Όσα αγαπώ στον ελληνικό κινηματογράφο

Τις έχω δει και ξαναδεί δεκάδες φορές. Ταινίες που μετράνε ήδη 40 και πλέον χρόνια εξακολουθούν να με γοητεύουν μέχρι σήμερα. Πλέον δεν βλέπω τους πρωταγωνιστές ή την πλοκή. Αυτά τα ξέρω. Τώρα πια βλέπω τις “δεύτερες” λεπτομέρειες που με συναρπάζουν. Τα κάδρα στους τοίχους, την επίπλωση των σπιτιών, τους μουσικούς (ειδικά οι ντράμερ είναι απίθανοι) σε ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής ή η πρωταγωνίστρια καλείται να τραγουδήσει σε πίστα, τους θαμώνες των κέντρων, τα φουστάνια που θροϊζουν ή τα λερωμένα παπούτσια των βιοπαλαιστών. Σκηνές από μια Αθήνα που χάθηκε ή από μια Θεσσαλονίκη που δεν γνώρισα ποτέ. Κωμωδία ή δράμα λίγη σημασία έχει. Το βλέμμα της Λαμπέτη όταν λέει “σ’αγαπώ”, η κίνηση του Λογοθετίδη που “μιλάει” με γκριμάτσες, η αγωνία του Βέγγου να κερδίσει το μεροκάματο, η ξινίλα της Τασσώς Καββαδία, ο ερωτισμός της Λάσκαρη, η μαγκιά του Κούρκουλου, το αβίαστο και αληθινό παίξιμο του Παπαγιαννόπουλου, αυτά με μαγεύουν, Κολλημένη με τον ελληνικό κινηματογράφο από παιδί, ακόμα και με τις δευτερότριτες ταινίες του Ξανθόπουλου ή του Βοσκόπουλου. Έχοντας καλλιεργήσει μια ιδιότυπη διαστροφή, όπου όσο χειρότερη είναι η ταινία (σενάριο, σκηνοθεσία, ερμηνείες ηθοποιών) τόσο περισσότερο μ’ αρέσει! Το γιατί δεν το γνωρίζω. Ξέρω όμως ότι ο ελληνικός κινηματογράφος με ξαναγυρνάει στην εποχή της αθωότητας, τότε που πιστεύαμε ότι όλα μπορούν να συμβούν. Αυτό αγαπώ. Γι’αυτό θα εξακολουθήσω να είμαι “κολημμένη”. Γιατί δεν είμαι πια αθώα, ούτε καν στα όνειρά μου*…

Ειρήνη Λαζαρίδου

* Δανεισμένο από στίχο του Tom Waits (you are innocent when you dream)