Αρχική σελίδα

Ένας άφραγκος Ωνάσης (1969) [Ασπρόμαυρη]

Βαθμολογία ταινίας: 2.40 από 5 μέλη
Διάρκεια:97 λεπτά
Σκηνοθεσία:Κώστας Καραγιάννης
Σενάριο:[Φωτο] Γιώργος Λαζαρίδης
Μουσική/μουσική επιμέλεια:[Φωτο] Γιώργος Κατσαρός
Φωτογραφία:Βασίλης Βασιλειάδης
Μοντάζ:Ντίνος Κατσουρίδης
Διεύθυνση παραγωγής:Παντελής Φιλιππίδης
Σκηνογραφία:Πέτρος Καπουράλης
Εικονολήπτης:Μιχάλης Διαμαντόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη:Άγγελος Ρούσσος
Παραγωγή:Καραγιάννης - Καρατζόπουλος Α.Ε.

[Φωτογραφία από την ταινία Ένας άφραγκος Ωνάσης]
Υπόθεση:Ένας υπάλληλος, όταν μαθαίνει ότι είναι άρρωστος και πρόκειται να πεθάνει σύντομα, αποφασίζει να τα βροντήξει όλα και να ζήσει ευχάριστα τις ημέρες που του απομένουν. Παράλληλα όμως, βοηθάει και τους υπαλλήλους ενός ξενοδοχείου να πάρουν πίσω τα χρήματα που είχαν εμπιστευθεί στο αφεντικό τους, που αποδεικνύεται απατεώνας.
Σημειώσεις:τραγουδάει ο Γιάννης Καλατζής και το συγκρότημα "Τα ραπανάκια"

μακιγιάζ: Αθηνά Τσερεγκώφ
φωνολήπτης: Δημήτρης Γεωργίου
καλλιτεχνική διεύθυνση: Άρης Παπαθεοδώρου
φροντιστής: Παύλος Ξενάκης
 
Ηθοποιοί
[Φωτο] Κώστας ΒουτσάςΑγησίλαος Ωνάσης 
[Φωτο] Θόδωρος ΚατσαδράμηςΘανάσης 
[Φωτο] Ανδρέας ΜπάρκουληςΙάσων Ζούμπερης 
[Φωτο] Χρήστος ΔοξαράςΕυγένιος 
[Φωτο] Γιώργος ΜοσχίδηςΣταύρος Βαρβαράκης 
[Φωτο] Ραφαήλ Ντενόγιας(γιατρός) 
[Φωτο] Γιάννης Ζαννίνο(Γερμανός επιχειρηματίας) 
[Φωτο] Κώστας (Ντάνος) Λυγίζος(γκρουπιέρης) 
Γιάννης Νικολάου 
[Φωτο] Νίκος Κυριακίδης 
[Φωτο] Μάκης Δεμίρης(υπάλληλος καταστήματος ρούχων) 
[Φωτο] Γιώργος Γρηγορίου 
Νικηφόρος Αργυριάδης 
Μάκης Πειθης 
Άρης Τσιούνης 
Πέτρος Μπερέτας 
Γιώργος Παμπούκος 
Χάρης Τρύφωνας 
Γιώργος Φατούρος 
[Φωτο] Αιμιλία ΥψηλάντηΧριστίνα 
[Φωτο] Μέμα ΣταθοπούλουΒάνα Καραταρλάμπαση 
[Φωτο] Μαρίκα ΝέζερΜιρέλα 
Λίτσα Μαύρου 
Ανθή Γούναρη 
Νίτσα Μόλυ 

Κριτικές
lambros dekavalas / 2007-11-21 10:59:57
Αν και η γενική ιδέα του σεναρίου παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον και έχει πρωτοτυπία, η πλοκή όμως και οι διάλογοι υστερούν κατάφορα, όπως και οι ρόλοι των βασικών πρωταγωνιστών, βάσει του γεγονότος ότι ο Βουτσάς, ως καταξιωμένος κωμικός, μας έχει συνηθίσει σε πολύ ανωτέρου επιπέδου ερμηνείες. Γενικότερα η ταινία δεν βλέπεται πέραν της μιας φοράς, αλλά και πάλι δεν πρόκειται να ικανοποιήσει τηλεθεατές με κάποια ελάχιστη, έστω, αίσθηση κρίσεως και γούστου.

Καθίσταται εμφανές ότι το έργο σκοπεύει αποκλειστικά στην παραγωγή -και ό,τι αυτό συνεπάγεται- και όχι στην ποιότητα. Επί παραδείγματι, στιγμές όπως αυτή του Βουτσά να ορμάει προς το γραφείο της διευθύνσεως του ξενοδοχείου, όπου επρόκειτο να υπογραφούν τα συμβόλαια με τους Γερμανούς επιχειρηματίες, φωνάζοντας πολλαπλώς και για αρκετά δευτερόλεπτα "αέρααα", ή όπως εκείνη όπου κυνηγιούνται γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι (για να μην μπει ο σκηνοθέτης σε κόπο να τοποθετήσει και κάπου αλλού την κάμερα ώστε να καταγράψει μία πιο ρεαλιστική καταδίωξη) είναι άκρως απογοητευτικές έως απολύτως περιττές. Τέτοιες σκηνές γυρισμένες εκ του προχείρου, αναδεικνύουν κατάφορα την επιθυμία του Καραγιάννη να ολοκληρώσει το φιλμ όσο γίνεται πιο γρήγορα αδιαφορώντας παντελώς στο να καταδείξει κάποιες καλλιτεχνικές εκφάνσεις.