Ανοιχτή δημοσκόπηση: Γιατί μας αρέσει να βλέπουμε ταινίες;

Είναι Σάββατο βράδυ τώρα που γράφω αυτό το άρθρο και πολύς κόσμος στο twitter συζητάει για ταινίες.

Τα Σαββατοκύριακα επίσης είναι οι δύο ημέρες της εβδομάδας που τα τηλεοπτικά κανάλια προγραμματίζουν για προβολή περισσότερες ταινίες, σε σχέση με την υπόλοιπη εβδομάδα. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι θεατές αγαπάμε τις ταινίες και μας δείχνουν περισσότερες όταν ξέρουν ότι είμαστε στο σπίτι.

Τι είναι αυτό λοιπόν που μας μαγνητίζει όταν βλέπουμε ταινίες, και μάλιστα ελληνικές, τις περισσότερες από τις οποίες έχουμε ξαναδεί αρκετές φορές; [Αυτός είναι και ο λόγος που ο δευτερεύων «τίτλος» στα 90 λεπτά είναι: «χρήσιμες πληροφορίες για τις ταινίες που αγαπάμε να ξαναβλέπουμε!»]

Είναι μήπως το γεγονός ότι ταυτιζόμαστε (ή θα θέλαμε να ταυτιστούμε) με τους πρωταγωνιστές;

Είναι μήπως μία καλή ευκαιρία να ξεφύγουμε για 2 ώρες από την καθημερινότητά μας;

Είναι κάτι άλλο;

Εσείς τι λέτε; Γράψτε τη γνώμη σας στα σχόλια και, όταν μαζέψουμε αρκετές εναλλακτικές απαντήσεις, θα κάνουμε μία κανονική δημοσκόπηση για να δούμε τι μας τραβάει περισσότερο.

3 Replies to “Ανοιχτή δημοσκόπηση: Γιατί μας αρέσει να βλέπουμε ταινίες;”

  1. Εγώ προσωπικά αγαπάω παθολογικά τον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο. Με γοητεύουν οι αξέχαστοι κι αξεπέραστοι σε όλα παλιοί μας ηθοποιοί, με γοητεύει το ταλέντο τους, μου αρέσει να παρακολουθώ πώς ζούσαν οι άνθρωποι στη χώρα μας πριν 50 με 60 χρόνια.

    Και πραγματικά δεν βάζω μπροστά σε καμία περίπτωση μια ατάκα του Παπαγιαννόπουλου, του Σταυρίδη ή του Αυλωνίτη με καμία ατάκα του διασημότερου ηθοποιού του Hollywood.

    Γιατί μου αρέσει να τις βλέπω ξανά και ξανά ενώ ξέρω πολύ καλά τι θα γίνει ή τι θα πουν; Γιατί μου αρέσει να γελάω. Δεν είναι τόσο το σενάριο που σε κάνει να γελάς, αλλά και η υποκριτική τους δεινότητα. Βρείτε μου εσείς έναν σύγχρονο ηθοποιό (με εξαίρεση τον Φιλιππίδη και τον Μπέζο) που να μπορούν να φτάσουν τις αντιδράσεις του Παπαγιαννόπουλου ή τις γκριμάτσες του Σταυρίδη ή του Κωνσταντάρα. Άλλοι καιροί, άλλα ήθη.

  2. Αυτοί οι ηθοποιοί είχαν μεγάλο ταλέντο. Κάθε φορά ξαναζείς το έργο σα να μην το έχεις ξανακούσει γιατί ακούγεται για μια ακόμη φορά με μοναδικό τρόπο. Παρόλο που ξέρεις τι περίπου θα πουν και περιμένεις να γελάσεις, τελικά πάλι γελάς! Το σενάριο γίνεται έξυπνο με τον τρόπο που Αυτοί το είπαν. Από μικροί γαλουχηθήκαμε με την τόσο πλούσια εκφρασή τους, που μας μετέδωσαν με τον πιο φυσικό τρόπο. Μόνο σαν μεγαλώσουμε καταλαβαίνουμε πόσο δύσκολο είναι να φτάσει κανείς αυτό το επίπεδο ηθοποιϊας. Εμένα με ξαναφέρνει στην παιδική μου ηλικία πολλές φορές, καθώς στιγμιαία ξαναβρίσκομαι στα δωμάτια που αμέριμνη ξαναάκουγα τις ίδιες φράσεις. Διαχρονικές όπως συνηθίζουν να τις αποκαλούν αφού πολλά από τα ήθη εκείνα βρίσκονται ακόμα κρυμμένα στην Ελλήνικη οικογένεια αλλά και γιατί κάθε φορά οι φράσεις θα ερμηνευτούν λίγο διαφορετικά ανάλογα με τις εμπειρίες μας αλλά πάντοτε θα απαντούν στη ζωή μας.

  3. …με κάνουν τόσο υπερηφανη για τον πολίτισμο μας μέσα από αυτά τα έργα που είναι πολύ ανώτερα των ξένων σε σημειολογία, εξυπνάδα, εκφραστικότητα, που οφείλονται κατά βάση σ΄αυτά τα ταλέντα. Είναι απίστευτο το μεράκι αυτών των ανθρώπων τότε να φτίαξουν τον ελληνικό κινηματογράφο παρά τη φτώχεια που επικρατούσε και να τον κάνουν κοιτίδα πολιτισμού με τα λιγοστά μέσα που διέθεταν αλλά με ψυχή…

Σχολιάστε