Κριτικές
- lambros dekavalas / 2007-10-27 10:59:02
- Η κωμωδία σατιρίζει με γλαφυρότητα και δεξιοτεχνία τη φοβερή όσο και έντονη επιρροή των γονέων επάνω στα παιδιά τους, ακόμη και μετά την ανεξαρτητοποίησή τους μέσω του γάμου τους. Καταδείχνει την επιθυμία τους να επεμβαίνουν επί προσωπικών θεμάτων, καθώς και να διαμένουν μαζί τους, δημιουργώντας ουσιαστικά τεράστια προβλήματα στον έγγαμο βίο τους.
Πολύ ευχάριστο φίλμ με τον Κωνσταντίνου σε έναν από τους ωραιότερους ρόλους της μακροχρόνιας καλλιτεχνικής του πορείας. Ικανοποιητική και η ερμηνεία των Στεφανίδου-Διαμαντίδου, αλλά και η χιουμοριστικότατη εμφάνιση του Χάρρυ Κλυνν. Βλέπεται και ξαναβλέπεται με μεγάλη ευχαρίστηση χωρίς να κουράζει ή να προκαλεί ανία. - Πάνος Χονδρόπουλος / 2008-06-11 17:47:52
- Η επιβίωση των πατροπαράδοτων περί γάμου αξιών της παραδοσιακής ελληνικής κοινωνίας στο μοντέρνο αστικό περιβάλλον προκαλεί άλλοτε δράματα, άλλοτε (υγιέστερα) το γέλιο. Και ακριβώς εδώ είναι μια απολαυστική σάτιρα ηθών με σπαρταριστές, σχεδόν γελοιογραφικές καταστάσεις, αντάξια της παράδοσης Πολενάκη αλλά και του αστείρευτου ταλέντου των ερμηνευτών. Καταφέρνουν να έχουμε όλοι κάτι να αναγνωρίσουμε για να ταυτιστούμε με τους ήρωες και γι'αυτό η θεαματικότητά της είναι διαχρονική.
Αναγνωρίζουμε ακόμη και τον Φαίδωνα Γεωργίτση έξω από το Πολυτεχνείο. Θα αποφοιτήσει τέσσερα χρόνια αργότερα (Όλγα Αγάπη Μου, 1968)!
Μου άρεσε που ο αξέχαστος ρεαλιστής Βασίλης Γεωργιάδης επέμεινε το τρακάρισμα στο Τουρκολίμανο να είναι πραγματικό και όχι υποκριτικό, όπως στη πλειονότητα των ελληνικών παραγωγών.
Στη ταινία υπάρχει όμως και μιά σκηνή απίστευτης διαρκείας : Ο (συνήθης) τροχονόμος Τ.Γιαννόπουλος σταματά την Ξένια στη γωνία Πατησίων και Μάρνη. Είναι μεσημεράκι και ο ήλιος είναι ψηλά, από τη μεριά του Πολυτεχνείου. Καθώς συνομιλούν τους πέρνει η ώρα και απογευματιάζει (ο ήλιος γέρνει από την οδό Μάρνη). Τέλος, η Ξένια καταφέρνει να αντιληφθεί ότι έχει να κάνει με τροχονόμο μόνο την άλλη μέρα (;) το πρωί ενώ ο ήλιος βγαίνει από την πλευρά του Μουσείου και έτσι το βάζει στα πόδια (ίσως συνειδητοποιώντας πόσο άργησε...)
|