Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο (1970) 

Βαθμολογία ταινίας: 3.793.79 από 29 cineργούς

5 0 3.79 29
Διάρκεια:94 λεπτά
Σκηνοθεσία:[Φωτογραφία] Γιάννης Δαλιανίδης
Σενάριο:[Φωτογραφία] Γιάννης Δαλιανίδης
Μουσική:Κώστας Καπνίσης
Φωτογραφία:Γιώργος Αρβανίτης
Μοντάζ:Πέτρος Λύκας
Βοηθός σκηνοθέτη:Χρήστος Παληγιαννόπουλος
Φωνοληψία:Θανάσης Αρβανίτης
Μηχανικός ήχου:Μικές Δαμαλάς
Σκηνογραφία:Μάρκος Ζέρβας
Μακιγιάζ:Αργυρώ Κουρουπού
Στολές (στρατιωτικές, αστυνομικές):[Φωτογραφία] Κώστας Παπαχρήστος
Ειδικά εφέ:Γιάννης Σαμιώτης
Φροντιστήριο:[Φωτογραφία] Παντελής Παλιεράκης
Διεύθυνση παραγωγής:Μάρκος Ζέρβας
Παραγωγή:Φίνος φιλμ

Υπόθεση:Μια ομάδα νέων, μετά την κατάρρευση του μετώπου, οργανώνουν μια ομάδα αντίστασης στη Γερμανική Κατοχή, μέχρι που συλλαμβάνονται.
Σημειώσειςσκριπτ: Γεωργακόπουλος
Συλλογές / Σχετικά άρθρα
 

Ηθοποιοί
[Φωτογραφία] Γιάννης ΦέρτηςΚώστας Βενέτης 
[Φωτογραφία] Μάνος ΚατράκηςΛυκούργος Βενέτης 
[Φωτογραφία] Χρόνης ΕξαρχάκοςΓιάννης Αθανασίου 
[Φωτογραφία] Παντελής ΖερβόςΓιώργος Αναστασόπουλος 
[Φωτογραφία] Νικηφόρος ΝανέρηςΝέστορας Αναστασόπουλος 
[Φωτογραφία] Ζωή ΛάσκαρηΜάρθα Αναστασοπούλου 
[Φωτογραφία] Άννα ΠαϊτατζήΚαίτη Αναστασοπούλου 
[Φωτογραφία] Κάκια ΠαναγιώτουΒενέτη 
[Φωτογραφία] Ελένη ΖαφειρίουΑθανασίου 
[Φωτογραφία] Εύα Φρυδάκη 


Κριτικές cineργών

Τα «90 λεπτά» δεν ευθύνονται και δεν επιδοκιμάζουν, ούτε αποδοκιμάζουν τις κριτικές που εμφανίζονται.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΛΑΡΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΛΑΡΗΣ / 2009-11-21 19:26:10
Πολύ καλή ταινία. Από τις ελάχιστες του είδούς που πετυχαίνουν να δώσουν με απόλυτο ρεαλισμό την ελληνική πραγματικότητα των χρόνων της κατοχής. Κορυφαία η σκηνή της αυτοκτονίας του Εξαρχάκου. Θεωρείτε χρήσιμη αυτήν την κριτική; ☺ 3
clark robbins clark robbins / 2011-02-07 08:39:59
Μεγάλες ερμηνείες από τον Εξαρχάκο και τον Κατράκη. Η ταινία παρουσιάζει την ζωή των Ελλήνων μέσα στην Αθηνά, και έναν αγώνα τοσο προσωπικό όσο και εθνικό. Πολύ καλή η αφιέρωση στην αρχή της ταινίας. Από τις πιο ποιοτικές και ρεαλιστικές στο είδος της. Θεωρείτε χρήσιμη αυτήν την κριτική; ☺ 3
Ειρήνη Λαζαρίδου Ειρήνη Λαζαρίδου / 2010-02-10 09:19:04
Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για την πιο ολοκληρωμένη δουλειά του Δαλιανίδη, ο οποίος πάντως βοηθήθηκε από την εξαιρετικη δουλειά του Γιώργου Αρβανίτη στη φωτογραφία. Ο σκηνοθέτης αποδίδει πολύ καλά την κόντρα του ξεσηκωμένου γιου (Γ. Φέρτης) με τον δοσίλογο πατέρα του (πολύ καλός στο ρόλο του ο μεγάλος Μ. Κατράκης). Η καλύτερη σκηνή της ταινίας είναι αναμφισβήτητα αυτή που ο Χρόνης Εξαρχάκος "σπάει" στην ανάκριση των Γερμανών μετά από αφόρητα βασανιστήρια και "δίνει" τους συντρόφους του. Ρεσιτάλ ηθοποιίας από τον ηθοποιό που κατά τη γνώμη μου δεν προσέχτηκε όσο έπρεπε όταν ζούσε. Σε αυτή τη σκηνή, ακόμα και η Λάσκαρη δίνει δείγματα υποκριτικής... Θεωρείτε χρήσιμη αυτήν την κριτική; ☺ 3
Aris Tomaras Aris Tomaras / 2016-09-30 13:34:51
Πολύ ιδιαίτερη ταινία και πολύ ρεαλιστική. Με συγκίνησε ήδη από τα πρώτα λεπτά. Ειδικά η Κάκια Παναγιώτου στο ρόλο της μάνας. Δεν ξέρω γιατί με επηρρέασε τόσο πολύ, ίσως γιατί οι συζητήσεις που ακούγονται μέσα στην ταινία μου φαίνονται τόσο μάταιες, τώρα που γνωρίζω τον έναν και μοναδικό πραγματικό λόγο που γίνονται οι πόλεμοι. Οι δύο φίλοι, Κατράκης και Ζερβός, χωρισμένοι (έτσι ακριβώς όπως θέλουν οι "μεγάλοι") σε δύο στρατόπεδα, ο καθένας να υπερασπίζεται το δικό του. Και από την άλλη να λέει ο Ζερβός "κανείς δεν τον θέλει τον πόλεμο". Και όμως έτσι είναι και σήμερα. Κανείς δεν τον θέλει αλλά όλοι έχουν πάρει θέση πριν ακόμα ξεκινήσει.
Απ'ότι έχω ακούσει ο Ξαρχάκος είχε όντως μεγάλη αδυναμία στη μητέρα του, οπότε στο έργο αυτό κατά μεγάλο ποσοστό υποδύεται τον εαυτό του. Θεωρείτε χρήσιμη αυτήν την κριτική; ☺ 1
Kostas Pagonis Kostas Pagonis / 2012-07-23 17:28:52
Νομίζω ότι η συνολική προσπάθεια του Δαλιανίδη (και) στην περίπτωση αυτή ήταν αξιόλογη, όμως σαν αποτέλεσμα είχε σαφή περιθώρια για κάτι καλύτερο. Γενικά, μου έδινε πάντα την εντύπωση ότι τα πήγαινε καλύτερα σε δράματα με κοινωνικά θέματα, ενώ εδώ η "πολεμική - κατασκοπευτική" φύση της ιστορίας του έπεσε λίγο "βαριά". Ίσως γι' αυτό εμφάνισε και ένα καστ, κάπως ετερόκλητο και "ανομοιογενές", το οποίο δεν διαχειρίστηκε με τον ιδανικότερο τρόπο. Χαρακτηριστική επίσης η προσπάθειά του για "ελάφρυνση" του κλίματος της ιστορίας ("στρατηγικό" λάθος κατ' εμέ)με τον (μελετημένο πάντως) ρόλο του Χρόνη Εξαρχάκου (εξαιρετικός και αδικημένος ηθοποιός), ρόλος ο οποίος σίγουρα "ξένισε" πολλούς. Για μένα το πρόβλημα εδώ είναι ότι ο Δαλιανίδης αποτυγχάνει (ενώ τεχνικά είχε τη δυνατότητα) να δημιουργήσει ένα συνεχόμενο κλίμα "έντονων συγκινήσεων" στον θεατή, παρότι η ιστορία το επέτρεπε (για μένα το επέβαλλε κιόλας). Θα εκφράσω μια αμφιλεγόμενη άποψη : Αν το συγκεκριμένο σενάριο δινόταν για σκηνοθεσία στον Νίκο Φώσκολο, το έργο θα "απογειωνόταν" (ναι, με τις γνωστές υπερβολές μέσα, που εδώ θα ήταν χρήσιμες). Από κει και πέρα, η Ζωή Λάσκαρη σε ερμηνευτικά στάνταρ ανώτερα απ' το συνηθισμένο της, φαίνεται ότι παίζει με ψυχολογία "ρόλου καριέρας". Σε κάθε περίπτωση, η ταινία βλέπεται (το λιγότερο) ευχάριστα, με την παρουσία του Εξαρχάκου να κλέβει την παράσταση (συνειδητή επιδίωξη σκηνοθέτη, που όμως όπως εξήγησα, εν τέλει "υπονομεύει" σε κάποιο ποσοστό το γενικότερο προσανατολισμό της ιστορίας). Θεωρείτε χρήσιμη αυτήν την κριτική; ☺ 0




Σχόλια επισκεπτών

Για να γράψετε κάποιο σχόλιο, πατήστε πρώτα το σχετικό σύνδεσμο κάτω από το χώρο του σχολίου για την είσοδό σας σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο.

 Έγχρωμη  2ταινία εβδομάδας