Το χρήμα στην παρουσία, την έλλειψη και την επιδίωξή του σαν αγαπημένο θέμα των ταινιών του Ορέστη Λάσκου.

Βρέθηκα στην ευχάριστη αλλά και εξίσου δύσκολη θέση να μιλήσω για κάτι που ενώ τριγυρνάει στο μυαλό μου χρόνια τώρα που ήρθε η ώρα να ασχοληθώ με αυτό συνολικά κολλάω. Είναι γεγονός ότι από μικρό με εντυπωσίαζε η δημοφιλία καθώς και η πρωτοπορία του έργου του Ορέστη Λάσκου. Και μετά άρχισα να παρατηρώ κάποιες λεπτομέρειες στο έργο του.
Δημιουργός πολλών ταινιών, ανάμεσα τους πολλές και αναρίθμητες επιτυχίες. Αλλά στην μακρά σειρά των δημιουργιών του διακρίνεται μια σειρά ταινιών που διέπεται λίγο πολύ από την ίδια θεματική. Το χρήμα! Οι ταινίες αυτές δεν μονοπώλησαν το ενδιαφέρον του, Γυρίστηκαν σε ένα διάστημα μικρότερο των 10 ετών και ανάμεσα σε ταινίες που διέφεραν στο θέμα.
Κοινά στοιχεία των ταινιών που μας απασχολούν εδώ είναι, εκτός από την παρουσία της αγαπημένης του Μπεάτας Ασημακοπούλου (δε θέλω σχόλια) είναι και οι παρόμοιοι τίτλοι σε πολλές από αυτές. “Να ζήσουν τα φτωχόπαιδα”, “Φτωχαδάκια και λεφτάδες”, “Κόσμος και κοσμάκης” και άλλα τέτοια συναφή. Κατά οικτρή μου πλάνη ανακάλυψα κάποια στιγμή ότι το “Λαός και Κολωνάκι” είναι του Δαλιανίδη. Επίσης εκτός της Μπεάτας εμφανίζονται κατα περίσταση, ένας ένας ή και οι δύο μαζί οι Σταυρίδης και Φωτόπουλος στις περισσότερες από αυτές.
Το θέμα είναι το χρήμα και οι διαφορές πλούσιων και φτωχών. Ο παράγοντας διαφοροποίησης είναι το χρήμα αυτό καθ’αυτό και όχι κάποιος άλλος, όπως η προσωπική αξία ή η καταγωγή. Έτσι εμφανίζονται στερεοτυπικοί χαρακτήρες νεόπλουτών ή ξεπεσμένων αριστοκρατών. Η καταγωγή χρησιμοποιείται μόνο για να καταδειχθεί το φιλότιμο του λαικού ανθρώπου είτε αυτός είναι πλούσιος είτε φτωχός. Σε μια δεύτερη ανάγνωση λοιπόν σε κάποιες από αυτές τις ταινίες εμφανίζεται σα μοτίβο και το φιλότιμο του Έλληνα λαικής καταγωγής.
Χαρακτηριστικότατοι είναι λοιπόν οι χαρακτήρες του ξεπεσμένου αριστοκράτη, του επίδοξου κομπιναδόρου που θέλει τη μεγάλη ζωή, του νεόπλουτου και μεγαλοπιασμένου αλλά μπεσαλή, της νεόπλουτης και ονειροπαρμένης, του αγαθού και πιστού υπαλλήλου, του νεαρού ζευγαριού που λίγο ή πολύ γεφυρώνει την κοινωνικοοικονομική ή προσωπική διαφορά του σεναρίου. Και επαναλαμβάνονται σε αυτήν τη σειρά ταινιών του Λάσκου. Για μένα είναι το ίδιο θέμα σε παραλλαγές και νομίζω ότι η άποψή μου αυτή έχει τόση ισχύ όση και οι λεπτομέρειες που αναφέρω παραπάνω. Μιλάμε για ταινίες που περιγράφουν και καταγράφουν κοινωνικές συμπεριφορές σε σχέση με το χρήμα είτε πρόκειται για τη συμπεριφορά του αριστοκράτη αλλά όχι και τόσο πλούσιου, είτε του πλούσιου αλλά όχι και τόσο αριστοκράτη, είτε του φτωχού που επιδιώκει να αναρριχηθεί κοινωνικά με τα λεφτά των άλλων.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω ότι πολύ θα ήθελα να παραθέσω συγκεκριμένα παραδείγματα για κάθε τι που αναφέρεται παραπάνω αλλά δεν ήθελα να κάνω το κείμενο αυτό κουραστικό με παραπομπές, όχι για τον αναγνώστη αλλά για τον συντάκτη. Έχω την ελπίδα ότι για κάποιους οι παραπάνω γραμμές μπορούν να αποτελέσουν τροφή για έρευνα, ενώ θα με χαροποιούσε ιδιαίτερα αν αυτά που αναφέρω αποτελούν κοινή διαπίστωση δική μου και κάποιου άλλου αναγνώστη και εραστή του ελληνικού σινεμά.