Το παλτό (1996) 

Βαθμολογία ταινίας: 2.672.67 από 3 cineργούς

5 0 2.67 3
Σκηνοθεσία:[Φωτογραφία] Νίκος Τριανταφυλλίδης
Σενάριο:Ευγενία Λυρούδια, [Φωτογραφία] Νίκος Τριανταφυλλίδης
Μουσική:Blaine L. Reininger
Φωτογραφία:Γιάννης Κοτρώτσης
Μοντάζ:Φανή Ζιώζια
Βοηθός σκηνοθέτη:Γιώργος Σκεύας
Ήχος / ηχοληψία:Γιώργος Αρχοντάκης
Σκηνογραφία:Μιχάλης Σαμιώτης
Κοστούμια / ενδυματολόγος:Άγις Παναγιώτου
Φροντιστήριο:Κώστας Σουλακέλης
Σκριπτ:Δημήτρης Μπιρμπίλης
Ηλεκτρολόγος:Βαγγέλης Καλαβρυτινός, Κυριάκος Αγαπάλογλου
Μακενίστας:Παρασκευάς Γρύλλης
Βοηθός εικονολήπτη:Γιώργος Ζαραφωνίτης
Βοηθός μοντάζ:Κοσμάς Καστρίτης
Βοηθός ηχοληψίας:Βασίλης Βασιλάκης
Βοηθός σκηνογράφου:Εύα Ταμπερίδου
Φωτογράφος:Γιάννης Μπουζιάνης
Βοηθός παραγωγής:Κάρολος Sturmey, Βασίλης Ελευθεριάδης, Θανάσης Γκόγκος
Διεύθυνση παραγωγής:Άννα Κομνηνού
Παραγωγή:Νίκος Βεργέτης, [Φωτογραφία] Νίκος Τριανταφυλλίδης
Παραγωγή:ΕΡΤ Α.Ε.

Υπόθεση:Ένας ηλικιωμένος αποθηκάριος επανενεργοποιεί ένα συνταξιούχο ράφτη, για να του φτιάξει ένα καινούριο παλτό για τις γιορτές.
Σημειώσειςβασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Νικολάι Γκόγκολ
 

Ηθοποιοί
[Φωτογραφία] Ντίνος Ηλιόπουλος 
[Φωτογραφία] Βασίλης Διαμαντόπουλος(ράφτης) 
[Φωτογραφία] Παναγιώτης Θανασούλης 
[Φωτογραφία] Βαγγέλης Πλοίος 
Blaine L. Reininger«άγιος Βασίλης» 
[Φωτογραφία] Δέσποινα Κούρτη 
[Φωτογραφία] Michèle Valley 
Πόπη Νικολοπούλου 


Κριτικές cineργών

Τα «90 λεπτά» δεν ευθύνονται και δεν επιδοκιμάζουν, ούτε αποδοκιμάζουν τις κριτικές που εμφανίζονται.

th_p th_p / 2016-06-10 18:43:27
Κωμικοτραγική και συγκινητική ταινία όπου στο τέλος βαδίζει στα όρια πραγματικότητας και φαντασίας. Στην ταινία παρουσιάζεται πολύ γλαφυρά ο παραγκωνισμός της τρίτης ηλικίας και των επαγγελμάτων μιας παλιότερης εποχής σ΄έναν αδυσώπητο κόσμο που αλλάζει ραγδαία προς το χειρότερο. Επίσης, τονίζεται η ύπουλη μετατροπή της προσφοράς παιχνιδιών, από απλά χειροποίητα ή ηλεκτροκίνητα πραγματικής υπόστασης σε πολεμικά ηλεκτρονικά νοερής υπόστασης, ουτωσώστε οι νέοι άνθρωποι να είναι κατάλληλα «εκπαιδευμένοι» για τη νέα σκληρή εποχή. Ο Ηλιόπουλος, στο κύκνειο άσμα του, είναι αξιολάτρευτος· μου θυμίζει τον Πήτερ Σέλερς σε ορισμένες σκηνές αδεξιότητας (π.χ. όταν βγάζει τη μύτη ενός χιονανθρώπου), αλλά με το προσωπικό του αφοπλιστικό χαμόγελο αμηχανίας είναι –και πάλι– το άκρον άωτον της χάριτος.
Ο (μόλις προ ημερών «χαμένος») Νίκος Τριανταφυλλίδης εποίησε μια πολύ ανθρώπινη ταινία, που αξίζει να τη δείτε. Θεωρείτε χρήσιμη αυτήν την κριτική; ☺ 0




Σχόλια επισκεπτών

Για να γράψετε κάποιο σχόλιο, πατήστε πρώτα το σχετικό σύνδεσμο κάτω από το χώρο του σχολίου για την είσοδό σας σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο.

 Έγχρωμη  1ταινία εβδομάδας