Ένα τανκς στο... κρεββάτι μου (1975) 

Βαθμολογία ταινίας: 3.323.32 από 22 cineργούς

5 0 3.32 22
Διάρκεια:93 λεπτά
Σκηνοθεσία:[Φωτογραφία] Γιάννης Δαλιανίδης
Σενάριο:[Φωτογραφία] Γιάννης Δαλιανίδης
Μουσική:[Φωτογραφία] Μίμης Πλέσσας
Φωτογραφία:Νίκος Δ. Γαρδέλης
Μοντάζ:Πέτρος Λύκας
Βοηθός σκηνοθέτη:Άρης Χατζόπουλος
Ήχος / ηχοληψία:Μίμης Κασιμάτης
Μηχανικός ήχου:Θανάσης Γεωργιάδης
Σκηνογραφία:Μάρκος Ζέρβας
Μακιγιάζ:Νίκος Ξεπαπαδάκος
Φροντιστήριο:[Φωτογραφία] Παντελής Παλιεράκης
Φωτογράφος:Μίμης Αντωνίου, Κώστας Σακαδάκης
Διεύθυνση παραγωγής:Μάρκος Ζέρβας
Παραγωγή:Φίνος φιλμ

Υπόθεση:Σε μια τεταμένη πολιτικά περίοδο, πριν και κατά τη διάρκεια της χούντας, ένας ανθρωπάκος προσπαθεί να μη δίνει δικαιώματα και αποφεύγει να παντρευτεί την κοπέλα του, λόγω της πολιτικής κατάστασης.
 

Ηθοποιοί
[Φωτογραφία] Κώστας ΒουτσάςΚώστας Παπαδήμας 
[Φωτογραφία] Γιάννης ΠετρόπουλοςΓιώργος Παπαδήμας 
Θεόδωρος Ντόβας 
Τάσος Ράμσης 
Γιάννης Μπαρασλής 
Νίκος Κικίλιας 
Νίκος Μπίνας 
[Φωτογραφία] Γιώργος Ζαϊφίδης 
Κώστας Δάρρας 
[Φωτογραφία] Γιάννης Χειμωνίδης 
Ν Τσαπέκος 
[Φωτογραφία] Ελένη ΜαυρομμάτηΕλένη 
[Φωτογραφία] Καίτη ΙμπροχώρηΚαίτη Παπαδήμα 
[Φωτογραφία] Κούλα ΑγαγιώτουΔωροθέα Παπαδήμα 
[Φωτογραφία] Ειρήνη Κουμαριανού(μάνα Λεωνίδα) 
Λίνα Κρασσά 
Λουίζα Μπατίστα 
Μάνια Κολιανδρή 


Κριτικές cineργών

Τα «90 λεπτά» δεν ευθύνονται και δεν επιδοκιμάζουν, ούτε αποδοκιμάζουν τις κριτικές που εμφανίζονται.

Angie Movies Angie Movies / 2011-03-07 13:59:57
απο τις καλες ταινιες της εποχης, οπου τα πολιτικα μηνυματα περνουν μεσα απο αφθονο χιουμορ και αισιοδοξια. ενας βουτσας σε μεγαλα κεφια, αν και οι συμπρωταγωνιστες δεν τον βοηθουν πολυ, ταινια που εμπεριεχει προβληματισμο αλλα και συγκινηση προς το τελος. ο αιωνιος τυπος του αδερφου, που πρεπει να αποκαταστησει την αδερφη πριν παντρευτει, σε μια δυσκολη εποχη. Θεωρείτε χρήσιμη αυτήν την κριτική; ☺ 3
Giannis Ruby Giannis Ruby / 2010-08-05 02:31:24
Aν και ειναι μια απο τις λιγοτερο γνωστες ταινιες, και του Δαλιανιδη αλλα και του Βουτσα, ωστοσο αυτη η ταινια περιγραφει αναγλυφα την ατμοσφαιρα που υπηρχε πριν, κατα τη διαρκεια, και μετα τη χουντα.Η καχυποψια για τον διπλανο, ο φοβος, χαρακτηριστικοτατη η σκηνη που παει ο Βουτσας να ψηφισει στο δημοψηφισμα "ΝΑΙ" η "ΟΧΙ".
Ακριβως επειδη αυτη η ταινια γυριστηκε αμεσως μετα τη μεταπολιτευση μεταφερει μια αυτουσια εικονα της Ελλαδας της εποχης εκεινης οπως ηταν ακριβως με τα ηθη και την ατμοσφαιρα της.
Ειναι μια λιγοτερο εμπορικη αλλα καλη ταινια για να δει καποιος νεοτερος τι γινοταν τοτε χωρις σοβαροφανειες και ψευτοδιανοουμενισμους.
Στο ιδιο μοτιβο κινειται και ακομα μια "πολιτικη" ταινια Βουτσα/Δαλιανιδη με τιτλο "Ο Τρομοκρατης"(προσεξα οτι λειπει απο τη βαση σας γι'αυτο και την αναφερω) Θεωρείτε χρήσιμη αυτήν την κριτική; ☺ 2
Kostas Pagonis Kostas Pagonis / 2013-08-10 20:55:37
Κάπου εδώ ολοκληρώνεται σιγά σιγά ο πρώτος, μεγαλύτερος σε διάρκεια, αλλά και σπουδαιότερος σε αξία, καλλιτεχνικός κύκλος του Γιάννη Δαλιανίδη στα εγχώρια κινηματογραφικά δρώμενα, με τις ένδοξες εποχές της καταξίωσης ν' ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Τη δεδομένη χρονική στιγμή, ένα ανήσυχο πνεύμα όπως ο "Νταλ", δε θα μπορούσε παρά να εκφράσει τους πολιτικούς στοχασμούς του σε μια αντίστοιχη ταινία, με αναπαράσταση του αντίκτυπου που είχαν τα γεγονότα της οκταετίας 1966-'74 στη ζωή του απλού πολίτη και υπό μία -κατά το δυνατόν- καθαρή "ματιά", ακόμη κι αν ο χρόνος απόστασης από τα τελευταία ιστορικά "επεισόδια" είναι πραγματικά ελάχιστος και με την πολιτική-ιδεολογική τοποθέτηση του δημιουργού να "αχνοφαίνεται" πίσω από την κοινή συνισταμένη των εμφανιζόμενων χαρακτήρων του έργου. Αν θέλουμε λοιπόν να είμαστε μετριοπαθείς στην κριτική μας, το σχετικό "στοίχημα" μάλλον κερδίζεται. Έστω κι αν οι περισσότεροι ηθοποιοί που καλούνται εδώ, σε γενικές γραμμές στερούνται "εκτοπίσματος" και ικανοποιητικής υποκριτικής ικανότητας. Δύο σκηνές ξεχώρισα: μέσα στο εκλογικό τμήμα και την τελευταία του φιλμ (τα τελευταία δευτερόλεπτα για την ακρίβεια), για τον υπέροχο σουρρεαλισμό της και ταυτόχρονα για την εύστοχη απόδοση μιας πολύ χαρακτηριστικής στιγμής της αμίμητης ιδιοσυγκρασίας του Έλληνα : ιδιοσυγκρασία που γενικώς τόσο ακατανόητη φαίνεται μερικές φορές σε άλλους λαούς που συναναστρέφονται μαζί μας ...
Η ταινία επομένως αξίζει παρακολούθησης, καθώς βασικά συμβάλλει στην (σε ικανοποιητικό βαθμό) κατανόηση της εποχής εκείνης.
ΥΓ. Για κάποιο λόγο που ασφαλώς αγνοώ, ο Πλέσσας εδώ δυστυχώς απογοητεύει, καθώς απλώς επαναχρησιμοποιεί μοτίβα που έχουν παιχτεί σε προηγούμενες ταινίες του, χωρίς να παράγει "φρέσκα". Θεωρείτε χρήσιμη αυτήν την κριτική; ☺ 0




Σχόλια επισκεπτών

Για να γράψετε κάποιο σχόλιο, πατήστε πρώτα το σχετικό σύνδεσμο κάτω από το χώρο του σχολίου για την είσοδό σας σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο.

 Έγχρωμη