβαίνει τα πραγματικά του αισθήματα. Παρ'όλη την προσππάθεια του Νίκου Ρίζου και κάποια ενδιαφέροντα ενσταντανέ (ανάμεσά τους η εμφάνιση του Στέλιου Καζαντζίδη) η ταινία δεν καταφέρνει να ξεφύγει από τη μετριότητα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η επιτυχία των ελληνικών ταινιών βασίζεται σις ικαανότητες των πρωταγωνιστών τους. Μπορεί ανάλογα με τη διάθεση κάποιου και με τον παραπάνω παράγοντα να περάσει ευχάριστα η ώρα αλλά η ουσία δεν αλλάζει, η ταινία είναι εξαιρετικά μέτρια.
  122. Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά (1970) 2010-11-13 00:50:14
    Έχουν περάσει χρόνια από τότε, το κρατάω μέσα μου. Ήρθε η ώρα του ξεσπάσματος και ευχαριστώ το Θεό που μου δόθηκε μια τέτοια ευκαιρία. Κάπου κάποτε είχα διαβάσει ότι στην ταινία αυτή ο Βουτσάς κάνει την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του. Έφριξα. Ήμουν και μικρός τότε και είδα την ταινία στην προγραμματισμένη της μετάδοση από την τηλεόραση μήπως ο κριτικός είχε δίκιο. Τελικά όμως εγώ είχα δίκιο (χα, όπως πάντα άλλωστε). Η παρουσία του Βουτσά είναι αρκετά καλή, στο ίδιο επίπεδο με τους Παπαγιαννόπουλο και Φιλιππίδη. γενικά γίνεται μια αρκέτα καλή προσπάθεια που γκρεμίζεται από τα μονότονα και επαναλαμβανόμενα σκηνοθετικά κλισέ του Καραγιάννη.
  123. Ο δράκουλας των Εξαρχείων (1981) 2011-11-22 11:55:53
    Ταινία που είχα δει αποσπασματικά παλιότερα και την είδα ολόκληρη σχετικά πρόσφατά. Η τελευταία αυτή φορά ήταν νομίζω και η καλύτερη. Το καυστικό χιούμορ της ταινίας καθηλώνει, είτε ενοχλεί είτε όχι. Σαν παραγωγή δεν φαίνεται να είναι κάτι ιδιαίτερο ως προς τα μέσα αλλά η μαεστρία του Ζερβού φαίνεται σε πολλές σκηνές όπου δημιουργείται μία ατμόσφαιρα από το τίποτα. Εμφανίσεις έκπληξη όπως πχ των Σάκη Μπουλά και Νικόλα Άσιμου και ανελέητο σφυροκόπημα στις ιδεοληψίες, το lifestyle, τη showbiz και τα ρεύματα της εποχής.
  124. Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1964) 2011-11-21 11:26:12
    Δεν τη λες και καλή ταινία. Το σενάριο είναι τραβηγμένο από τα μαλλιά, η σκηνοθεσία και η εξέλιξη της ιστορίας είναι διεκπεραιωτική. Το χιούμορ της ταινίας εξαντλείται αμέσως και από κάποια στιγμή και μετά οι σεναριακές εξάρσεις μοιάζουν άστοχες. Θρυλείται πάντως, δεν ξέρω κατά πόσο είναι αλήθεια, ότι λόγω των πολιτικών αναφορών της η ταινία λογοκρίθηκε αυστηρά, ίσως και να βγήκε από τις αίθουσες νωρίτερα από το κανονικό.
  125. Ο επαναστάτης ποπολάρος (1971) 2010-11-09 16:22:41
    Δεν μπορώ να πω ότι δε συμπαθώ τη συγκεκριμένη ταινία. Τη θεωρώ πολύ καλή προσπάθεια για μια ταινία εποχής που δεν έχει όμως σχέση ούτε με απελευθερωτικούς αγώνες, ούτε με πιο δακρύβρεστες ή ρομαντικές ερωτικές ιστορίες (πχ Ο Μιμίκος και η Μαίρη). Ικανοποιητικές ερμηνείες από Πρέκα (όπως πάντα) και Λιβανού (μμμ, άντε καλή είναι). Δυστυχώς το μόνο αρνητικό στοιχείο που διακρίνω είναι μία άσχημη αίσθηση για την "τυποποιημένη" σκηνοθεσία του Δαλιανίδη. Όπως και κάποιες άλλες ταινίες του μυρίζει λίγο "Ρετιρέ".
  126. Ο εργένης (1997) 2011-04-25 01:23:27
    Πολύ καλή ταινία του Παναγιωτόπουλου! Πρωτότυπη ως προς το σενάριο και την εξέλιξή της. Επίσης με πολύ καλές ερμηνείες. όσον αφορά αυτό το σκέλος, δηλαδή τις ερμηνείες, μπορώ να πω ότι είναι η δουλειά του Τζώρτζογλου που με έκανε να του δείξω λίγη συμπάθεια, πράγμα αδιανόητο για μένα ως τότε. Η μεγάλη του εκφραστική δεινότητα, όσο δε μιλάει, (εννοείται) αναδεικνύει τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας. Γενικά πολύ καλή ταινία.
  127. Ο θαλασσόλυκος!.. (1964) 2011-06-08 11:53:32
    Αν είναι η ταινία που θυμάμαι όπου ο ναύτης Χ'χρήστος συναντά τον ηθοποιό Χ'χρήστο και πέφτει η ατάκα "Αχ ρε ναύτη, ακόμα κι εσύ ξέρεις ότι δεν τα λέω από το κείμενο" μιλάμε για ένα ακόμα απαράδεκτο κατασκεύασμα. Αν δεν είναι η ταινία που θυμάμαι τότε έχουμε δύο παρόμοια κατασκευάσματα, το ίδιο απαράδεκτα. Όλα αυτά πάντως είναι ενδεικτικά της κατρακύλας του Χ"χρήστου μέσα στη δεκαετία του 60. Ο ίδιος βγάζει ταινίες μόνο και μόνο για να συντηρήσει το μύθο του, για να πει έναν καλό λόγο για τον εαυτό του, ταινίες σαν κι αυτή, που είναι πλημμυρισμένες από τα κύματα της παρακμής που χτυπούν την καριέρα του ηθοποιού. Ακόμα και σαν παραγωγή η ταινία είναι απαράδεκτη, δεν ξεφεύγει από τις προσπάθειες φθηνού εντυπωσιασμού. Αυτά κι άλλο κακό να μη μας βρει.
  128. Ο Θόδωρος και το δίκανο (1962) 2010-10-25 01:06:10
    Καταγραφή ηθών και νέων τάσεων που ενσωματώνονταν στην ελληνική κοινωνία εκείνη την εποχή. Σιγά σιγά καταλήξαμε βέβαια στις ταινίες που διέδιδαν κραυγαλέα τη μόδα της εποχής τους. Αστείες σκηνές, σε κάποια στιγμή ρηχή προσέγγιση του θέματος και ένα απαραίτητο ηθικό δίδαγμα. Κατά τον ρουν των γεγονότων εμφανίζεται και μια από τις πλέον άκυρες ατάκες του ελληνικού κινηματογράφου. "Κι έχει κι ένα περίεργο σχήμα η μύτη σου απόψε!" Πολύ καλή!
  129. Ο καλύτερός μου φίλος (2001) 2012-09-25 16:13:25
    Τόσα χρόνια άκουγα πολύ "χλιαρά" σχόλια για αυτήν την ταινία, δεν την είχα δει ούτε στις κινηματογραφικές αίθουσες, ούτε σε DVD μέχρι που αποφάσισα πρόσφατα να παρακολουθήσω κάποια τηλεοπτική της μετάδοση. Υπέμεινα την ολοκλήρωσή της , με ό,τι αυτό συνεπάγεται (διαφημιστικά διαλείμματα κλπ) αλλά δε γλίτωσα την απογοήτευση. Πολύ χαλαρό και γλυκανάλατο σενάριο, χαρακτήρες που δεν έπειθαν ότι ξεφεύγουν από το στερεότυπο, κακή απόδοση σουρεαλιστικών μοτίβων. Έχω σα χαρακτηριστικό μου ως θεατής να αναδεικνύω ακόμα και σε αριστούργημα το έργο που θα έχει την ανατροπή ή την ατάκα που θα με κερδίσει. Η ανατροπή στο τέλος ήρθε αλλά χωρίς καμία ένταση, σαν ανούσιο τέχνασμα. Ευτυχώς υπήρχαν κάποια καλά σημεία στις ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, κάποιες ατάκες και διάλογοι εντελώς φυσικοί, αλλά και πάλι ήταν σε συγκεκριμένα σημεία και όχι σε όλη την ταινία. Αν είχα δώσει λεφτά για να δω την ταινία θα τα έκλαιγα.
  130. Ο Κλέαρχος η Μαρίνα και ο κοντός (1961) 2012-11-13 15:23:31
    Αξέχαστη ταινία! Το αχτύπητο τρίο Αυλωνίτης- Βασιλειάδου - Ρίζος σε μεγάλες στιγμές. Κλασικό σενάριο του είδους του από τους Τσιφόρο - Βασιλειάδη. Από τις κλασικές ελληνικές φάρσες, βγαλμένη απευθείας από το γαλλικό βουλεβάρτο (το συγγραφικό δίδυμο ήταν μανούλα σε κάτι τέτοια!) Και ας μην κρυβόμαστε, κωμωδίες σαν κι αυτή ή και κάποιες άλλες, πχ σαν του Σακελάριου, αποτέλεσαν τη ναυαρχίδα του ελληνικού σινεμά, και όχι μόνο στην εμπορική του διάσταση. Ενδιαφέρον είναι ότι ο Τσιφόρος τα καταφέρνει και σαν σκηνοθέτης. Άλλωστε έχει τις πλάτες της παραγωγής του Φίνου. Χαρακτήρες λίγο πολύ στερεότυπα του είδους αλλά με τη χαρακτηριστική πινελιά του καθενός από τους συντελεστές. Προσωπικά η ταινία αυτή μου έχει αφήσει ένα κουσούρι, αφού σε πολλές περιπτώσεις συνηθίζω να λέω "την κερδίσαμε τη δίκη!"
  131. Ο κόσμος τρελλάθηκε... (1967) 2011-06-11 10:56:22
    Αχ, τί ταινία! Αχ, τί σενάριο! Τί διάλογοι! Τί χαρακτήρες! Σκηνοθεσία! Ταινία από τις λίγες! Τις ελάχιστες! Μια ανούσια επανάληψη στερεοτύπων που δεμένη χαλαρά με ένα κεντρικό στόρι αποτυπώθηκε σε ταινία. Επίσης κουραστικός και ο τρόπος που γίνεται η επανάληψη, παρ'όλα τα τρυκ που χρησιμοποιούνται. Ο σπαστικός όπως παρουσιάζεται στην ταινία Ηλιόπουλος δεν πείθει σε καμία περίπτωση σαν το στερεότυπο του φυσιολογικού άντρα απέναντι στους 5 "ιδιαίτερης ιδιοσυγκρασίας" αντίζηλους του. Πάντως ο ερευνητής θα πρέπει να σταθεί στην επιλογή των συγκεκριμένων χαρακτήρων των γαμπρών καθώς λίγο ή πολύ είναι οι ίδιοι που χρησιμοποιούνται στην "Ωραία του κουρέα".
  132. Ο κυρ Γιώργης εκπαιδεύεται (1977) 2011-11-21 12:19:53
    Η τελευταία ταινία της Φίνος Φιλμς. Σε μια εποχή που ο εμπορικός ελληνικός κινηματογράφος περνάει μια περίοδο παρακμής και περιφρόνησης η ταινία αυτή συγκεντρώνει κάποια χαρακτηριστικά που δικαιολογούν τα φαινόμενα αυτά. Ο Παπαγιαννόπουλος κάνει τη δουλειά του μια χαρά, αλλά από εκεί και πέρα το χάος. Κάπου κάπου νομίζεις ότι στη μέση ξεκινάει άλλη ταινία. Ακόμα και με τον τίτλο γίνεται προσπάθεια να κερδηθεί το τηλεοπτικό κοινό. Αλλά η θητεία του Δαλιανίδη στην τηλεόραση μάλλον τον επηρεάζει στην σκηνοθεσία, γεγονός που δε δίνει και τόσο καλαίσθητο αποτέλεσμα. Η αίσθηση που δημιουργεί ένα δικάμερο στιλ συντελεί σε αυτό τόσο όσο και το κλασικό δαλιανιδικό πήγαινε έλα των συντελεστών. Από εκεί και πέρα οι ερμηνείες είναι γενικά χλιαρές, με εξαίρεση τον Παπαγιαννόπουλο βέβαια. Για ταινία εκείνης της εποχής είναι αξιοπρεπής αλλά πέραν τούτου ουδέν.
  133. Ο κυρ’ Γιώργης και οι τρέλλες του (1971) 2011-09-18 11:55:23
    Κάτω στη Τζύπρον τη γρουσήν που τα τραούδκια ανθούσι, λέει η Χρυσάνθη Ζιτσαία. Η μουσική και τα τραγούδια του Μάνου Λοίζου είναι ό,τι διασώζεται από αυτήν την ταινία καθώς και η συμπαθέστατη μορφή του Γιώργου Κάππη. Εντάξει, μιλάμε για μία από τις πιο άκυρες αποδόσεις τίτλου στην Ιστορία του ελληνικού σινεμά! Αν αντέχουν τα νεύρα σας και η αισθητική σας δείτε το.
  134. Ο Μανωλιός στην Ευρώπη (1971) 2010-10-06 16:21:03
    Έλα βρε έλα Κρητικέ από τον Ψηλορείτη. Κάτι ανάμεσα στο Δημήτρη μου Δημήτρη μου , ο ταυρομάχος προχωρεί και η νύφη το'σκασε. Ταινία φτιαγμένη με την ευτελή λογική του φθηνού εμπορικού ανταγωνισμού. Βασισμένη σε στερεότυπα και με το χαρακτήρα του Μανωλιού μετά την καριέρα του στο ποδόσφαιρο, το περίπτερο και δεν ξέρω και τι άλλο να επιδίδεται και στο τραγούδι. "Απογοήτευση, απογοήτευση" 'οπως λέει και ένα από τα 2 τραγουδια της ταινίας που ακούγονται ωστόσο αμέτρητες φορές. Αλλά χωρίς πλάκα πραγματική απόλαυση τα φιλάκια μεταξύ Στασινοπούλου-Μπισλάνη. Καραγιάννης, τι άλλο να πω.
  135. Ο μαχαραγιάς (1968) 2011-06-12 20:24:45
    'Ενας πραγματικός ογκόλιθος της ελληνικής λαικής κωμωδίας ίσως στον πιο χαρακτηριστικό του ρόλο. Ο Φραγκίσκος Μανέλλης σε μια ταινία ό,τι νά'ναι. Αστείος και μέσα στην υπερβολή του αλλά μέσα σε ένα κατασκεύασμα χωρίς σκοπό και "συνείδηση". Κάπου εκεί που μπερδεύεται ο Ινδός με τον Ινδιάνο και ο μαχαραγιάς με τον εμίρη και μία θείτσα αρχίζει να λικνίζεται προσφέροντας στον Μαχαραγιά Hot Stuff το παιχνίδι χάνεται. Αν τυχόν το ξαναπετύχω θα κάτσω να το δω μόνο και μόνο για να μετρήσω πόσες φορές λέει ο Χριστοφορίδης " Και τώρα φαί και πιοτό (πιοτό έτσι! όχι ποτό) για τον καλεσμένο μας." Πολύ δεξίωση σε λέω!
  136. Ο μεθύστακας (1949) 2012-01-23 07:40:42
    Ταινία του 1949 με άρτιο σενάριο και συνεπέστατη σκηνοθεσία!Αλλά δε μου αρκεί να γράψω μόνο αυτές τις δύο κουβέντες για αυτήν τη μεγάλη ταινία! Καταρχήν ήταν ευφυέστατη η ιδέα του Τζαβέλλα να βάλει τον Μακρή να υποδυθεί δραματικά τον ρόλο με τον οποίο σάρωνε στις επιθεωρήσεις. Έπειτα σε συνεργασία με τον Φίνο δίνουν στον κόσμο ένα προϊόν ευρείας κατανάλωσης αλλά και εξαιρετικής ποιότητας. Είναι η ταινία που καθόρισε εν τέλει τον χαρακτήρα του ελληνικού κινηματογράφου και του χάρισε τη μεγαλύτερη, μέχρι τότε, εμπορική του επιτυχία. Βγήκαν βέβαια πολλά μελό κακέκτυπά της αλλά δεν έχει σημασία. Η dream team εκείνης της χρυσής εποχής έμαθε στους Έλληνες πώς να κάνουν σινεμά!
  137. Ο μπούφος (1968) 2011-06-09 11:36:12
    Παραλλαγή στο ίδιο θέμα. Σαν τα Κρύα Νερά δεν έχει! (Η επί το πιο σύγχρονο "Δεν υπάρχουν τα Κρύα νερά") Μια πολύ συμπααθητική σαχλαμάρα με την οποία περνά η ωρά ευχάριστα. Ταινία με χαρακτηριστικές κουραστικές σκηνές νυχτερινής διασκέδασης. Αλλά και σκηνές χαρακτηρστικότατες. Ο Γιώργος Πάντζας με απίστευτο ταμπεραμέντο και σ'αυτήν την ταινία. Ο Σωτήρης Μουστάκας απολαυστικός παρά την υπερβολή. Πιστεύω ότι κάποια ταινία σαν κι αυτή πρέπει να είχε στο μυαλό του όταν ομολογούσε ότι μετανιώνει για κάποιες υπερβολές που δεν του επέτρεψαν να κάνει κάτι παραπάνω πχ με τον Φίνο. Η παρουσία του Ρίζου στην ταινία αυτή περνάει απαρατήρητη, και όχι λόγω ύψους. Άλλη μια ταινία που ενώ δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο τη συμπαθώ πολύ. Και ανυπομονώ να ακούσω κάθε φορά την ατάκα -Ευχαριστώ πολύ κύριε. -Τον Θεό. -Πού να τον βρω τέτοιαν ώρα...;
  138. Ο νικητής (1965) 2010-10-12 02:55:52
    Από τις καλύτερες ταινίες του είδους της. Στο πνεύμα του "Λουστράκου" και με το ίδιο πρωταγωνιστικό δίδυμο. Μελό με την εμφάνιση και επιπλέον "κακών" χαρακτήρων πέρα του πλούσιου πατέρα. Αλλά εν τέλει με μια πολύ πιο ανάλαφρη και αισιόδοξη ματιά από πολλές άλλες παρόμοιες ταινίες παραγεμισμένες με βούρκο και αμαρτία. Και με μια ρομαντική ματιά από την άρχή ως το τέλος, με μια ευαισθησία για την οποία θα πρέπει βεβαίως να θεωρηθεί υπεύθυνη η σκηνοθέτις. Καλή ταινία. Ζερβός - Καλλέργης πραγματικά απίστευτοι.Ο Καλλέργης να φέρεται επιδεικτικά, αν όχι κραυγαλέα ως πλούσιος, απόλαυση.
  139. Ο πανίσχυρος μεγιστάνας των Ninja (2006) 2011-04-25 17:47:34
    Όπως δηλώνουν οι ίδιοι οι δημιουργοί σε συνέντευξη που βρίσκεται στο αντίστοιχο κόμικ, όλα ξεκίνησαν όταν ο ένας ρώτησε τον άλλον: Τί χρειάζεται για να γίνει ένα B-movie; Ταινία που βρίσκεται στην πρωτοπορία του είδους της, μαζί με κάποιες άλλες που φανερώνουν ότι η αρκεί διάθεση και όρεξη για δημιουργία. Ταινία που αν εξαιρέσει κανείς κάποιες κάκιστες εσωτερικές λήψεις στην "Τιτάνια" (κυρίως ως προς τον ήχο) δε διαφέρει σε πολύ από πάμπολλες "επαγγελματικές" παραγωγές. Και εδώ θα επανέλθω σε αυτό που συνηθίζω να λέω όταν η κουβέντα έρχεται στο χώρο της ανεξάρτητης κινηματογραφικής δημιουργίας. Γιατί να μην δώσεις αξία σε κάτι τέτοιο, που για τη δημιουργία του πρέπει να αρθούν λογιώ λογιώ δυσκολίες, την στιγμή που στον ελληνικό χώρο οι επαγγελματίες του είδους, που λίγο ή πολύ έχουν κάθε μέσο στη διάθεσή τους στην ουσία δεν μπορούν να σου προσφέρουν κάτι παραπάνω. Εγώ πάντως προτείνω σε όλους να δουν την ταινία αυτή και τις όμοιές της και θεωρώ τους δημιουργούς της άξιους συγχαρητηρίων.
  140. Ο παπατρέχας (1966) 2011-04-25 00:52:24
    Με αφορμή το post για την ανάρτηση της κριτικής της ταινίας από κάποιο φίλο συνεργό Θέλησα να διαβάσω τη δική μου κριτική για την ταινία αυτή και διαπίστωσα ότι δεν υπήρχε! Απαράδεκτος, ω, εγώ για μια ακόμη φορά! Ο λόγος είναι ότι πρόκειται για την αγαπημένη μου ταινία με το Θανάση Βέγγο. Σε παραγωγή δική του, σκηνοθεσία Θαλασσινού η ταινία αυτή ξεχωρίζει ανάμεσα στις δουλειές του μέγιστου αυτού ηθοποιού. Με το χαρακτηριστικό, σε πολλά σημεία έμμετρο σενάριο του Ναπολέοντος Ελευθερίου η ταινία αυτή σκορπά γέλιο είτε με τις ατάκες είτε με τα ξεκαρδιστικά της ενσταντανέ (gags kata tin Kathomiloumeni). Παράλληλα αποτελεί εξαιρετικό δείγμα ή μάλλον παράδειγμα παραγωγής για τις κωμωδίες της εποχή της, χαρακτηριστικό για το μεράκι του Θανάση Βέγγου. "Μανταλάκια για τα ρούχα, φάκες για τα ποντίκια" και "θεία ασ'το παραθείο, θα σου βρω κιεσένα θείο" από τις πιο αγαπημένες μου ατάκες! Φοβερή ταινία!
  141. Ο σκληρός άντρας (1961) 2010-10-24 12:39:26
    Μακάρι όλες οι ταινίες του Χατζηχρήστου να ήταν σαν αυτές που γύρισε με το Δαλιανίδη. Προσεγμένη σκηνοθεσία του Δαλιανίδη απολαυστικός ο Χατζηχρήστος, ουσιώδης συμβολή των υπολοίπων. Ξεκαρδιστικός ο Πρωτοπαππάς στην αναπαράσταση του εγκλήματος, ένας πειρασμός με το όνομα Μάρθα Καραγιάννη και η Μάρθα Βούρτση πριν το μελό. Πολύ καλή τοινία, "... έτσι πατάτα;"
  142. Ο σπαγγοραμένος (1967) 2010-11-07 01:05:14
    Πάρε κόσμε υποκατάστατο Λογοθετίδη. Κυκλοφορεί και σε Χατζηχρήστο. Δεν ξέρω ποιανού φαεινή ιδέα ήταν τα ρημέικ των ταινιών του Λογοθετίδη. Ο Κωνσταντάρας ήταν ένας γίγαντας της υποκριτικής και δε χρειαζόταν σε τίποτα να μπει σαν δεύτερος όρος σε σύγκριση με πρώτο όρο τον Λογοθετίδη. Το αποτέλεσμα είναι και με τη "συμβολή" του έτσι κι αλλιώς "λίγου" Καραγιάννη να μένει σε μια ερμηνεία χωρίς καμία υποκριτική ειλικρίνεια και πρωτοτυπία. 'Εχω πάντως την εντύπωση ότι και χωρίς να υπήρχε θέμα σύγκρισης η ταινία αυτή δεν αξίζει. Σκεφτείται μόνο τα τραγούδια "σου το λέω επομένως, είσαι ένας σπαγγοραμμένος."
  143. Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι (1967) 2010-10-20 12:26:32
    Καλή ταινία δε λέω, απολαυστική κάθε φορά που τη βλέπει κανείς. "Το νου σας ρεμάλια" κλπ κλπ. Προσωπικά αγαπημένη σκηνή το τηλεφώνημα "...της μάνας του, ποιάς μάνας του; το καμάρι; ποιό χορτάρι κύριε;" Θέλω όμως να μείνω λίγο στη λογική δημιουργίας της συγκεκριμένης ταινίας. Η ταινία βασίστηκε στο θεατρικό έργο "Μια κυρία ατυχήσασα", στο οποίο εν τέλει λόγω προβλημάτων υγείας του Κωνσταντάρα πρωταγωνίστησε ο Παπαγιαννόπουλος με τη Μαίρη Αρώνη. Κάπου κάπου μου δημιουργούνται αρνητικά συναισθήματα για την ταινία αυτή όταν σκέφτομαι την επιλογή των πρωταγωνιστών της ταινίας. Το θέμα γίνεται πιο πιασάρικό, πιο εμπορικό. Και τι δε θα έδινα να παρακολουθούσα την ταινία στην εκδοχή του θεατρικού έργου, με κάποιο ανάλογο ζευγάρι κι όχι μόνο στην ευτελή εμπορική λογική της υπάρχουσα ταινίας.
  144. Ο Φανούρης και το σόι του (1957) 2011-06-13 11:07:15
    Οι χαρακτήρες που παρελαύνουν από αυτήν την ταινία είναι χαρακτηριστικά δείγματα χαρακτήρων της μεταπολεμικής κοινωνίας, όχι βέβαια σε όλο το φάσμα της, στα κατώτερα στρώματά της όμως σίγουρα! Το καστ της ταινίας, με πρώτο τον μεγάλο Μίμη Φωτόπουλο, αποδίδει εξαιρετικά τους χαρακτήρες αυτούς. Η ιστορία αποδίδεται χωρίς να εκπέσει στο μελό, παρ'όλο που υπάρχουν κάποιες δραματικές σκηνές, ιδίως το ξέσπασμα της Μαυροπούλου στον Δημητρίου. Κατά τα άλλα η ταινία έχει τις καταστάσεις και τις ατάκες που την κάνουν ευχάριστη με τρόπο απλό, χωρίς υπερβολές. Πολύ ωραία ταινία! Μεγάλη ταινία!
  145. Ο φαντασμένος (1973) 2011-06-12 17:23:46
    Το όνομα του Κωνσταντάρα στην περίπτωση αυτή είναι σαν τη φλόγα που τραβάει την πεταλούδα. Έτσι είναι, βλέπεις Κωνσταντάρας, λες: εδώ είμαστε. Αμ δε... Προσωπικά ενώ μου αρέσουν κάποιες σκηνές της ταινίας τη θεωρώ πολύ αντιαισθητική για το γούστο μου. Έχω την εντύπωση ότι φέρει μια ιδεολογία προάγγελο της κιτς πραγματικότητας που ακολούθησε τη μεταπολίτευση. Ίσως να ήταν μέσα στους σκοπούς του σκηνοθέτη κάτι τέτοιο, να καταδείξει την αισθητική της εποχής του αλλά με ενοχλεί αφάνταστα. Ο πυρήνας της ταινίας είναι μεν έξυπνο εύρημα, αλλά το πήγαινε έλα των προσώπων της ιστορίας την γεμίζει ανούσια εντελώς. Κωνσταντάρας μεν, αλλά...
  146. Ο χαμένος τα παίρνει όλα (2002) 2011-05-03 11:12:58
    Μια βουτιά σε ένα απόλυτα αντιηρωικό περιβάλλον. Η καταγραφή μιάς σειράς από αποκλίνουσες συμπεριφορές με τη ματιά ενός σκηνοθέτη που μπορεί με τη γραφή του να αναδείξει ή να καταρρακώσει τα κοινωνικά δεδομένα, να κάνει τομή με την κινηματογραφική του αφήγηση. Ευφυέστατη η επιλογή του δίδυμου των πρωταγωνιστών, επιτείνει το ρεαλιστικό αποτέλεσμα. Η εξέλιξη του σεναρίου είναι τουλάχιστον ευφυής, όπως επίσης και ο τρόπος που διαλέγει ο σκηνοθέτης να καταθέσει το σχόλιό του για τα ΜΜΕ. Κορυφαία ερμηνεία από τον Γιάννη Αγγελάκα αλλά "μη δίνεις σημασία". Χρόνια τώρα δεν είχα καταφέρει να τη δω και τώρα που την είδα νομίζω ότι για την αξία της ταινίας έπρεπε να το είχα κάνει πολύ νωρίτερα.
  147. Οι απάχηδες των Αθηνών (1950) 2011-03-15 12:51:15
    Ο ελληνικός κινηματογράφος σε βρεφική ηλικία. Αξιόλογη προσπάθεια για τα δεδομένα της εποχής της, αν και επειδή υπάρχουν παραδείγματα της ίδιας εποχής με πολύ αξιολογότερες παραγωγές, πχ "Οι Γερμανοί ξανάρχονται" και "Ο μεθύστακας" δυσκολεύομαι να κατατάξω σε ψηλότερη θέση ή να έχω περισσότερη εκτίμηση για τη συγκεκριμένη ταινία. Βγάζει όντως μια αισθητική βωβού κινηματογράφου αξιοπρόσεκτη και βέβαια μας εμφανίζει και την εικόνα κάποιων αγαπημένων ηθοποιών διαφορετική από τη συνηθισμένη. Πέραν τούτου όμως ουδέν!
  148. Οι γενναίοι πεθαίνουν δύο φορές (1973) 2010-11-12 11:05:02
    Μεγάλε Φώσκολε. Ακόμα μια χιλιοειπωμένη ιστορία από την πένα του μεγάλου δημιουργού που χάνει την πρωτοτυπία και την αξία της για αυτόν ακριβώς το λόγο. Θυμάμαι πάντως την πρώτη φορά που είδα την ταινία αυτή, σε αρκετά μικρότερη ηλικία, είχα μείνει αποσβωλομένος. Δεν ξέρω πλέον αν την ξαναέβλεπα αν θα μου άρεζε (γιατί από ό,τι βλέπω σκηνοθέτης είναι ο Τάκης, της Αλίκης ο αδερφός) για αυτό και δε θα το κάνω. Η ταινία είναι καλή.-
  149. Οι Γερμανοί ξανάρχονται... (1948) 2010-10-24 12:29:42
    Κινηματογραφική μεταφορά ενός από τα τολμηρότερα σεναριακά εγχειρήματα του ελληνικού θεάτρου. Με έναν εκπληκτικό Λογοθετίδη και με μία εμφάνιση του Ντίνου Δημόπουλου μπροστά από την κάμερα. Ταινία του 1948 που σαν παραγωγή σενάριο και σκηνοθεσία ήταν πολύ καλύτερη από πολλές του 1968. Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει κάνει μόλις τα πρώτα του βήματα μετά από το συχνά σαχλό μπουσούλημα του Μεσοπολέμου. Και βγαίνει μια ταινία φτιαγμένη με μεράκι σαν να υπάρχει πίσω της μια κινηματογραφική βιομηχανία με θεμελιωμένες βάσεις. Ταινία από τις λίγες, με θανατηφόρες ατάκες είτε αστείες είτε γροθιά στο στομάχι. Ο μεγάλος Τσαγανέας με το "άνθρωποι, προς τί το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός" κάνει ακόμα και τον σύγχρονο Έλληνα να αισθάνεται άβολα, πόσο μάλλον όσους ζούσαν τότε σε μια χώρα που δυσκολευόταν να κλείσει τις πληγές της. Όποιος δεν την έχει δει έχει χάσει ίσως την πιο ουσιαστική κωμωδία του ελληνικού εμπορικού κινηματογράφου.
  150. Οικογένεια Χωραφά (1968) 2011-03-09 11:21:41
    Είδα την ταινία αυτή χθες μετά από πολλά χρόνια. Μεγαλώνοντας και διαμορφώνοντας συγκεκριμένο γούστο και αισθητική δεν ήθελα για πολλά χρόνια να την ξαναπαρακολουθήσω καθώς θυμόμουν πρόσωπα και συγκεκριμένα ενσταντανέ. Χθες τελικά την ξαναείδα. Μπορώ λοιπόν να πω ότι είναι μια πολύ καλή ταινία. Το σενάριο πάντα το θεωρούσα πρωτότυπο, αλλά δε θυμόμουν συγκεκριμένες ατάκες τις οποίες και τις βρήκα ευφυέστατες για το στόρι της ταινίες. Η παρουσία όμως ενός τρελού επιστήμονα, που τον ενσαρκώνει βέβαια άψογα ο Παπαγιαννόπουλος, όχι τόσο ως ιδέα όσο ως χρόνος που απασχολεί την ταινία (πχ οι "άκυρες' σκηνές των ερευνών από τον Καζάν κυρίως αλλά και οι διαδοχικές μεταμφιέσεις)δημιουργεί τέτοια κοιλιά που ευτυχώς που είναι τόσο συμπαθητική η υπόλοιπη ταινία που σου μένει στο τέλος μια θετική εικόνα. Και μια απορία. Γιατί Κοντού και Αλεξανδράκης δεν έκαναν περισσότερες ταινίες μαζί; Κρίμα. Αν διάλεγα μια πεντάδα με τα πιο ταιριαστά ζευγάρια του σινεμά θα ήταν σίγουρα μέσα.
  151. Όλα είναι δρόμος (1997) 2011-04-25 01:11:57
    Η ένταση των ιστοριών που εκτίθενται σε αυτήν την ταινία είναι τόσο μεγάλη που όποιος τη δει δεν μπορεί να τον αφήσει αδιάφορο. Πολύ δυνατές στιγμές που μένουν ανεξίτηλες στη συνείδηση του θεατή! Ο Παντελής Βούλγαρης πίστεύω ότι δεν είχε πολύ δύσκολο έργο στο να αναδείξει την ένταση, το πάθος και τις κορυφαίες στιγμές των τριών ιστοριών καθώς είχε στο πλευρό του τρεις κορυφαίες μορφές της ελληνικής υποκριτικής, τους Καταλειφό, Αρμένη και Βέγγο. Ταινία που αν και έχει γίνει αρκετά δημοφιλής λόγω της ιστορίας με τον Αρμένη και το "Ρίχτο Ηλία ρίχτο!" (γενικά ότι έχει σχέση με τα σκυλάδικά είναι και δημοφιλές στην Ελλάδα) αποτελεί, ωστόσο, το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της υποκριτικής δεινότητας του Θανάση Βέγγου. Η ερμηνεία του στην ταινία αυτή είναι ικανή να άρει οποιαδήποτε αμφιβολία ή αντίρρηση για το μέγεθος αυτού του ηθοποιού. Μεγάλη ταινία!
  152. Πάνω κάτω και πλαγίως (1992) 2011-05-23 11:31:27
    Αν δεν ήξερα εξ αρχής ότι η ταινία είναι του Κακογιάννη Θα το πίστευα αν μου έλεγαν ότι είναι του Δαλιανίδη. Πολύ "λίγη" ταινία για το μέγεθος του Κακογιάννη. Μια αισθητική που απλά υπερβαίνει την αισθητική κάποιων από τις κινηματογραφικές στιγμές του Στάθη Ψάλτη. Αρκέτα ενδιαφέρον σενάριο και γενικά καλές ερμηνείες με την Έλντα Πανοπούλου και τον Τάκη Ζαχαράτο να κλέβουν την παράσταση. Ταινία που απλά βλέπεται αλλά έχω τον εγωισμό να θεωρώ τον εαυτό μου καλό άνθρωπο και για να υπερασπίσω αυτό μου το χαρακτηριστικό δυσκολεύομαι να την προτείνω σε κάποιον να τη δει.
  153. Πάτερ Γκομένιος / Παντρεμένος με πεθερά (1982) 2013-02-20 14:27:01
    Κλασική περίπτωση μέτριας ελληνικής ταινίας. Η παρουσία του μεγάλου Σωτήρη Μουστάκα αρκεί για να "μετριάσει το μέτριο" και να κάνει το αποτέλεσμα υποφερτό. Ταινία γεμάτη σχόλια για την επικαιρότητα της εποχής της. Χοντροκομμένοι διάλογοι και χαρακτηρισμοί και σενάριο τραβηγμένο από τα μαλλιά. Και ο Μουστάκας αβοήθητος να κρατάει μία ταινία μόνος του και να αποτελεί το μόνο λόγο για να δείτε αυτήν την ταινία.
  154. Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα (1969) 2010-10-06 15:57:47
    Μία ταινία δημιούργημα της φαντασίας και του ταλέντου του Νίκου Φώσκολου. Οι περιπέτειες των ηρώων της ταινίας ήταν πρωτότυπες για την εποχή μέσα στην κάποια υπερβολή τους. Η ταινία είναι πολύ καλή, οι ερμηνείες όλων αξιοπρόσεκτες. Μια Μάρθα Καραγιάννη που δίνει ρέστα, η καλύτερη απάντηση σε όσους τυχόν τη θεωρούν καλή μόνο για κομεντί και μιούζικαλ. Και παρ'όλο που οι ιστορίες της ταινίας είναι λίγο ή πολύ χιλιοειπωμένες από το Νίκο Φώσκολο το διαφορετικό περιβάλλον, ο Πειραιάς που λειτούργησε σαν σκηνικό της ταινίας και η διαφορετική εποχή κρατούν το ενδιαφέρον του θεατή.
  155. Ράκος... νο 14 και ο πρώτος μπουνάκιας (1986) 2011-06-12 16:33:01
    Δεν ξέρω αν δικαιούμαι να γράψω κάτι για αυτήν την ταινία από την στιγμή που την έχω δει αποσπασματικά. Αλλά αναλογιζόμενος ότι ο λόγος για τον οποίο δεν την έχω δει μονοκοπανιά είναι ότι δεν την άντεχα νομίζω ότι μου δίνει κάθε δικαίωμα. Πολύ μέτρια ταινία! Πολύ λίγη! Χαρακτηριστικό δείγμα κακού σίνεμα του 80. Ταινία τραβηγμένη από τα μαλλιά για να βγάλει το όποιο κωμικό σατιρικό αποτέλεσμα, το ταλέντο του Στάθη Ψάλτη δε σώζει την παρτίδα, όπως καισε πλείστες άλλες περιπτώσεις. Και στο τέλος ο μόλις πτυχιούχος της Νομικής παρίσταται σε δίκη ως συνήγορος. Γενικά πάντως αποτυπώνεται μια ολόκληρη εποχή. Ρόκι, Πανεπιστημιάδα, η μόδα της εποχής, μια βουτιά στα 80s, αλλά σε βρώμικα νερά.
  156. Ρόδα τσάντα και κοπάνα [νο5] (2011) 2011-12-31 00:27:48
    Αυτό το πράγμα παίχτηκε στο σινεμά; Μιλάμε σοβαρά; Θα ήθελα πάρα πολύ να διαψευστώ και να μην έχω την αρνητική εικόνα που σχημάτισα, αλλά δεν μπορώ να το κάνω. Ανύπαρκτο σενάριο, ανύπαρκτο σκριπτ, ανύπαρκτη αισθητική, οι χειρότερες γκεστ εμφανίσεις όλων των εποχών, ο μοντέρ, ο διευθυντής φωτογραφίας και οι υπεύθυνοι ήχου πιθανότατα σε άδεια και στη θέση τους κάποιος άσχετος περαστικός. Χωρίς υπερβολή με τα μέσα, έμψυχα και άψυχα, που διακρίνω ότι είχε στη διάθεσή της η παραγωγή θα μπορούσε οποιοσδήποτε πτυχιούχος σχολής σκηνοθεσίας ή μοντάζ να βγάλει χωρίς ιδιαίτερο κόπο καλύτερο αποτέλεσμα. Δε θέλω να φανώ προσβλητικός αλλά και δεν μπορώ να στηρίξω ένα δημιούργημα που το μόνο που καταφέρνει είναι να δίνει τροφή σε όσους απαξιώνουν το ελληνικό σινεμά. Την παράσταση κλέβει, νομίζω, με την επανεμφάνισή του ο συμπαθής Ηλίας Κωνσταντίνου και οι σκηνές μεταξύ Παπαθανάση και Θάνου Παπαδόπουλου. Η εμφάνιση των νεότερων ηθοποιών είναι απογοητευτικότατη! Ποιός ξέρει πόσες περισσότερες σκηνές γυρίστηκαν, από τις οποίες αποφασίστηκε να μπουν αποσπάσματά τους σε διάφορα μέρη της ταινίας. Μου θυμίζει λίγο την 8ώρη συνέντευξη πρόσφατα αποθανόντος Λίβυου ηγέτη σε χήρα Έλληνα πρωθυπουργού από την οποία προέκυψαν 120 λεπτά τηλεοπτικού προϊόντος. Την ταινία την είδα ολόκληρη μήπως βρω κάτι παραπάνω θετικό να γράψω έστω και στο τελευταίο δευτερόλεπτό της. Στα τρέναααααα! Αν δεν την έχετε δει, προς Θεού,μην το κάνετε! Αλάργα!
  157. Σαπουνόπετρα / Το χρήμα στο λαιμό σας (1995) 2014-01-13 16:38:13
    Σάτιρα εποχής! Μπορεί η εποχή των πρώτων χρόνων της ιδιωτικής τηλεόρασης να μας φαίνεται σήμερα πολύ μακρινή αλλά η ταινία αυτή είναι ένα καυστικό σχόλιο για την τάση της τηλεοπτικής σαπουνόπερας (που στην Ελλάδα με κύριο εκπρόσωπό της τη "Λάμψη") να δείχνει το λούσο και τα βάσανα των πλουσίων από τη μία αλλά από την άλλη να λαϊκίζει ανελέητα παρουσιάζοντας ότι οι πλούσιοι δεν είναι άγγελοι αλλά κρύβουν ένοχα μυστικά πλουτισμού. Καλά, δε γενικεύω άλλο, η ταινία κατακρεουργεί τη φωσκολική συνταγή της σαπουνόπερας. Βέβαια δε λείπουν και οι μπηχτές του Ζερβού για το λάιφ στάιλ, την ελληνική τηλεόραση εν γένει και τα νεοελληνικά δρώμενα της εποχής. Ο Μάρκος Σεφερλής μας έδωσε ένα καλό σενάριο παρωδίας από το οποίο δε λείπουν τα χιλιοειπωμένα σήμερα αστεία και το γνωστό του ύφος. Εν έτει όμως 1995 το χιούμορ και το ύφος του ήταν ακόμη κάτι πρωτόγνωρο. Όσον αφορά τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας μας δείχνουν μία υποτυπώδη παραγωγή, πράγμα καθόλου πρωτότυπο για τα ελληνικά δεδομένα, στοιχείο που μαζί με κάποιες σκηνοθετικές ή σεναριακές αστοχίες που υπάρχουν λειτουργεί ακόμα και σήμερα υπέρ της απαξίωσης του ελληνικού κινηματογράφου από το κοινό. Η ταινία πάντως βλέπεται άνετα και μάλιστα κάποια σημεία της μπορεί να φανούν πραγματικά ξεκαρδιστικά.
  158. Σκλάβοι στα δεσμά τους (2009) 2011-05-03 16:09:34
    Τη βαθμολογία μου για την ταινία την άλλαξα πολλές φορές μέχρι να καταλήξω. Δε θυμάμαι τί έβαλα και δεν ασχολούμαι παραπάνω. Η γνώμη μου είναι ότι πρόκειται για μία εξαιρετική ταινία. Στα θετικά της μπορώ να καταλογίσω ότι επειδή βασίζεται στο διήγημα του Θεοτόκη ξεφεύγει από το καταδυναστευτικό για το ελληνικό σινεμά δίπτυχο σεξ-ναρκωτικά. Ερμηνείες από αξιοπρεπείς έως και εξαιρετικές. Κατά τα άλλα δεν μπορώ να θεωρήσω ρηχή την προσέγγιση του σκηνοθέτη αλλά με κάποιον τρόπο δεν μπορώ να πω ότι οι σκηνές της ταινίας αποπνέουν κάποιο ιδιαίτερο άρωμα, αντικατοπτρίζουν τη δύναμη και το πάθος των καταστάσεων. Γενικά πάντως πάρα πολύ καλή ταινία. Αλλά 4 ή 5; Καλά ντε, είπαμε, ό,τι έβαλα έβαλα.
  159. Σούπερ Δημήτριος (2011) 2011-11-07 01:13:44
    Μία ταινία φτιαγμένη με το τίποτα που φαντάζει πραγματικά σαν "no budget υπερπαραγωγή". Αποτελεί πραγματικά μεγάλο κινηματογραφικό κατόρθωμα αν αναλογιστεί κανείς ότι είναι, στην ουσία, φτιαγμένη από μία παρέα χωρίς σχετικές σπουδές, χωρίς κανονικό budget (η ταινία κόστισε 2000 ευρώ κυρίως λόγω μετακινήσεων) αλλά με αστείρευτο μεράκι και πολύ ταλέντο. Την ανοησία πού ήμουν σίγουρος ότι θα ακουστεί για το παίξιμο των παιδιών και για "κανονικούς" ή όχι ηθοποιούς την προσπερνώ (είδαμε και τις ταινίες με κανονικούς ηθοποιούς). Προσωπικά μπορώ να αναφέρω μόνο ένα αρνητικό σημείο της ταινίας που μάλλον ηθελημένα προσπαθούν να την κάνουν σπαστική για το κοινό, αλλά εν τέλει, για μένα, η ταινία κάνει λίγο κοιλιά. Άλλο όμως έχει σημασία, ότι τα παιδιά τόλμησαν να κάνουν ένα βήμα παραπάνω! Πόσες ελληνικές ταινίες έχετε δει με ειδικά εφφέ; Επιπλέον μιλάμε για απίστευτο γέλιο! Απίστευτο γέλιο! Μιλάμε για σκηνές και ατάκες που, κάποιες από αυτές, εκτός του ότι ήταν ξεκαρδιστικές, ήταν ιδιοφυείς και σαν κινήσεις που εξυπηρετούσαν την ίδια την ταινία, πχ μιά σκηνή με τα εγκαίνια του νέου Δημαρχείου της Θεσσαλονίκης. Εντονότατο δικό μου τοπικιστικό ενδιαφέρον και σε αυτήν την ταινία. Δε θέλω να θεωρηθεί υπερβολή αλλά δεν ξέρω πολλές ταινίες που να φέρουν τόσο έντονο το άρωμα αυτής της πόλης! Μία ταινία που αν ευτυχήσει να βρει το δρόμο για τις αίθουσες όποιος τη δει δε θα το μετανοιώσει! Με τίποτα όμως!
  160. Στάση Ζωής (2007) 2011-12-09 16:27:30
    Εν τέλει έχουμε ένα ακόμα "διαμαντάκι". Προσπερνώ και πάλι τα τεχνικά χαρακτηριστικά για να σταθώ στο σενάριο της ταινίας και στην αίσθηση που μου δημιούργησε. Το σενάριο σε κάποια σημεία, ευτυχώς ελάχιστα, ξεπέφτει στην ευκολία και ακολουθεί την πεπατημένη της "διδακτικής" ταινίας. Αλλά στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της έχουμε μια ταινία ποιητική. Τόσο έντονες συγκινησιακές εξάρσεις μόνο σε μία ταινία τις έχω νοιώσει και είναι πολύ εύκολο νομίζω να παραλληλιστεί από τον καθένα με την ταινία αυτή. Και εννοείται ότι αναφέρομαι στο "Αμελί". Πραγματικά είναι κρίμα που η ταινία αυτή δεν είναι καλύτερη τεχνικά για να μοιάζει περισσότερο με "κανονική" παραγωγή. Τουλάχιστον η απόδοση των ρόλων δεν έμοιαζε ερασιτεχνική και οι νεαροί πρωταγωνιστές είναι άξιοι συγχαρητηρίων! Χίλια μπράβο!
  161. Στέλλα (1955) 2010-10-21 11:20:46
    Για τον έρωτα και το θάνατο! Συγκλονιστική ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη. Μόλις τοποθέτησα κάποια άλλη στην πρώτη τριάδα με τις καλύτερες ταινίες, θα πρέπει να αναθεωρήσω την κατάταξη. Ταινία με εκπληκτική ατμόσφαιρα, ατμοσφαρικά πλάνα, ξεχωριστή, μια σχολή από μόνη της. Σίγουρα στην πρωτοπορία των ταινιών τέχνης στον ελληνικό χώρο, είχε προηγηθεί νομίζω το "Πικρό ψωμί". Μεγάλη Μελίνα, Φούντας, Αλεξανδράκης Έλληνες θεοί. Και το αποφάσισα εν τέλει, τέρμα οι κατατάξεις.
  162. Στρέλλα (2008) 2011-04-25 17:23:40
    Ταινία που παρ'όλη τη θεματική της δεν προσβάλλει, που προσεγγίζει το θέμα της με προσοχή και καταφέρνει να ισορροπήσει με επιτυχία πάνω στο δίκοπο μαχαίρι της θεματολογίας της. Και δεν εννοώ τις τρανς, αλλά το σεξ. Λίγες είναι οι ταινίες που ξεφεύγουν από το θέμα αυτό κατά τη διάρκεια, συνήθως καταλήγουν σε αυτό. Ταινία που παρουσιάζει προβλήματα "κοινωνικής παθογένειας" σαν συμβάντα και όχι σαν αντικείμενο ανάλυσης. Χαρακτήρες με ένα κάποιο τραγικό περίβλημα που χρησιμοποιείται σαν τέχνασμα, περισσότερο για να επιτείνει την περιπέτεια και να κάνει πιο έντονη την ευτυχή κατάληξη. Μια εξαιρετική ταινία, σίγουρα ταινία του ελληνικού σινεμά που θέλουμε.
  163. Συνοικία το «όνειρο» (1961) 2010-10-08 01:31:04
    Από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ. Καστ πολλών αστέρων και φοβερή σκηνοθεσία από τον Αλέκο Αλεξανδράκη. Γνωστές οι ιστορίες περί απαγορεύσεων κλπ. Ο Αλεξανδράκης δεν ξανασκηνοθέτησε. Και δε θα μάθουμε ποτέ αν θα πήγαινε τον ελληνικό κινηματογράφο ένα βήμα παραπέρα, αν θα έδινε έναν άλλο χαρακτήρα στον εμπορικό ελληνικό κινηματογράφο. Και οι ερμηνείες υπέροχες. Από την Γεωργούλη και τον Κατράκη μέχρι την Καλαμίδου και τον Ανδρονίδη όλοι είναι εξαιρετικοί. Τέλος για μένα η ταινία αυτή έχει την ωραιότερη σκηνή τέλους του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.
  164. Τα 201 καναρίνια (1964) 2011-12-26 01:51:57
    Πριν από όλα αξίζει να αναφερθεί το φαιδρότατο γεγονός ότι το όνομα της παραγωγού εταιρίας είναι "Tαινίαι Hollywood". Ταινία που μοιάζει με το συμπαθητικό ποιηματάκι, τον γλυκό στίχο που σκαρώνει ένας στιχουργός, ο οποίος μπορεί παράλληλα να είναι και μεγάλος ποιητής. 4 γλυκύτατες φάτσες πρωταγωνιστούν σε ένα ωραίο νεανικό παραμύθι με χαρούμενο τέλος. Πολύ πετυχημένα σκηνοθετικά και σεναριακά ευρήματα και το ταμπεραμέντο του Χάρρυ Κλυνν! Γλυκύτατη ταινία!
  165. Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα... (1979) 2011-04-24 17:29:15
    Κάτι που χάνεις για πάντα, ένα αδιέξοδο από το οποίο δεν μπορείς να βγεις, κάτι από το οποίο γλιτώνεις για λίγο, κάτι στο οποίο επιστρέφεις, κάτι για το οποίο σκοτώνεσαι και κάτι για το οποίο σκοτώνεις. Ταινία για την οποία το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να είμαι περιγραφικός, ούτε να προτρέψω κάποιον να τη δει ούτε να τον αποτρέψω. Επίσης θα χρειαζόταν να εισάγω πολλές γραμμές και μεγάλο αριθμό χαρακτήρων για να καταγράψω τις σκέψεις, τις εικόνες και τα "motto", τα "τσιτάτα" που πέρασαν από το μυαλό μου κατά τη διάρκεια του έργου. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να παραθέσω μια φράση που εκφράζει την γενική θετική εντύπωση που μου άφησε αυτή η ταινία. Το είχα διαβάσει σε ένα ημερολόγιο σαν αυτά που παλιότερα είχαν στο πίσω μέρος κάθε μέρας στιχάκια. Το είχε πει ο Πωλ Ελυάρ, νομίζω. "Ποιητής δεν είναι αυτός που εμπνέεται αλλά αυτός που εμπνέει."
  166. Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος / The Dragonphoenix Chronicles: Indomitable (2013) 2014-02-02 15:25:41
    Η ταινία αυτή είναι κάτι παραπάνω από μία φιλότιμη κινηματογραφική προσπάθεια. Το τελικό αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπές, είναι απολαυστικό! Οι δημιουργοί της ταινίας θα πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι για το έργο τους! Η ταινία είναι μεν χαμηλού προϋπολογισμού και από αυτό προκύπτουν, όπως και να'χει, οι όποιες αδυναμίες της. Το κάπως στατικό ξεκίνημά της (η πρώτη κρυάδα), που οφείλεται βέβαια στη θεματική και το είδος μιας ταινίας στην οποία είναι πρωτόγνωρο να ακούς να μιλάνε ελληνικά (εκτός από κάποιες παρωδίες του παρελθόντος) δεν έχει καμία σχέση με τη συνέχειά της που λεπτό το λεπτό αποκτά απίστευτο ρυθμό και ένταση! Το απίστευτο σενάριο και οι ανατροπές στην υπόθεση είναι ικανά από μόνα τους να προκαλέσουν το ενδιαφέρον του θεατή αλλά η σκηνοθεσία διαμορφώνει την εξέλιξη με τέτοιο ρυθμό και ροή που δεν καταλαβαίνεις πόσο γρήγορα περνούν οι σχεδόν δύο ώρες της διάρκειάς της! Μιλάμε για πραγματικά απολαυστική κινηματογραφική εμπειρία, που πραγματικά δεν πιστεύω ότι θα υπάρχει κάποιος που θα το μετανιώσει αν τη ζήσει. Έχουμε δει πάμπολλες ταινίες διαφημισμένες, με τρανταχτά ονόματα που στην τελική ήταν πραγματικά ανάξιες λόγου. Και από την άλλη έχουμε μια ομάδα ανθρώπων νέων στην ηλικία και στον κινηματογραφικό χώρο (επαγγελματικά τουλάχιστον) που μας παραδίδουν ένα εκπληκτικό, αναλόγως των μέσων που είχαν στη διάθεσή τους, αποτέλεσμα. Δεν έχω τη διάθεση να φανώ υπερβολικός αλλά θα το πω: ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΔΕΙ ΧΑΝΕΙ!
  167. Ταξίδι στα Κύθηρα (1984) 2014-01-13 16:16:42
    Η δεύτερη ταινία του Αγγελόπουλου που είδα, με πρώτη τον "Θίασο", που τον είχα δει σε πολύ μικρή ηλικία. Η εμπειρία ήταν εν μέρει καθηλωτική. Υποβλητικές σκηνές και συναισθηματική φόρτιση. Αντίθετα με κάποιες άλλες "Αγγελοπουλικές" εμπειρίες διαπιστώνω, εκ των υστέρων βέβαια, ότι απουσιάζουν οι όποιες "εικονοπλαστικές" εμμονές του σκηνοθέτη. Οι πολιτικές αναφορές ποικίλουν βέβαια μέσα στην ταινία, πολλές φορές και με καυστικό τρόπο. Θα θυμάμαι για πάντα από αυτήν την ταινία τις ερμηνείες του Μάνου Κατράκη και του Παπαγιαννόπουλου και τη μουσική της Καραΐνδρου. Είναι πάντως ταινία "της προκοπής" αλλά η προκατάληψη για τον δημιουργό και κάποιες άλλες δύσπεπτες δημιουργίες του την παίρνει και αυτή παραμάζωμα. Τέλος να αναφέρω ότι τη θεωρώ ταινία με ελληνικό χρώμα και ίσως μία από τις πιο αξιόλογες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου!
  168. Τέντυ μπόυ... αγάπη μου (1965) 2010-10-06 15:40:28
    Η ταινία αυτή μου αρέσει πάρα πολύ. Επιπλέον η υπόθεσή της διαδραματίζεται στη Θεσσαλονίκη. Μεγάλο τοπικιστικό ατού! Πρωταγωνιστές φωτιά! Φοβερός Κώστας Βουτσάς, επαρκής Ζωή Λάσκαρη, με κάτι σαρδαμάκια (θυμηθείτε το παρ' ολίγον "Λάθος κάνεις άρη" που διατυπώθηκε σωστά τελευταία στιγμή) αλλά φωτιά. Ένα περίεργο πράγμα όμως. Το ενδιαφέρον μου όμως πάντα το τραβούσαν στην ταινία αυτή ο τρίτος πρωταγωνιστής, ο Νικήτας Πλατής και οι υπόλοιποι ρόλοι, όπως το ζεύγος Προύσαλη-Ζωγράφου. Έχουμε μια κωμωδία με σενάριο, όχι ένα στόρι όπου συρράπτονται κωμικές σκηνές. Και η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μια πολύ καλή κωμωδία. Έχω κι άλλα να πω αλλά αφορούν τις μεγάλες στιγμές του Νικήτα Πλατή.
  169. Τζένη Τζένη (1965) 2012-08-17 17:00:16
    Ταινία που φαντάζομαι ότι καπαρώνουν με τη σειρά για προβολή οι μεγάλοι τηλεοπτικοί σταθμοί σε εκάστοτε εκλογική αναμέτρηση με τη διαδικασία: "Εγώ Τζένη Τζένη, εσύ Μαυρογιαλούρο, εσύ Κυρία Δήμαρχο. Και την άλλη φορά αλλάζουμε." Εξαιρετική ταινία, με απλούς αλλά καλά δουλεμένους χαρακτήρες. Το στοιχείο της πολιτικής σάτιρας βέβαια τους κάνει πολλούς από αυτούς και εύκολα αναγνωρίσιμους, αλλά κάτι τέτοιο δε γίνεται εκβιαστικά. Οι χαρακτήρες εξυπηρετούν ακριβώς την ιστορία που υπάρχει από πίσω. Ταινία που έχει ρυθμό και που τις δίνουν ώθηση οι ατάκες και η ερμηνεία των πρωταγωνιστών. Λατρεμένη ταινία. Θα στεκόμουν εδώ για λίγο στο ρεσιτάλ ερμηνείας που δίνει και πάλι ο Παπαγιαννόπουλος, αλλά θα επιλέξω και πάλι να αναφερθώ σε μία αγαπημένη "άκυρη" ατάκα. "-Θέλεις ένα αχλάδι αγάπη μου; -Όχι λατρεία μου!"
  170. Της κακομοίρας (1963) 2011-05-22 12:48:54
    Να ξαναπώ κι εγώ τα περί καλύτερης ταινίας του Χατζηχρήστου κλπ; Ας μην επαναλάβω αυτά που είπαν όλοι οι προηγούμενοι. Εννοείται βέβαια ότι συμφωνώ με όποιον έχει να πει κάτι θετικό για αυτή την ταινία. Εγώ θα ήθελα κατ'αρχήν να επιμείνω σε δύο πραγματάκια. 1ον Τα σκηνικά είναι ρεαλιστικά και πειστικότατα, δείγμα μιας αξιοπρεπούς παραγωγής. 2ον Οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι κάνουν εκπληκτική δουλειά εργαστηρίου μεταφέροντας με πολύ καλό τρόπο τα στοιχεία και τους κώδικες της λόγιας κωμωδίας (comedia erudita) στη σύγχρονή τους εποχή. Η εμφάνιση του Χατζηχρήστου ως άλλου Κατζούρμπου ολοκληρώνει μια πορεία για την ελληνική δημιουργία που ξεκινάει από τη Νέα Κωμωδία του Μένανδρου. Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται δήθεν και κουλτουριάρικα άλλα ευτυχώς είναι ακριβώς έτσι. Η εκμετάλλευση συγκεκριμένων τύπων και κωδίκων μας έχει δώσει ένα αριστούργημα της ελληνικής κωμωδίας που η μεταφορά του στον κινηματογράφο υπήρξε επιτυχέστατη. Η ταινία αυτή θα είναι για πάντα στην καρδιά μου!
  171. Το γαμήλιο party (2007) 2013-06-27 11:03:03
    Είναι προφανέστατο ότι οι δημιουργοί της ταινίας είχαν τις καλύτερες προθέσεις για τη δημιουργία ενός ιδιαίτερου ελληνικού road movie αλλά δεν μπόρεσαν να το κατορθώσουν. Το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει να είναι άλλη μία ελληνική ταινία βγαλμένη από το σωρό και τη μετριότητα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι περισσότερες ελληνικές παραγωγές μοιάζουν βγαλμένες από το ίδιο χέρι. Αναφορές στο σεξ και ναρκωτικά, τεχνική ημιτέλεια ή τουλάχιστον παραγωγές που τεχνικά είναι κατώτερες του εξωτερικού, αμήχανα πλάνα και ερμηνευτικά εντελώς αδύναμες στιγμές. Οι ίδιες παρατηρήσεις θα μπορούσαν να γίνουν για πολλές άλλες ελληνικές ταινίες και τα στοιχεία αυτά είναι που κάνουν το κοινό προκατειλημμένο απέναντι στο ελληνικό σινεμά.-
  172. Το δέντρο που πληγώναμε (1986) 2010-11-11 01:47:49
    Δεν μπορώ να ξέρω την άποψη του καθενός από εσάς για το σινεμά. Μπορώ όμως να ξέρω ότι πρόκειται για την τεχνική καταγραφής της εικόνας με σκοπό την αναπαραγωγή της για αισθητική απόλαυση. Από εκεί ξεκινάμε πάντα. Στην ταινία αυτή ο Αβδελιώδης καταφέρνει αυτόν ακριβώς τον στόχο. Μια ταινία που προσωπικά έχω σε εκτίμηση από πολύ μικρός. Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι ο καλός κινηματογράφος δε γίνεται μόνο με λαμπερούς πρωταγωνιστές αλλά και με το ενδιαφέρον που μπορείς να προκαλέσεις σε κάποιον μ'αυτό που εξιστορείς, με τις εικόνες που προβάλεις. Θυμάμαι ακόμη τη συζήτηση και τα σχόλια που διατυπώναμε οικογενειακώς κατά την τηλεοπτική μετάδοση της ταινίας το 198... κάτι. Η απεικόνιση της απλής ζωής με έναν εξίσου απλό τρόπο όπως εδώ θεωρώ ότι μπορούσε ακόμη και να καθηλώσει και τον πιο απαιτητικό θεατή. Φτάνει αυτός να μπορεί να αποδεχτεί την πρωταρχική έννοια τουκινηματογράφου. Ταινία πραγματικό αριστούργημα.
  173. Το Κακό (2005) 2011-06-13 11:26:52
    Splatter το ελληνικόν! Splatter το εγχώριον! Φοβερή καλτιά. Ταινία ικανή να δημιουργήσει ανάμικτα συναισθήματα. Σκηνές που φαίνονται ψεύτικες και μπορούν να προκαλέσουν το κοινό είτε να ειρωνευτεί, είτε να γελάσει με την προσπάθεια, είτε να θεωρήσει άσκοπο το εγχείρημα να γίνει μια ολόκληρη ταινία αυτού του είδους χωρίς να είναι και τόσο ρεαλιστική στις σκηνές τρόμου. Για μένα η προσπάθεια αξίζει, πρώτον γιατί είναι κάτι διαφορετικό και δεύτερον νομίζω ότι η έλλειψη μέσων να γίνουν πιο αληθοφανείς κάποιες σκηνές οδηγεί στο να γίνει η ανάγκη φιλοτιμία και να χαρίσει στην ταινία και κάποια μορφή κωμικού, που συνάδει με την όλη αισθητική της ταινίας. Ταινία άξια λόγου για τα ελληνικά δεδομένα και που ευτυχώς βρήκε το δρόμο για τις αίθουσες!
  174. Το κλάμα βγήκε απ’ τον Παράδεισο (2001) 2011-03-25 19:04:48
    Αυτό που έχω παρατηρήσει με τους Ρέππα - Παπαθανασίου είναι ότι είναι ικανότατοι και ευφυέστατοι συγγραφείς αλλά τους λείπει ένα σημαντικό στοιχείο, η αρχική ιδέα. Ήταν λοιπόν απόλυτα λογικό κάποια στιγμή να δοκιμαστούν και στην παρωδία. Έχοντας στα χέρια τους ένα αρχικό υλικό το φτιάχνουν όπως θέλουν αυτοί. Και έχουν μεγάλη ικανότητα στο να το καταφέρνουν αυτό. Η ταινία είναι αρκετά έξυπνη στο χειρισμό της θεματολογίας του τότε ελληνικού κινηματογράφου. Αλλά το χιούμορ που βγάζει είναι λίγο "φθηνό". Επιπλέον τολμώ να πω ότι πατάει απόλυτα σε μια gay αισθητική που δεν ενοχλεί μεν, τα στοιχεία της κάνουν κάποια σημεία ανιαρά δε. (πχ ημίγυμνα και ιδρωμένα αγοράκια που χορεύουν, από την άλλη τα σημεία με το ζευγάρι Πούλη - Σταθακόπουλου είναι απίστευτα!) Και βέβαια σχεδόν όλο το "Ελεύθερο θέατρο" και πάλι σε μια παραγωγή μαζί εκπροσώπους της νεότερης γενιάς σε ένα καστ που τα δίνει όλα, με τις πρωταγωνίστριες Παναγιωτοπούλου, Παπακωνσταντίνου και Φιλιππίδου σε πραγματικό ρεσιτάλ! Αγαπημένη σκηνή αυτή όπου η Μαρία Λεκάκη πυροβολεί τον οχτρό. Αγαπημένη ατάκα από τον μακαρίτη το Χρυσομάλλη : "Μπορεί ο πατέρας μου να είναι ένας μαυραγορίτης και να κλάνει πόμολα..." Τελικά η ταινία αυτή μ'αρέσει περισσότερο από όσο θέλω να παραδεχτώ.
  175. Το ξένο είναι πιο γλυκό (1981) 2011-06-12 20:04:36
    Η 80s εκδοχή του "Ένα βότσαλο στη λίμνη", που δίνει στο έργο μια σύγχρονή του διάσταση. Με τους πρωταγωνιστές να εκτρέπονται και να υπηρετούν, σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής, ένα σαχλό σεξιστικό χιουμοράκι (ο Πάντζας είχε ήδη δώσει δείγματα γραφής με το "Μαριχουάννα στοπ") πιστοί στο τρίπτυχο "φραπές, τσόντα, Αλλαγή". Κάπου εκεί ήταν που "μπήκε στη ζωή μας το Ντάτσουν", που λέει και ο Φασουλής, αλλά ας μην ξεφεύγουμε από το θέμα. Πάντζας και Παπαναστασίου συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο, αν η καριέρα τους δεν έχει λήξει βέβαια. Καταστάσεις παρεξηγήσεων, κατάλοιπα ενός πιο παλιού χιούμορ, πονηρές σκηνές γεμάτες υποννοούμενα (εκεί που ακούει ο Πάντζας την Παπανίκα ότι το πιάνει και μετα δυο χέρια... το σεντόνι όλα τα λεφτά!) Αλλά νομίζω ότι η μίση από την όποια επιτυχία μπορεί να έχει μια τέτοια ταινία ανήκει στην Ελένη Γερασιμίδου! Εκπληκτική εμφάνιση, απίστευτη! "Και του λέει και δεν ξέρω τί του λέει και του λέει ο κουνιστός...". Εντάξει... καλούτσικο.
  176. Το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο (1959) 2011-05-22 14:56:27
    Εν μέρει είναι κάποιος μακρινός συγγενής του "Ρόδα τσάντα και κοπάνα", αλλά στα δεδομένα της εποχής του, καθώς από την εποχή της "Αλλαγής" και μετά τα πράγματα στα σχολεία έχουν αλλάξει "φύρδην". Τέλος πάντων. Ταινία της πραγματικής χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά. Ερμηνείες χρυσάφι από μια ντριμ τιμ τόσο στους πρώτους όσο και στους δεύτερους ρόλους. Θρυλική ταινία τόσο για τις σκηνές, όσο και για τις ατάκες και για την παραφιλολογία για τα περιστατικά των γυρισμάτων, όπου, όπως θρυλειται η Αλίκη τιμωρήθηκε για το σταριλίκι της με ατέλειωτα χαστούκια, στα πλαίσια των γυρισμάτων πάντοτε. Ταινία με χαρακτηριστικότατες σκηνές που αξίζει να τις βλέπεις και να τις ξαναβλέπεις. Μπορεί καν να ανακαλύψεις κάτι καινούριο γιατί τις προηγούμενες φορές πρόσεχες "την Ξανθοπούλου που πρόσεχε την Πολυχρονοπούλου που μιλούσε με τη Γιαδικιάρογλου."
  177. Το ξυπόλυτο τάγμα (1953) 2011-01-24 01:16:51
    Ταινία πραγματικό ντοκούμεντο, σωσμένο μέσα στο χρόνο. Χαρακτηριστικό ότι έχει σωθεί μόνο υποτιτλισμένη κόπια, αν και πιθανότατα να μην υπάρχει και χωρίς υπότιτλους. Με μια αγνώριστη πραγματικά Θεσσαλονίκη και με το άρωμα παλαιότερων εποχών. Δεν ξέρω αν ο πολύς κόσμος ξέρει την ταινία αυτή ή την έχει καν ακουστά. Αξίζει όμως ο κόπος να τη δει κανείς, όχι μόνο για την ιστορία, την πόλη ή την παρουσία του Νίκου Φέρμα (η ατάκα νομίζω ήταν "κλέψει, κλέψει"). Υπάρχουν και μερικές πολύ ωραίες σκηνές, κάπου και εντυπωσιακές, όπως η σκηνή με την ανθρώπινη αλυσίδα, δεν ξέρω αν υπάρχει καμιά πιο μάγκικη απόδοση για τη συγκεκριμένη σαλταδόρικη ενέργεια. Τέλος πολύ συγκινητική η αναφορά στο Παπάφειο Ίδρυμα. Αν τη βρείτε, δείτε την, αξίζει τον κόπο!
  178. Το πιο λαμπρό αστέρι (1967) 2010-11-04 17:36:28
    Ας μιλήσουμε με σύγχρονους τηλεοπτικούς, δηλαδή μαγειρικούς όρους. Όλοι μας έχουμε φάει ένα φαγητό που τα υλικά του είναι εντυωσιακά στο σύνολό τους και καθώς τρώμε μας αρέσει που στη μία μπουκιά καταλαβαίνουμε το ένα υλικό, στην άλλη έχουμε πολύ έντονη την αίσθηση ενός άλλου αλλά στο σύνολό του το φαγητό είναι πολύ μέτριο. Μεταφέρετέ το αυτό στην ταινία. Ατάκες υπάρχουν πολλές, μια δυο καλές σκηνές αλλά στο σύνολο μια μετριότητα και μισή. Δεν έχω να πω κάτι άλλο εκτός του ότι χαίρομαι που οι εποχές που κάθε εβδομάδα υπήρχε επί ένα- ενάμισι μήνα τηλεοπτική μετάδοση "του πιο λαμπρού αστεριού" και της "Αγάπης μας" έχουν περάσει, όχι βέβαια χωρίς τραύματα.
  179. Το πιο λαμπρό μπουζούκι (1968) 2012-07-11 11:31:27
    Το εύρημα της ομοιότητας και μια δυο καλές ατάκες σώζουν την ταινία από τα σκουπίδια, όχι όμως και από τη μετριότητα. Ταινία με ένα κάποιο επίπεδο παραγωγής αλλά σε καμία περίπτωση κάτι σπουδαίο. Για μένα βγαίνει ένα αποτέλεσμα που ανάλογα με τη διάθεση μπορεί να χαρακτηριστεί κάπως συμπαθητικό αλλά τίποτα παραπάνω.
  180. Το χώμα βάφτηκε κόκκινο (1965) 2010-10-27 02:10:01
    Υπήρξε πράγματι μια εποχή που οι τσιφλικάδες ήταν κάτι σαν τος ραντσέρηδες των γουέστερν, που είχαν να αντιμετωπίσουν καταπιεσμένους δουλοπάροικους, ληστές ή το αντίπαλο ράντσο; (συγγνώμη, κτήμα εννοούσα) Το ελληνικό σινεμα πάντως εκμεταλλεύθηκε το θέμα δίνοντας αυτό το ελληνικό γουέστερν. Αριστοτεχνική σκηνοθεσία από τον Γεωργιάδη, δυνατό σενάριο με τη σφραγίδα του Φώσκολου και με κάποιες ατάκες με πολύ Φώσκολο (Δυσσέα είσαι άρχοντας κι εγώ παρακατιανή) και πραγματικά σπουδαίες ερμηνείες. Με μια σπουδαία σκηνή με τον Κούρκουλο και το πλήθος εν χορώ να τραγουδούν το "δε θα βγει ο ήλιος την αυγή.." και με το Γιάννη Βόγλη σε ένα ρόλο που προοριζόταν για το Φούντα και έν τέλει η επιλογή αυτή δικαιώθηκε. Θα προτιμούσα βέβαια το Φούντα αλλά κι αυτός με τη σειρά του προτίμησε να βρίσκεται στο Παρίσι εκείνη την εποχή. Ο χαρακτηρισμός ελληνικό γουέστερν είναι κλεμμένος, τον χρησιμοποίησε πρώτος κάποιος άλλος, Έλλην ή αλλοδαπός δε θυμάμαι. Πάντως τον ενστερνίζομαι απόλυτα καθώς έτυχε σε κάποιο ζάπινγκ να πέσω πάνω στην σκηνή με τους πυροβολισμούς στα Μετέωρα. Μόνο που η ταινία που μεταδιδόταν δεν ήταν αυτή που συζητάμε αλλά κάποιο γουέστερν. Η σκηνή πάντως ίδια. Πέρα από αυτά όμως μαζί με το "Αγάπη και αίμα" οι καλύτερες ταινίες του είδους στη χώρα μας.
  181. Το... θύμα (1969) 2010-10-07 23:00:31
    Δεν ξέρω κατά πόσο αποδεκτή είναι η φράση ευτελής λογική φθηνού εμπορικού ανταγωνισμού. Εγώ τη δέχομαι και τη χρησιμοποιώ, δε θυμάμαι αν την έχω διαβάσει κάπου ή έτσι μου ήρθε για να δώσω μια εξήγηση, έναν λόγο ύπαρξης για ταινίες σαν κι αυτή. Πολύ καλύτερη βέβαια από τον "Παπασταφίδα' αλλά και μόνο η χρησιμοποίηση του μακάρίτη του Τζανετάκου (RIP) στον ίδιο ρόλο με κάνει να μην τη βλέπω με πολύ καλό μάτι. Η ταινία μου αρέσει πολύ περισσότερο από όσο εκτιμώ το λόγο ύπαρξή της. Με μία σκηνή σκέτο διαμάντι, αυτή με τους μπουζουκτσήδες, με το Νίκο Τσούκα και τους άλλους να "νταμπα ντουμ, ντάμπα ντάμπα ντουμ", αν το καλοσκεφθεί κανείς είναι η ρεμπέτικη εκδοχή της κραυγής του Φρεντ Φλίνστοουν. Και μια προσωπική ιστορία. Ένα βράδυ στο χώρο εργασίας μου τραγουδούσα με παρόμοια χαρακτηριστική φωνή το εν λόγω άσμα. Μια συνάδελφος αφού πρώτα με ρώτησε που το θυμήθηκα (τώρα καταλαβαίνουν λίγο λίγο με τι προσωπικότητα έχουν να κάνουν) μου είπε ότι την ταινία αυτή την είδε στα νιάτα της στο σινεμά όταν πρωτοπαίχτηκε. Εντυπωσιακό για μένα!
  182. Τρελλός παλαβός και Βέγγος (1968) 2011-05-18 15:46:30
    Ταινία με χαρακτηριστικές σκηνές και ατάκες. Από την ευρηματική εισαγωγή και ένα ιδιόρρυθμο dinner 'n' show ως το επεισοδιακό τέλος και το οικογενειακό φινάλε, περνάει μια σειρά από σκετς, στην ουσία, από την οθόνη που τα ενώνει το εύρημα της αμνησίας. Αξιοπρεπής σαν παραγωγή η ταινία βλέπεται άνετα. "Ξέρεις από Βέσπα;;"
  183. Τσίου... (2005) 2010-12-27 23:27:45
    Θυμάμαι τους δρόμους της Θεσσαλονίκης, Νοέμβρη 05, τις ημέρες του Φεστιβάλ που παντού υπήρχε ένα tag. Τσίου. Αργότερα έμαθα. Αλλά έπρεπε να περάσουν 5 χρόνια για να δω την ταινία, 2 από τότε που την έχω στην κατοχή μου. Αν και με τέτοια θεματολογία ομολογώ ότι είμαι ενθουσιασμένος. Το θέμα των ναρκωτικών δε με ενοχλεί απλά ανήκει στη δυάδα των θεμάτων, μαζί με το σεξ, που σχεδόν μονοπωλούν τη θεματολογία του ελληνικού κινηματογράφου. Αυτό με ενοχλεί. Αν μπορούσε η παραγωγή της ταινίας να εξασφαλίσει μια πιο κινηματογραφική παρά βίντεο αισθητική Θα μπορούσαμε να μιλάμε τώρα για μια ταινία εφάμιλλη των καλτ παραγωγών του διεθνούς σινεμά, μια ταινία που θα μπέρδευε το κοινό αν η σκηνοθεσία είναι π.χ. του Γκάι Ρίτσι ή όχι. Πολύ ωραία ταινία, δηλώνω και πάλι ενθουσιασμένος. Και με μετά από μία σύντομη έρευνα διαπιστώνω ότι έχει δημιουργήσει το δικό της κοινό και μύθο.
  184. Τύφλα νάχη ο Μάρλον Μπράντο (1963) 2010-11-05 11:42:15
    Από τις καλύτερες ταινίες του Θανάση Βέγγου και μια από τις πλέον αγαπημένες μου. Πολύ γέλιο. Έξυπνοι διάλογοι, ατάκες χαρακτηριστικές, σχεδόν έμμετρες. Είναι βέβαια και ο πρωταγωνιστικός ρόλος τέτοιος, ο "ποιητής", αλλά στο σενάριο της ταινίας τα παραπάνω χαρακτηριστικά είναι η σφραγίδα του Ναπολέοντα Ελευθερίου. Μαζί με το Βέγγο συμβάλλουν στο κωμικό αποτέλεσμα και οι Ζανίνο, Μερτύρη και Περικλής Χριστοφορίδης. Αποφασιστικός παράγων και ο μέγιστος Καραβουσάνος, στη σύντομη εμφάνισή του ως μασέρ. Το τουιστ του Βέγγου με το χαρακτηριστικό του γέλιο προσωπικά αγαπημένη σκηνή της ταινίας.
  185. Υπάρχει και φιλότιμο (1965) 2010-11-06 11:48:01
    Καλή παραγωγή, καλή σκηνοθεσία, καλό σενάριο. Ταινία που σφάζει με το βαμβάκι. Πάντοτε λόγω της ελληνικής πραγματικότητας η ταινία θεωρείται επίκαιρη. Επιτρέψτε μου να πω ότι αν και συμφωνώ πάντα θεωρούσα τον κεντρικό χαρακτήρα υπερβολικό. Μέχρι σήμερα που τα μάτια μου έχουν χορτάσει καρνάβαλους και κνώδαλα με βουλευτικές έδρες και δημόσια αξιώματα. Τέλος πάντων. Ο Σακελάριος με την ιδιοφυία του μας αποδεικνύει πόσο απλά μπορεί κάποιος να εκθέσει ακόμα και πολιτικές θέσεις μέσα από την κωμωδία. Ο Κωνσταντάρας στο πετσί του ρόλου τόσο απλά και αβίαστα και χωρίς υπερβολές που προκαλεί θαυμασμό για την ερμηνεία του αυτή. Μια πολύ καλή ελληνική ταινία! Από τις καλύτερες!
  186. Φουκαράδες και λεφτάδες (1970) 2010-10-21 02:26:47
    Παίρνουμε δύο δημοφιλή κινματογραφικά ζευγάρια, ένα σαιξπηρικό στη βάση του σενάριο (όπως έλεγε και ο μακαρίτης ο Καλογήρου "...για να μη μας περάσουν για τίποτις αγράμματους) φώτα, κάμερες και φτιάχνουμε ταινία. Ειλικρινά απεχθάνομαι αυτήν και όλες τις παρόμοιες ταινίες, που, κοίτα σύμπτωση, είναι της Καραγιάννης- Καραντζόπουλος. Στη συνείδησή μου τις σώζει μόνο η συμπάθειά μου για τους πρωταγωνιστές τους.
  187. Φτηνά τσιγάρα (2000) 2010-11-06 20:07:55
    "Ζεστές" και χαριτωμένες εικόνες και σκηνές, κάποια κωμικά ιντερμέδια και καλές ερμηνείες. Χαρακτηριστική σκηνοθεσία του Χαραλαμπίδη που σε κάποιες σκηνές και με τη συνδρομή της μουσικής νομίζεις ότι κλήθηκε να αποδώσει με εικόνες ένα ποίημα. Κάπου νομίζεις ότι ο Χαραλαμπίδης έχει τα προσωπικά του κλισέ που μπορούν να προκαλέσουν τα θετικά ή αρνητικά σχόλια του κοινού. Αλλά το ίδιο δεν κάνουν όλοι;
  188. Φτώχεια και αριστοκρατία / Στουρνάρα 288 (1959) 2010-11-06 12:26:53
    Εκπληκτική ταινία! Ρεσιτάλ ερμηνείας από όλους! Με χαρακτηριστικές κωμικές σκηνές και με ακόμα πιο χαρακτηριστικές παρουσίες, σαν αυτή του Απόστολου Αβδή αλλά κυρίως της Σοφίας Βέμπο. Μακρής και Παπαγιαννόπουλος σε απίστευτο συνδυασμό και αναπάντεχες ατάκες. Ο Δημόπουλος χρησιμοποιεί πολύ έξυπνα ως αφηγητή τον Ηλιόπουλο που λειτουργεί ως αβάντα για την επιτυχία της ταινίας αλλά και εξυπηρετεί απόλυτα την κινηματογραφική μεταφορά του έργου. Και όπως συνηθίζει χρησιμοποιεί άριστα το κωμικό στοιχείο για την υποβολή πολιτικών ή κοινωνικών μηνυμάτων. Ταινία που κάθε φορά ανακαλύπτεις και κάτι που δεν το είχες προσέξει νωρίτερα.
  189. Φως... νερό... τηλέφωνο - Οικόπεδα με δόσεις (1966) 2011-12-26 01:20:08
    Χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο αυτή η ταινία χάρη στην παρέλαση διαφόρων κωμικών στεροτύπων και στο ταμπεραμέντο των δύο πρωταγωνιστών βγάζει ένα συμπαθητικό κωμικό αποτέλεσμα. Κλασική περίπτωση καταγραφής στο πανί της γνωστής ιστορίας της μεταπολεμικής τρέλας "πώς θα πάμε στην Αθήνα και θα πιάσουμε την καλή". Αν ήταν ταινία λίγο πιο συντεταγμένη σαν ιστορία και όχι με αυτήν τη μορφή που την κάνει να μοιάζει σπονδυλωτή θα μπορούσε να είναι κάλλιστα όχι έργο του κυρίου Ελευθερίου αλλά του Γιώργου Λαζαρίδη. Σκηνή όπου πεθαίνω στα γέλια είναι εκεί που ο Μουστάκας κάνει ότι τραγουδάει αρμένικα. Και κράτησα να αναφέρω στο τέλος μια εμμονή που έχω σχετικά με αυτήν την ταινία. Δε σας θυμίζει πάρα πολύ τον Καραγκιόζη; Είναι αυτή η παρατακτική σχεδόν σύνδεση των σκετς, με τους στερεοτυπικούς χαρακτήρες να μπαίνουν και βγαίνουν από την σκηνή που μου έχει υποβάλλει αυτήν την ιδέα, μπορεί και από την πρώτη φορά που είδα την ταινία αυτή (δηλαδή πριν από υπέρ του ενός τετάρτου του αιώνος).
  190. Χαρούμενο ξεκίνημα (1954) 2010-10-25 01:58:42
    Ό,τι και να πω θα είναι λίγο. Έχω γράψει και αλλού για την ποιοτική υπεροχή των ταινιών της εποχής αυτής έναντι αυτών της μεγάλης εμπορικής επιτυχίας του 60. Πραγματικά δεν μπορώ να βρω κάτι αρνητικό σ'αυτήν την ταινία. Ακόμα και τον πόλεμο με τα ρύζια (στο στυλ της κινηματογραφικής μπαλαφάρας που λέγεται τουρτοπόλεμος τον οποίο και προσωπικά σιχαίνομαι) στην ταινία αυτή τον βρίσκω χαριτωμένο. Συνοπτικά 5 αστεράκια: επειδή είναι στην ουσία το πρώτο ελληνικό μιούζικαλ, σε όλο το επιτελείο των ηθοποιών γενικά και τις ερμηνείες τους, στις διαμάχες Αυλωνίτη - Δαμασιώτη (ο Αυλωνίτης βέβαια είχε λεφτά) και εννοείται στην σκηνή με τον μεγάλο Γούναρη να τραγουδάει την "κότα" με τη συμβολή της παρέας των αγοριών. Μια από τις πιο χαριτωμένες και συμπαθητικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου!
  191. Χάρρυ Κλυνν Αλαλούμ (1982) 2010-11-09 12:53:16
    Σπουδαία σάτιρα του Χάρρυ Κλυνν. Σπονδυλωτή ταινία που δεν αφήνει τίποτα όρθιο για την εποχή της. Ατάκες που σφάζουν με το βαμβάκι και σουρρεαλιστικό χιούμορ που αποδεικνύει τον υψηλό δείκτη ευφυίας των δημιουργών της και την ικανότητά τους να πιάνουν τον σφυγμό της εποχής τους. Η πετυχημένη ενασχόληση του κυρίου Κακουλίδη με τη διαφήμιση το απποδεικνύει ακόμα και σήμερα. Πολύ καλή ταινία, μια οάση για το ελληνικό σινεμά στην ανυπόληπτη δεκαετία του 80.
  192. Χαρτορίχτρα (1967) 2011-10-30 17:02:07
    Πραγματικά κακή ταινία του Καραγιάννη! Πρέπει κάποιος να τσεκάρει ποιόν μήνα του 67 βγήκε στις αίθουσες γιατί κάποιες φορές η ταινία γίνεται "Λούφα και παραλλαγή" αλλά από την ανάποδη. Είναι βλέπετε η εμπλοκή του Τηλεοπτικού Σταθμού Ενόπλων που συντελεί σε αυτό. Τελικά η ιστορία που από την αρχή βέβαια έχει προδιαγεγραμμένη πορεία, εμφανίζει μία έκβαση που μόνο με ανώμαλη προσγείωση θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω. Συνδυάζοντας το σκετς του Παράβα με τη δημόσια "δήλωση μετάνοιας" μόνο τα "Παρατράγουδα της Πάνια" μπορώ να σκεφτώ σαν τηλεοπτικό πρόγραμμα με παρόμοιο περιεχόμενο.
  193. Ψυχή βαθιά (2009) 2010-11-05 11:23:02
    Ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί. Και ευτυχώς υπάρχουν δημιουργοί σαν τον Παντελή Βούλγαρη που δίνουν βάση σ'αυτήν τη δήλωση. Κύριο όπλο της ταινίας το εκπληκτικό σενάριο. Ταινία καλογυρισμένη. Μπορώ να εντοπίσω κάποιες ατέλειες στις σκηνές μάχης αλλά εντάξει, δεν είμαστε Χόλλυγουντ.Υποβλητικές εικόνες και σ'αυτό συμβάλλει και η μουσική του Αγγελάκα. Πριν δω την ταινία φοβόμουν μήπως δω κάποιο ενοχλητικό κατάλοιπο της "Αλλαγής". Ευτυχώς διαψεύστηκα. Από την άλλη φοβόμουν μήπως δω να ακολουθείται μια χλιαρή μέση όδος αλλά και πάλι ούτε αυτό συνέβη. Το θέμα είναι τέτοιο και μου υπέβαλλε τους παραπάνω φόβους αλλά η πραγμάτευσή του γίνεται με δεξιοτεχνία. Παλιό θέμα, σύγχρονη ταινία. Μου άρεσε πάρα πολύ.